นี่เป็นกระทู้แรกของผม อยากจะเล่าให้เพื่อนๆลองฟังดูนะครับ คือผม อายุ26 ทำงานเป็นพนักงานทั่วไปแหละครับ อกหักมาก็เยอะจนสุดท้ายผมก็ต้องอยู่คนเดียวมาพักนึง แต่ก็2ปีละ
จนมันเริ่มชินแหละ จนเมื่อต้นปีที่ผ่านมาผมไปรู้จักผู้หญิงคนนึงผ่าน Facebook แรกๆเราก็คุยกันเรื่อเปื่อยแหละ แต่เหมือนเราจะเข้ากันได้หลายๆอย่างทำให้เราคุยกันได้ไม่เบื่อ แรกๆก็คุยกันแบบขำขันเรื่อยเปื่อย
เอ้อผมลืมบอกไป เธอ อยู่ ตปท ครับ เราคุยกันได้พักใหญ่จนสุดท้ายเราทั้งสองตกลงที่จะเป็นแฟนกัน เธอพึ่งกลับมาเมืองไทยช่วงต้นเดือน11 ที่ผ่านมานี้เอง
ผมเป็นคนชอบนั่งรถไฟเที่ยว และผมก็เคยรับปากว่าจะพาเธอไป
เราไปเที่ยวกัน ใช้เวลาร่วมกันได้ทำหลายๆอย่างที่เคยคุยกันไว้ คือมันโอเคเลยอ่ะ เราเข้ากันได้ทุกอย่างมันลงตัวมากๆเธอดูมีความสุข ซึ่งผมก็สุขไม่แพ้กัน
อาจจะเป็นเพราะ วัยที่ทำให้เราเข้าใจกัน มันไม่ใช่ความรักในแบบของหนุ่มสาวหรอกนะมันเหมือนมันรู้ใจกันเข้าใจกัน
แต่มันติดอยู่อย่างนึง คืออีกไม่กี่วันเธอก็ต้องกลับไปในที่ๆเธอมา แล้วผมก็ไม่รู้ว่าจะเจอเธออีกเมื่อไหร่ ผมก็ได้แต่มองหน้าเธอ แล้วก็พูดความรู้สึกทั้งหมดไป แต่มันไม่มีหนทางเลย ที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
เธอก็จับมือผมเอาไว้ แล้วก็พูดออกมาว่า มันต้องมีวันของเราซักวันสิ ผมก็ได้แค่รับฟังเธอ จุดประสงค์ของเธอคือ เธออยากให้ผมรอเธอ ผมรู้ว่ามันแทบไม่มีทางเป็นไปได้ คิดว่าผมควรจะรอรอเธอทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ เพราะเธอพูดกับผมหลายครั้ง ว่ามันต้องมีวันนั้นแน่ๆ หรือควรจะตัดใจจากเธอซะ ให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า
เคยคบกับใครซักคน แล้วต่างคนต่างรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ต่างคนต่างหลอกตัวเองว่าต้องมีซักวันที่เป็นของเรามั้ยครับ
จนมันเริ่มชินแหละ จนเมื่อต้นปีที่ผ่านมาผมไปรู้จักผู้หญิงคนนึงผ่าน Facebook แรกๆเราก็คุยกันเรื่อเปื่อยแหละ แต่เหมือนเราจะเข้ากันได้หลายๆอย่างทำให้เราคุยกันได้ไม่เบื่อ แรกๆก็คุยกันแบบขำขันเรื่อยเปื่อย
เอ้อผมลืมบอกไป เธอ อยู่ ตปท ครับ เราคุยกันได้พักใหญ่จนสุดท้ายเราทั้งสองตกลงที่จะเป็นแฟนกัน เธอพึ่งกลับมาเมืองไทยช่วงต้นเดือน11 ที่ผ่านมานี้เอง
ผมเป็นคนชอบนั่งรถไฟเที่ยว และผมก็เคยรับปากว่าจะพาเธอไป
เราไปเที่ยวกัน ใช้เวลาร่วมกันได้ทำหลายๆอย่างที่เคยคุยกันไว้ คือมันโอเคเลยอ่ะ เราเข้ากันได้ทุกอย่างมันลงตัวมากๆเธอดูมีความสุข ซึ่งผมก็สุขไม่แพ้กัน
อาจจะเป็นเพราะ วัยที่ทำให้เราเข้าใจกัน มันไม่ใช่ความรักในแบบของหนุ่มสาวหรอกนะมันเหมือนมันรู้ใจกันเข้าใจกัน
แต่มันติดอยู่อย่างนึง คืออีกไม่กี่วันเธอก็ต้องกลับไปในที่ๆเธอมา แล้วผมก็ไม่รู้ว่าจะเจอเธออีกเมื่อไหร่ ผมก็ได้แต่มองหน้าเธอ แล้วก็พูดความรู้สึกทั้งหมดไป แต่มันไม่มีหนทางเลย ที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
เธอก็จับมือผมเอาไว้ แล้วก็พูดออกมาว่า มันต้องมีวันของเราซักวันสิ ผมก็ได้แค่รับฟังเธอ จุดประสงค์ของเธอคือ เธออยากให้ผมรอเธอ ผมรู้ว่ามันแทบไม่มีทางเป็นไปได้ คิดว่าผมควรจะรอรอเธอทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ เพราะเธอพูดกับผมหลายครั้ง ว่ามันต้องมีวันนั้นแน่ๆ หรือควรจะตัดใจจากเธอซะ ให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า