สวัสดีครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่ผมตั้งหลังจากซุ่มอ่านกระทู้ของคนอื่นมานาน ก็คงถึงเวลาของตัวเองบ้างแล้ว555555 กระทู้นี้เป็นเรื่องจริงของผมครับ ตอนเดียวยาวๆไม่มีมาต่อทีหลังแน่นอน อยากแชร์ไว้เผื่อเจอใครที่เคยประสบพบเจอแบบเดียวกัน หรือไว้เป็นข้อคิดของใครบางคนนะครับ หรือจะอ่านเล่นๆก็ได้นะไม่ว่ากัน55555 ถ้ามีอะไรผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
ก่อนเริ่มเรื่องขอแนะนำตัวก่อนเลยนะครับ ผมเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันแห่งหนึ่ง ผมเป็นเด็กกิจกรรมหน่อยๆครับ เป็นคนชอบทำค่ายเพราะเคยเป็นเด็กค่ายมาก่อน เลยคิดว่าเราเคยได้รับสิ่งดีๆไรมาก็อยากจะตอบแทนให้คนอื่นบ้าง
เรื่องมันก็เริ่มตอนค่ายที่ผมทำตอนช่วงปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมานี่แหละครับ ค่ายนี่จัดประมาณเพลงเจ็บที่ต้องรู้ออกใหม่ๆเลยครับ(ไม่เกี่ยว) ค่ายที่ผมทำเป็นค่ายที่จัดให้เด็กม.ปลายเข้ามาศึกษาเกี่ยวกับพวกวิศวะนี่แหละครับ แล้วผมก็เป็นสตาฟกากๆในค่ายธรรมดาคนนึงที่ต้องช่วยงาน ช่วยกิจกรรมต่างๆของค่ายและต้องเป็นคนที่สอนน้องในวิชาที่น้องเรียนด้วยครับ
เช้าวันแรกของค่ายยังไม่ค่อยมีไรครับ ก้คอยรับน้องดูแลน้องที่มาค่าย ด้วยความเป็นคนที่ชอบคุยกับผู้หญิง(แต่เพื่อนเรียกม่อ) เลยเข้าไปนั่งคุยกับกลุ่มน้องผู้หญิงบ้างไรบ้าง(คนที่จะเป็นพี่ค่ายอย่าทำตามนะครับ คนจะเป็นพี่ค่ายควรมีความเป็นกลางมากกว่านี้55555) พอถึงเวลาที่ใกล้ๆพิธีเปิดผมก็มานั่งคุยเล่น นั่งดูน้องค่ายกับเพื่อน(เพื่อนผมก็นิสัยเดียวกะผมแหละ อิ อิ)จนผมมองมาสะดุดที่น้องคนหนึ่งครับว่าน่ารักดีขอเรียกแทนน้องคนนั้นว่าPนะครับ แต่ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดไรมากครับ แค่ชอบมองผู้หญิงไปเรื่อยเปื่อยเฉยๆ แล้วก็ผ่านไปครับวันแรกไม่มีไรหวือหวาทำกิจกรรมทำงานสอนน้องตามปกติ
พอวันที่2ตอนเช้าผมต้องสอนsecของPครับ(ในค่ายเวลาเรียนจะแบ่งเป็น2secนะครับ)ละตอนเรียนก็จะแบ่งเป็นกลุ่มย่อยครับ ผมได้ไปสอนกลุ่มย่อยข้างๆกลุ่มP ซึ่งตอนแรกผมไม่ได้สังเกตเลยครับเพราะจากวันแรกที่ผมมองตอนนั้นไม่ได้คิดไรจริงๆแค่มองผู้หญิงตามประสาผู้ชายเฉยๆ ทีนี้พอเรียนเสร็จละเวลาเหลือครับก็เลยได้นั่งคุยเล่นกัน น้องจะได้สนิทๆกัน แล้วผมก็ไปเก็บอุปกรณ์ที่น้องใช้ทำตอนเรียนกัน พอเดินกลับมาที่กลุ่มอยู่ดีๆPเขาก็ถามผมครับว่าพี่สูงเท่าไหร่ ตอนนั้นรู้สึกหัวร้อนนิดหน่อยครับเพราะผมสูงน้อย55555แต่ก็ตอบน้องเขาไปปกติเพราะเป็นพี่ค่ายจะโกรธน้องไม่ได้ พอตอบเสร็จน้องเขาก็บอกว่าเตี้ยจัง ผมเลยให้น้องยืนเทียบความสูงกับผมครับ ปรากฏว่าผมสูงกว่าPครับ ผมเลยบอกว่าไปว่าสูงกว่าน้องก็พอละ5555 แล้วผมก็ไปนั่งที่กลุ่มของผมต่อครับ ละนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ผมได้เริ่มคุยกับPเป็นครั้งแรกครับ พอหลังจากนั้นก็เลยได้แกล้งกันได้กวนส้นเท้ากันอยู่เรื่อยเลยครับจนจบค่าย
ทีนี้ในค่ายจะมีสมุดเหมือนเป็นเฟรนด์ชิพของแต่ละคนครับ หลักๆที่เขียนในนั้นก็จะมีแจกไลน์แจกเฟสแหละครับ55555 พอจบค่ายส่งน้องกลับหมดแล้วผมก็กลับมานอนอ่านสมุดเฟรนด์ชิพเล่นครับ ละพอเปิดไปถึงหน้าของPก็มีไลน์ มีเฟส มีIGผมก็เลยแอดไปครับ ละทักไปถามว่าถึงบ้านรึหรอยัง? แล้วหลังจากนั้นก็ได้คุยไลน์กันมาเรื่อยๆครับ
พอหลังจากจบค่ายไป2-3วันผมก็กลับบ้านครับ เลยพออยู่บ้านมันว่างเลยว่าจะไปหางานไรทำ ก็เลยไปเดินหางานกับเพื่อนที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แต่หาจนบ่ายก็ไม่ได้งานสักที เจอแต่พวกงานประจำผมก็เลยเบื่อๆขี้เกียจหาละ และด้วยความเบื่อเลยพูดในไลน์น้องPไปเล่นๆว่าไปดูหนังกัน ตอนนั้นที่ถามผมกะว่าจะไปดูวันนั้นเลยครับ5555 แต่น้องPบอกอยากดูเรื่องJurassic World ถ้าหนังเข้าแล้วไปดูกัน(ซึ่งมันเป็นวันอื่นแต่ผมก็ตกลงไป55555) พอหนังเข้าPก็เลยทักมานัดวันครับ ผมก็ตอบโอเคไป เรานัดไปดูหนังกันที่ห้างที่อยู่ใกล้บ้านของPครับ
พอถึงเวลาดูหนังก็เข้าไปดูตามปกติครับ เวลาดูหนังPเป็นคนอินกับหนังมากครับ5555 แบบยังกับตัวเองเป็นตัวละครในหนังเลย ทั้งหน้าท่าทางนี่ยังกับเจอด้วยตัวเองบางทีมีเสียงหลุดมาด้วย555555 ผมคงเริ่มชอบPจริงๆก็ตอนนี้แหละมั้งครับน่ารักดี5555 พอหนังจบออกจากโรงมาผมก็มีแซวๆไปครับว่าจะอินกับหนังไปไหน555555 แล้วก็แยกย้ายกันกลับครับ หลังจากนั้นถ้าว่างๆผมก็จะแว้บไปหาPที่ห้างนั้นครับ เพราะPต้องไปเรียนพิเศษที่นั่น
แล้วมีอยู่ครั้งนึงPชวนไปกินอาหารเกาหลีครับ ผมก็ตกลงโอเคไปรอบนี้มีเพื่อนPมาด้วยครับผมก็ไม่ได้ว่าไร พอกินเสร็จPก็ไปเรียนต่อครับผมก็เดินไปส่งครับแต่เพื่อนPไม่ได้ไปส่งด้วย แล้วเพื่อนPก็แซวๆมาประมาณว่าดูแลPด้วยนะ ตอนนั้นก็เขินนิดหน่อยครับแต่เก็บอาการทำตัวเฉยๆไว้55555 พอส่งPเสร็จผมก็รอจนPเรียนเสร็จละกลับบ้านด้วยกัน(ถ้าผมกลับบ้านจะนั่งรถคันเดียวกับPได้ครับเพราะบ้านPเป็นทางผ่าน