เราจะพยายามเล่าให้ย่อที่สุดนะคะ เพราะมีเรื่องราวเยอะมากเลย อาจจะเขียนงงๆนิดหน่อย
ปัญหาของเราตอนนี้คือ เราทำให้พ่อแม่ผิดหวังมากๆๆในตัวเราค่ะ เราเรียนไม่จบใน4ปีค่ะ ต้องเรียน 6ปีจบ พร้อมแพทย์พอดีเลย T^T
ตอนแรกพ่อกับแม่ก็ก็โกรธเป็นธรรมดาค่ะ แต่ท่านก็พยายามทำความเข้าใจค่ะว่าเราเรียนไม่เก่ง ( . .) ในความคิดท่าน รวมทั้งญาติพี่น้อง หรือแม้แต่เพื่อนๆเรา ก็คิดว่าคณะที่เราเรียน เรียนง่ายค่ะ แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอกค่ะ เราติดวิชาที่เกี่ยวกับการคำนวนถึง 3 ตัวซึ่งเป็นตัวต่อกันด้วย เพื่อนๆจบไปทำงานมีอนาคตดีดีกันหมดแล้ว เราเครียดมากเลยค่ะ เราคิดวนเวียนเกี่ยวกับความผิดนี้ทุกคืน เราโทษตัวเองตลอด
ในที่สุดเราทนกับอาการเครียดไม่ไหว เลยไปพบจิตแพทย์ค่ะที่โรงพยาบาลหนึ่ง พ่อแม่ทราบก็ขอให้เลิกรักษาค่ะ ท่านคงอับอายที่เราเป็นแบบนี้ หมอบอกว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ มีอาการเครียดรุนแรง ก็ให้ยามาทาน เราโอเคขึ้นค่ะ พอหยุดรักษาเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เครียดมาก ที่นี้เลยบอกพ่อแม่ค่ะ ท่านก็เลยพาไปหาจิตแพทย์ที่ท่านรู้จักแทนค่ะ อาการก็โอเค แต่เรายังเครียดเหมือนเดิม กินยาตลอดไม่ขาด จิตแพทย์ท่านนี้มักแนะนำพ่อแม่เราตลอดค่ะ ว่าเราเป็นอะไร รู้สึกยังไง ถึงจะทานยาทุกวันแต่คราวนี้มันเหมือนเดิมอะค่ะ เรายังรู้สึกเครียด คิดวนไปวนมา เศร้าตลอด เราอยากเปลี่ยนหมอค่ะ แต่คิดว่าทางครอบครัวคงไม่โอเค
เราก็พบปัญหามาตลอดชีวิตนะคะ แต่เราก็ยังผ่านมาได้ ตอนเด็กๆโดนพวกเด็กเกเร แกล้ง เราก็ผ่านมาได้ พอโตมาหน่อย ก็ปัญหาเรื่องเรียนไม่เก่ง โดนเพื่อนที่เรียนเก่งดูถูก หลอกด่า รวมถึงพยายามไล่ออกจากกลุ่ม เพราะเราเรียนไม่เก่งเพียงคนเดียวในกลุ่มค่ะ แต่เราก็เรียนถูๆไถๆจนจบมาได้ และไม่ออกจากกลุ่มด้วยมึนๆอยู่ไป พอมาถึงมหา'ลัย นี้โดนหนักเพราะสภาพสังคม กับเพื่อนๆที่ไม่เหมือนเดิม +กับความเครียดจากการเรียน เราก็ผ่านมาได้เกินครึ่งทางแล้วอะค่ะ เรารับได้กับการโดนดูถูก การด่า การว่า การโดนกีดกันออกจากกลุ่ม การโดนซุบซิบนินทา หรือแม้แต่การแบน แต่การที่พ่อแม่เสียใจเพราะเรามันหนักหนาเกินจะทนจริงๆค่ะ
เราควรทำยังไงกับความคิดที่วิ่งไปวิ่งมาในหัวไม่หยุดซักที เราหยุดเครียดไม่ได้อะค่ะ บอกหมอแล้วหมอบอกว่าทานยาสม่ำเสมอก็จะดีขึ้น แต่เราเริ่มทนไม่ไหวแล้วค่ะ T^T มันทุกข์มากๆ เหมือนเราตกลงไปในหลุมลึกแล้วปีนยังไงก็ไม่เห็นปากหลุมอะค่ะ เราเป็นวิตกกังวลตลอดเวลาอยู่แล้วด้วยค่ะ เป็นคนคิดมาก และไม่ค่อยพูดค่ะ เพราะแบบนี้มั้งค่ะ เลยรู้สึกว่าปัญหามันทับถมกันมาก
ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ
เครียดกับปัญหาชีวิตมาก ควรทำยังไงดี?
