อย่าหาว่ามโนงั้นงี้เลยนะ แต่ที่มาทำตัวแบบนี้นี่คือกำลังแอบชอบเราแล้วเก็บอาการอยู่ใช่ป่ะ????

AกับBเป็นเพื่อนกัน(ต่างเพศและไม่มีแฟนทั้งคู่) ถือว่าค่อนข้างสนิทกันมากในระดับหนึ่ง แล้วAที่เป็นผญก็ชอบแซวชอบเล่นอะไรแบบกุ๊กกิ๊กเช่นเกาะแขน หยอดมุกเสี่ยวๆ กับBซึ่งเป็นผช แต่เจตนาจริงๆคือไม่ได้คิดไรนะ คิดแค่เพื่อนจริงๆ โดยปกติBก็จะเล่นด้วย หยอกคืน โต้ตอบ จนมีบางช่วงที่เหมือนBคิดจะชอบAจริงๆ ก็ทำพูดทีเล่นทีจริง บอกอ้อมๆประมาณว่า เนี่ยจะจีบจริงๆแล้วนะ แต่Aก็เข้าใจว่า Bพูดเล่นกับตัวเองเหมือนปกติก็เลยตอบแบบเล่นๆขำๆกลับไป แต่อยู่ดีๆวันนึงBก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย พยายามหลบหน้า(ทั้งที่อยู่ห้องเดียวกัน) ไม่พูดคุยกับA หรือถ้าคุยก็จะเป็นเวลาที่Aถามอะไรไปแล้วBก็จะตอบเสียงห้วนๆ ทั้งที่ปกติเวลาคุยกันBจะสุภาพมากมาตลอด Aเข้าไปแกล้ง เข้าไปใกล้เหมือนปกติก็จะทำไม่สนใจแล้วเดินเลี่ยงหนีไปทางอื่น แต่พอไปถามไปคุยบอกว่าแกผิดปดตินะ Bก็จะบอกแค่ว่าไม่มีอะไรนี่ เราผิดปกติตรงไหน เราก็เหมือนเดิมทุกอย่าง แล้วก็หนีไป แทบทุกครั้งที่Aพยายามจะปรับความเข้าใจด้วยก็ไม่เป็นผล Bไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร ทำเอาAเหวอไปพักนึงเลยเหมือนกัน แต่มีสิ่งที่Aแอบจับได้ถึงความผิดปกติ คือจะรู้สึกตัวตลอดเวลาว่าBแอบมองตัวเองบ่อยมาก ชนิดที่หันไปทีไรจะเจอกับสายตาที่Bมองไว้อยู่ก่อนหน้าแล้ว บางทีมีก็หลบสายตาAบ้าง บางทีเพื่อนก็สังเกตเห็นได้แล้วมาบอกว่าBมองAแล้วยิ้มตาม อาการเหมือนคนแอบชอบน่ะครับ แต่พอAอยากพิสูจน์หน่อย เข้าไปใกล้เข้าไปคุย Bก็กลับทำตัวเย็นชาใส่ นิ่งมากๆ เหมือนคนที่โดนเกลียดแล้วคนที่เกลียดทำตัวเหมือนเราเป็นแค่วิญญาณไปเลยแบบนี้ ทำเอาสับสนไปเลย

------------------------------------------------------

หัวข้อหรือเนื้อหาในกระทู้ถ้างงเกินไปสอบถามเพิ่มเติมได้ครับ พอดีผมพิมพ์ในโทรศัพท์ไม่ค่อยถนัดมือ พอดีเรื่องนี้มันเป็นเรื่องของคนใกล้ตัวผมที่เค้ามาปรึกษาน่ะครับ (Aรู้เรื่องที่ผมจะตั้งกระทู้และเจ้าตัวยินดี) ผมเองก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกันเพราะผมไม่ใช่Bนี่เนอะ แหะๆ แต่ผมก็อยากรู้เหมือนกันครับว่าถ้าการที่เราแอบชอบคนๆหนึ่งมากๆมันจะเป็นไปได้ไหมครับ ถ้าเราจะแสดงออกว่าเรารำคาญเค้า เย็นชาใส่เค้าเพื่อกลบเกลื่อนบางส่วนความรู้สึกที่ลึกๆข้างในใจลงไปอีก และถ้าเป็นไปได้ มันเกี่ยวกับเรื่องของจิตวิทยาอะไรที่มีเหตุผลพอจะรองรับบ้างรึเปล่า เพราะผมเชื่อว่าถ้าคนที่เคยสนิทกันเคยเป็นเพื่อนที่ดีมากๆต่อกัน และสุภาพบุรุษอย่างBจะกลายเป็นคนที่เปลี่ยนไปอย่างปุบปับ(ต่อAคนเดียว)ได้ง่ายขนาดนี้ มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่ๆ ซึ่งAเองก็พยายามถามหาคำตอบบ่อยแล้ว แต่ยิ่งคาดคั้นก็ยิ่งรู้สึกแย่อ่ะครับ อีกฝ่ายเล่นเฉยเมยไม่รู้สึกอะไรซะขนาดนั้น คนตามมันก็เหนื่อยเป็นอ่ะเนาะ

อยากให้ทุกท่านลองช่วยออกความเห็นบ้างครับ ผู้ที่มีความรู้ทางจิตวิทยาให้คำตอบได้ยิ่งจะดีมากๆ หรือจะสันนิษฐานเล่นๆก็ได้ครับ ใครที่เคยมีประสบการณ์ก็มาแชร์กันได้ อย่างน้อยก็จะได้ลองคิดลองนึกในมุมอื่นๆออกไปอีก จนกว่าความสัมพันธ์จะกลับไปดีได้เหมือนเดิมล่ะครับ ขอบคุณครับ

edit: ขออนุญาตแท็กสุขภาพจิตนะครับ อยากให้คนที่มีความรู้เกี่ยวกับจิตวิทยามาตอบด้วยแต่ไม่รู้ควรจะแท็กไปห้องไหนดี