แต่ตอนดูหนังครั้งแรกผมกลับหอเลยนั่งคนละคันกัน) พอถึงบ้านก็คุยกันในไลน์ตามปกติครับ พอคุยไปเรื่อยๆPก็บอกว่าไรสักอย่างนี่แหละ ละพูดต่อว่าเวลาเพื่อนPแซวอ่ะชอบหรอ ผมก็เลยตอบไปว่าชอบ Pถามต่อว่าชอบอะไร ผมเลยบอกไปว่าพี่ชอบPนั่นแหละ แล้วPก็ตอบมาประมาณว่ายังไม่อยากมีแฟนตอนนี้ เพราะPพึ่งเลิกกับแฟนมาตอนก่อนมาค่ายประมาณเดือนนึงมั้งครับ(ผมก็จำไม่ได้ละ) ตอนนั้นก็เฟลๆนิดหน่อยครับ แต่ก็ยังคุยกันต่อได้ครับเพราะยังไงก็พึ่งคุยกันได้ไม่นานเลยไม่ได้เจ็บไรมาก ก็คุยกันทุกวันครับมีวีดีโอคอลบ้างแล้วแต่อารมณ์
จนมาถึงวันนึงผมต้องไปเป็นสตาฟให้งานของคณะ เพราะคณะจัดงานประมาณโชว์ผลงานให้นักเรียน ผู้ประกอบการแล้วผู้สนใจเข้ามาดู ซึ่งงานPก็บอกจะมาด้วย Pโดดเรียนพิเศษมาวันสุดท้ายของงานครับ ตอนแรกผมก็นึกว่าจะได้เป็นคนพาเดินให้P แต่Pดันไปเจอกับเพื่อนผมที่เป็นสตาฟเหมือนกันก่อนPเลยได้เพื่อนผมเป็นคนพาเดิน ผมก็เลยนอยๆ ก็เลยแกล้งไปยืนใกล้ๆPปรากฏว่าPเมินครับ ผมก็เลยงอนไม่สนใจบ้าง แล้วมีน้องค่ายมาอีกคนพอดีผมก็เลยพาน้องค่ายคนนั้นเดินชมงานแทน พอตอนเย็นPจะกลับเลยโทรมาหาผมให้ไปส่งขึ้นรถหน่อยเพราะPไม่เคยมาแถวนี้ครับ ผมก็เลยต้องเป็นคนไปส่งเพราะเพื่อนผมที่เป็นคนไปกับPก็ไม่รู้ทางด้วยแต่ผมรู้ ทีนี้ผมก็ต้องมายืนรอPเพราะPไปส่งเพื่อนขึ้นBTS ผมก็ยืนรอประมาณ10นาทีแต่ก็โดนเมินอีกครับเดินผ่านผมไปซะงั้น ด้วยความที่เหนื่อยเดินทั้งวันและงอนมาก่อนหน้านี้ด้วยคราวนี้เลยงอนหนักเลยครับ แล้วPก็โทรมาตามให้ไปส่งแต่คราวนี้ผมหน้าบูดเลย ระหว่างเดินไปส่งPพูดด้วยผมก็ไม่พูดด้วย พอส่งเสร็จผมก็เดินกลับงานเลยครับ
พอเสร็จงานกลับบ้าน ผมก็ทักไปบอกประมาณว่าเลิกคุยกันเถอะไรประมาณนี้(ลืมละนานมาก) Pตอบมาว่า “ตามใจพี่เถอะ” “หนีเอง” “คิดว่าจะเจอคนที่อยู่ตลอดจนPสอบ(แกทแพทรอบแรก)เสร็จ” ละก็ทะเลาะกันต่อประมาณยังไงผมก็ไม่ได้เป็นแฟนPอยู่ละ Pเลยตอบว่า ผมเกือบจะได้เป็นแล้วอีกนิดเดียวแต่ดันตายซะก่อน ผมนึกในใจทันที่ว่ากรุพลาดแล้ว ผมถามต่อไปว่ามันมีทางด้วยหรอ Pตอบว่ามี แต่Pยังไม่พร้อมเปิดใจอยากรอให้ถึงสอบเสร็จก่อนอยากรู้ว่าทนได้ขนาดไหน ผมนี่อึ้งเลยเพราะถ้ามันมีหวังจริงอ่ะแค่นั้นทนได้อยู่ละ(ประมาณ4เดือน) ผมจึงขอว่าขอกลับไปได้มั้ย Pบอกอยากกลับก็กลับมาให้เวลาตัดสินใจถึงเที่ยงคืน ผลสุดท้ายก็คือผมขอกลับไปคุยด้วยแหละ พอหลังจากนั้นผมก็พยายามทำคะแนนให้ดีขึ้น มีงอนมีง้อกันบ้างสลับกันไป