ปัญหาของเราตอนนี้คือ เราทำให้พ่อแม่ผิดหวังมากๆๆในตัวเราค่ะ เราเรียนไม่จบใน4ปีค่ะ ต้องเรียน 6ปีจบ พร้อมแพทย์พอดีเลย T^T
ตอนแรกพ่อกับแม่ก็ก็โกรธเป็นธรรมดาค่ะ แต่ท่านก็พยายามทำความเข้าใจค่ะว่าเราเรียนไม่เก่ง ( . .) ในความคิดท่าน รวมทั้งญาติพี่น้อง หรือแม้แต่เพื่อนๆเรา ก็คิดว่าคณะที่เราเรียน เรียนง่ายค่ะ แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอกค่ะ เราติดวิชาที่เกี่ยวกับการคำนวนถึง 3 ตัวซึ่งเป็นตัวต่อกันด้วย เพื่อนๆจบไปทำงานมีอนาคตดีดีกันหมดแล้ว เราเครียดมากเลยค่ะ เราคิดวนเวียนเกี่ยวกับความผิดนี้ทุกคืน เราโทษตัวเองตลอด
ในที่สุดเราทนกับอาการเครียดไม่ไหว เลยไปพบจิตแพทย์ค่ะที่โรงพยาบาลหนึ่ง พ่อแม่ทราบก็ขอให้เลิกรักษาค่ะ ท่านคงอับอายที่เราเป็นแบบนี้ หมอบอกว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ มีอาการเครียดรุนแรง ก็ให้ยามาทาน เราโอเคขึ้นค่ะ พอหยุดรักษาเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เครียดมาก ที่นี้เลยบอกพ่อแม่ค่ะ ท่านก็เลยพาไปหาจิตแพทย์ที่ท่านรู้จักแทนค่ะ อาการก็โอเค แต่เรายังเครียดเหมือนเดิม กินยาตลอดไม่ขาด จิตแพทย์ท่านนี้มักแนะนำพ่อแม่เราตลอดค่ะ ว่าเราเป็นอะไร รู้สึกยังไง ถึงจะทานยาทุกวันแต่คราวนี้มันเหมือนเดิมอะค่ะ เรายังรู้สึกเครียด คิดวนไปวนมา เศร้าตลอด เราอยากเปลี่ยนหมอค่ะ แต่คิดว่าทางครอบครัวคงไม่โอเค
เราก็พบปัญหามาตลอดชีวิตนะคะ แต่เราก็ยังผ่านมาได้ ตอนเด็กๆโดนพวกเด็กเกเร แกล้ง เราก็ผ่านมาได้ พอโตมาหน่อย ก็ปัญหาเรื่องเรียนไม่เก่ง โดนเพื่อนที่เรียนเก่งดูถูก หลอกด่า รวมถึงพยายามไล่ออกจากกลุ่ม เพราะเราเรียนไม่เก่งเพียงคนเดียวในกลุ่มค่ะ แต่เราก็เรียนถูๆไถๆจนจบมาได้ และไม่ออกจากกลุ่มด้วยมึนๆอยู่ไป พอมาถึงมหา'ลัย นี้โดนหนักเพราะสภาพสังคม กับเพื่อนๆที่ไม่เหมือนเดิม +กับความเครียดจากการเรียน เราก็ผ่านมาได้เกินครึ่งทางแล้วอะค่ะ เรารับได้กับการโดนดูถูก การด่า การว่า การโดนกีดกันออกจากกลุ่ม การโดนซุบซิบนินทา หรือแม้แต่การแบน แต่การที่พ่อแม่เสียใจเพราะเรามันหนักหนาเกินจะทนจริงๆค่ะ
เราควรทำยังไงกับความคิดที่วิ่งไปวิ่งมาในหัวไม่หยุดซักที เราหยุดเครียดไม่ได้อะค่ะ บอกหมอแล้วหมอบอกว่าทานยาสม่ำเสมอก็จะดีขึ้น แต่เราเริ่มทนไม่ไหวแล้วค่ะ T^T มันทุกข์มากๆ เหมือนเราตกลงไปในหลุมลึกแล้วปีนยังไงก็ไม่เห็นปากหลุมอะค่ะ เราเป็นวิตกกังวลตลอดเวลาอยู่แล้วด้วยค่ะ เป็นคนคิดมาก และไม่ค่อยพูดค่ะ เพราะแบบนี้มั้งค่ะ เลยรู้สึกว่าปัญหามันทับถมกันมาก
ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