จนกระทั่งถึงช่วงที่Pต้องอานหนังสือเตรียมตัวสอบแกทแพทรอบแรก Pบอกช่วงนี้จะอ่านหนังสือแล้วจะไม่ได้เจอละนะ ผมจึงชวนPไปดูหนังเรื่องสุดท้ายก่อนอ่านหนังสือสอบ(แล้วมันก็เป็นเรื่องสุดท้ายจริงๆ T__T) ช่วงที่Pอ่านหนังสือก็โทรคุยกันในไลน์ตลอด จนถึงวันที่สอบเสร็จในที่สุดก็ถึงเวลาที่ผมรอคอยที่จะได้เจอPอีกครั้งหลังรอประมาณ2เดือนแต่ก็ต้องอด เพราะPต้องซ้อมหลีดอีก ผมก็คิดในใจว่าไม่เป็นไรให้รอยันปีใหม่เลยก็รอได้วะ5555 ก็ยังโทรคุยกันมาเรื่อยๆ
จนวันหนึ่งอยู่ดีๆPก็ถามว่าถ้าวันหนึ่งไม่ได้คุยกันพี่จะรู้สึกยัง ผมถามกลับว่าทำไมถามอย่างนี้ Pตอบว่าไม่อยากเสียพี่ดีๆไป ผมตอบไปว่าไม่รู้หรอกคงเสียใจมั้ง (แต่ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าจะถามไปทำไมเพราะคำถามนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเลย)หลังจากวันนั้นผมก็งอนPไปประมาณ2วัน Pก็คอยง้อตลอด จนวันที่2ผมถามไปว่าที่ว่าชอบอ่ะชอบแบบไหนกันแน่ Pตอบว่ามันคู่กันทั้งแบบพี่แบบแฟนไม่อยากเสียความรู้สึกดีๆไปมันสับสน คิดแบบพี่60แฟน40 ตั้งแต่เห็นคำตอบนี้ทำผมท้อและเหนื่อยมากเพราะว่าสิ่งที่ทำให้ เวลาที่อดทนรอมา เวลาที่คุยกันมาเกือบครึ่งปี ไม่ทำให้มันเกินคำว่าพี่ชายได้เลย ผมก็เลยยังงอนต่อไปจนPทนไม่ไหวบอกว่าซ้อมหลีดเสร็จมีเรื่องจะคุยด้วย พอPซ้อมหลีดกลับถึงบ้านเสร็จก็โทรมาถามว่าจะหายงอนได้รึยังผมก็เลยยอมหายเพราะที่จริงผมเริ่มเผื่อใจไว้บ้างแล้ว
จนมาถึงวันหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเป็นของตาย(ที่จริงคงเป็นนานแล้วแหละ) Pบอกว่าเบื่อเพราะตอนนั้นผมส่งแต่สติกเกอร์เนื่องจากผมดูฮอร์โมนอยู่เลยขี้เกียจพิมพ์ ผมเลยขอโทษละเริ่มที่คุยปกติ แต่Pเริ่มตอบแบบถามคำตอบคำ ผมเลยถามไปตรงๆว่ายังมีหวังอยู่มั้ย Pตอบว่าทำให้มีสิ ถ้ายังเป็นแบบนี้ก็ไม่มี ผมตอบไปว่าเสียใจว่าที่ผ่านมามันไม่มีค่าไรเลยหรอ(ตอนนั้นผมคิดว่าอุส่าพยายามมาตั้งนานจะไม่ให้ความหวังกันหน่อยหรอ) Pถามต่อว่ายังไหวปะละ ผมตอบไปว่าพี่ควรไหวรึป่าวพี่เป็นตามPมาตลอดถ้าPไม่คิดจะหยุดรอพี่ก็คงไม่ไหว Pตอบว่า “อยากคุยกับพี่อยากเที่ยวแต่ไม่ใช่แฟน” วินาทีนั้นผมใจสลายเลยครับ Pบอกตั้งแต่ที่ถามวันนั้น(เรื่องที่ไม่คุยกันแล้วจะเป็นยังไง)ถ้าพี่ยอมรับได้ว่าเป็นคำถามธรรมดาอะไรๆอาจจะดีขึ้น แต่พอพี่มาเป็นแบบนี้Pเลยเปลี่ยนความคิด Pถามต่อว่าพี่ทำตัวแบบพี่คนเดิมได้มั้ย ผมตอบไปว่าจะพยายาม แล้วPก็ไปนอน พอตอนเช้าPทักมาตามปกติ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรผมถึงตอบไปว่าอย่าคุยกันเลย Pถามว่ากลับไปไม่ได้แล้วใช่ไหม ผมถามว่ากลับไปของPคือยังไง Pตอบว่าช่างมันเหอะ ยังไงก็กลับไม่ได้ ขอโทษนะ ถ้าสอบติดแล้วจะมาบอกอย่าสาปแช่งให้สอบไม่ติดนะ ..... ผมตอบกลับไปเพียงคำว่าอืม เรื่องมันก็จบด้วยประการฉะนี้แล
ตอนแรกผมรู้สึกโกรธPนะ แต่พอมาเขียนกระทู้ตอนตัวเองใจเย็นขึ้นแล้วมันเหมือนได้ทบทวนสิ่งต่างๆ มันทำให้ผมรู้สึกผิดและอยากขอโทษPและอยากกลับไปคุยกับPเหมือนเดิมมากๆ ตอนนี้ผมคิดถึงPมาก อยากให้Pได้มาเห็นกระทู้นี้นะ ละสุดท้ายครับอยากให้คนที่มีคนคุยด้วยอยู่หรือกำลังคบกัน อย่าให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลนะครับถ้าคิดว่าตัวเองยังใจร้อนอยู่อย่าไปพูดอะไรแบบไม่คิด ลองใจเย็นแล้วพิจารณาดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจทำอะไรต่อไป เพราะโอกาสอาจไม่ได้มีมาตลอดนะครับ ไม่งั้นคุณอาจจะเสียใจเหมือนผมที่ตอนนี้เป็นได้แค่..... “พี่ชาย”
จากที่เคยคุยกันดีๆแต่วันนี้เป็นได้แค่..."พี่ชาย"
ก่อนเริ่มเรื่องขอแนะนำตัวก่อนเลยนะครับ ผมเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันแห่งหนึ่ง ผมเป็นเด็กกิจกรรมหน่อยๆครับ เป็นคนชอบทำค่ายเพราะเคยเป็นเด็กค่ายมาก่อน เลยคิดว่าเราเคยได้รับสิ่งดีๆไรมาก็อยากจะตอบแทนให้คนอื่นบ้าง
เรื่องมันก็เริ่มตอนค่ายที่ผมทำตอนช่วงปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมานี่แหละครับ ค่ายนี่จัดประมาณเพลงเจ็บที่ต้องรู้ออกใหม่ๆเลยครับ(ไม่เกี่ยว) ค่ายที่ผมทำเป็นค่ายที่จัดให้เด็กม.ปลายเข้ามาศึกษาเกี่ยวกับพวกวิศวะนี่แหละครับ แล้วผมก็เป็นสตาฟกากๆในค่ายธรรมดาคนนึงที่ต้องช่วยงาน ช่วยกิจกรรมต่างๆของค่ายและต้องเป็นคนที่สอนน้องในวิชาที่น้องเรียนด้วยครับ
เช้าวันแรกของค่ายยังไม่ค่อยมีไรครับ ก้คอยรับน้องดูแลน้องที่มาค่าย ด้วยความเป็นคนที่ชอบคุยกับผู้หญิง(แต่เพื่อนเรียกม่อ) เลยเข้าไปนั่งคุยกับกลุ่มน้องผู้หญิงบ้างไรบ้าง(คนที่จะเป็นพี่ค่ายอย่าทำตามนะครับ คนจะเป็นพี่ค่ายควรมีความเป็นกลางมากกว่านี้55555) พอถึงเวลาที่ใกล้ๆพิธีเปิดผมก็มานั่งคุยเล่น นั่งดูน้องค่ายกับเพื่อน(เพื่อนผมก็นิสัยเดียวกะผมแหละ อิ อิ)จนผมมองมาสะดุดที่น้องคนหนึ่งครับว่าน่ารักดีขอเรียกแทนน้องคนนั้นว่าPนะครับ แต่ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดไรมากครับ แค่ชอบมองผู้หญิงไปเรื่อยเปื่อยเฉยๆ แล้วก็ผ่านไปครับวันแรกไม่มีไรหวือหวาทำกิจกรรมทำงานสอนน้องตามปกติ
พอวันที่2ตอนเช้าผมต้องสอนsecของPครับ(ในค่ายเวลาเรียนจะแบ่งเป็น2secนะครับ)ละตอนเรียนก็จะแบ่งเป็นกลุ่มย่อยครับ ผมได้ไปสอนกลุ่มย่อยข้างๆกลุ่มP ซึ่งตอนแรกผมไม่ได้สังเกตเลยครับเพราะจากวันแรกที่ผมมองตอนนั้นไม่ได้คิดไรจริงๆแค่มองผู้หญิงตามประสาผู้ชายเฉยๆ ทีนี้พอเรียนเสร็จละเวลาเหลือครับก็เลยได้นั่งคุยเล่นกัน น้องจะได้สนิทๆกัน แล้วผมก็ไปเก็บอุปกรณ์ที่น้องใช้ทำตอนเรียนกัน พอเดินกลับมาที่กลุ่มอยู่ดีๆPเขาก็ถามผมครับว่าพี่สูงเท่าไหร่ ตอนนั้นรู้สึกหัวร้อนนิดหน่อยครับเพราะผมสูงน้อย55555แต่ก็ตอบน้องเขาไปปกติเพราะเป็นพี่ค่ายจะโกรธน้องไม่ได้ พอตอบเสร็จน้องเขาก็บอกว่าเตี้ยจัง ผมเลยให้น้องยืนเทียบความสูงกับผมครับ ปรากฏว่าผมสูงกว่าPครับ ผมเลยบอกว่าไปว่าสูงกว่าน้องก็พอละ5555 แล้วผมก็ไปนั่งที่กลุ่มของผมต่อครับ ละนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ผมได้เริ่มคุยกับPเป็นครั้งแรกครับ พอหลังจากนั้นก็เลยได้แกล้งกันได้กวนส้นเท้ากันอยู่เรื่อยเลยครับจนจบค่าย
ทีนี้ในค่ายจะมีสมุดเหมือนเป็นเฟรนด์ชิพของแต่ละคนครับ หลักๆที่เขียนในนั้นก็จะมีแจกไลน์แจกเฟสแหละครับ55555 พอจบค่ายส่งน้องกลับหมดแล้วผมก็กลับมานอนอ่านสมุดเฟรนด์ชิพเล่นครับ ละพอเปิดไปถึงหน้าของPก็มีไลน์ มีเฟส มีIGผมก็เลยแอดไปครับ ละทักไปถามว่าถึงบ้านรึหรอยัง? แล้วหลังจากนั้นก็ได้คุยไลน์กันมาเรื่อยๆครับ
พอหลังจากจบค่ายไป2-3วันผมก็กลับบ้านครับ เลยพออยู่บ้านมันว่างเลยว่าจะไปหางานไรทำ ก็เลยไปเดินหางานกับเพื่อนที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แต่หาจนบ่ายก็ไม่ได้งานสักที เจอแต่พวกงานประจำผมก็เลยเบื่อๆขี้เกียจหาละ และด้วยความเบื่อเลยพูดในไลน์น้องPไปเล่นๆว่าไปดูหนังกัน ตอนนั้นที่ถามผมกะว่าจะไปดูวันนั้นเลยครับ5555 แต่น้องPบอกอยากดูเรื่องJurassic World ถ้าหนังเข้าแล้วไปดูกัน(ซึ่งมันเป็นวันอื่นแต่ผมก็ตกลงไป55555) พอหนังเข้าPก็เลยทักมานัดวันครับ ผมก็ตอบโอเคไป เรานัดไปดูหนังกันที่ห้างที่อยู่ใกล้บ้านของPครับ
พอถึงเวลาดูหนังก็เข้าไปดูตามปกติครับ เวลาดูหนังPเป็นคนอินกับหนังมากครับ5555 แบบยังกับตัวเองเป็นตัวละครในหนังเลย ทั้งหน้าท่าทางนี่ยังกับเจอด้วยตัวเองบางทีมีเสียงหลุดมาด้วย555555 ผมคงเริ่มชอบPจริงๆก็ตอนนี้แหละมั้งครับน่ารักดี5555 พอหนังจบออกจากโรงมาผมก็มีแซวๆไปครับว่าจะอินกับหนังไปไหน555555 แล้วก็แยกย้ายกันกลับครับ หลังจากนั้นถ้าว่างๆผมก็จะแว้บไปหาPที่ห้างนั้นครับ เพราะPต้องไปเรียนพิเศษที่นั่น
แล้วมีอยู่ครั้งนึงPชวนไปกินอาหารเกาหลีครับ ผมก็ตกลงโอเคไปรอบนี้มีเพื่อนPมาด้วยครับผมก็ไม่ได้ว่าไร พอกินเสร็จPก็ไปเรียนต่อครับผมก็เดินไปส่งครับแต่เพื่อนPไม่ได้ไปส่งด้วย แล้วเพื่อนPก็แซวๆมาประมาณว่าดูแลPด้วยนะ ตอนนั้นก็เขินนิดหน่อยครับแต่เก็บอาการทำตัวเฉยๆไว้55555 พอส่งPเสร็จผมก็รอจนPเรียนเสร็จละกลับบ้านด้วยกัน(ถ้าผมกลับบ้านจะนั่งรถคันเดียวกับPได้ครับเพราะบ้านPเป็นทางผ่าน แต่ตอนดูหนังครั้งแรกผมกลับหอเลยนั่งคนละคันกัน) พอถึงบ้านก็คุยกันในไลน์ตามปกติครับ พอคุยไปเรื่อยๆPก็บอกว่าไรสักอย่างนี่แหละ ละพูดต่อว่าเวลาเพื่อนPแซวอ่ะชอบหรอ ผมก็เลยตอบไปว่าชอบ Pถามต่อว่าชอบอะไร ผมเลยบอกไปว่าพี่ชอบPนั่นแหละ แล้วPก็ตอบมาประมาณว่ายังไม่อยากมีแฟนตอนนี้ เพราะPพึ่งเลิกกับแฟนมาตอนก่อนมาค่ายประมาณเดือนนึงมั้งครับ(ผมก็จำไม่ได้ละ) ตอนนั้นก็เฟลๆนิดหน่อยครับ แต่ก็ยังคุยกันต่อได้ครับเพราะยังไงก็พึ่งคุยกันได้ไม่นานเลยไม่ได้เจ็บไรมาก ก็คุยกันทุกวันครับมีวีดีโอคอลบ้างแล้วแต่อารมณ์
จนมาถึงวันนึงผมต้องไปเป็นสตาฟให้งานของคณะ เพราะคณะจัดงานประมาณโชว์ผลงานให้นักเรียน ผู้ประกอบการแล้วผู้สนใจเข้ามาดู ซึ่งงานPก็บอกจะมาด้วย Pโดดเรียนพิเศษมาวันสุดท้ายของงานครับ ตอนแรกผมก็นึกว่าจะได้เป็นคนพาเดินให้P แต่Pดันไปเจอกับเพื่อนผมที่เป็นสตาฟเหมือนกันก่อนPเลยได้เพื่อนผมเป็นคนพาเดิน ผมก็เลยนอยๆ ก็เลยแกล้งไปยืนใกล้ๆPปรากฏว่าPเมินครับ ผมก็เลยงอนไม่สนใจบ้าง แล้วมีน้องค่ายมาอีกคนพอดีผมก็เลยพาน้องค่ายคนนั้นเดินชมงานแทน พอตอนเย็นPจะกลับเลยโทรมาหาผมให้ไปส่งขึ้นรถหน่อยเพราะPไม่เคยมาแถวนี้ครับ ผมก็เลยต้องเป็นคนไปส่งเพราะเพื่อนผมที่เป็นคนไปกับPก็ไม่รู้ทางด้วยแต่ผมรู้ ทีนี้ผมก็ต้องมายืนรอPเพราะPไปส่งเพื่อนขึ้นBTS ผมก็ยืนรอประมาณ10นาทีแต่ก็โดนเมินอีกครับเดินผ่านผมไปซะงั้น ด้วยความที่เหนื่อยเดินทั้งวันและงอนมาก่อนหน้านี้ด้วยคราวนี้เลยงอนหนักเลยครับ แล้วPก็โทรมาตามให้ไปส่งแต่คราวนี้ผมหน้าบูดเลย ระหว่างเดินไปส่งPพูดด้วยผมก็ไม่พูดด้วย พอส่งเสร็จผมก็เดินกลับงานเลยครับ
พอเสร็จงานกลับบ้าน ผมก็ทักไปบอกประมาณว่าเลิกคุยกันเถอะไรประมาณนี้(ลืมละนานมาก) Pตอบมาว่า “ตามใจพี่เถอะ” “หนีเอง” “คิดว่าจะเจอคนที่อยู่ตลอดจนPสอบ(แกทแพทรอบแรก)เสร็จ” ละก็ทะเลาะกันต่อประมาณยังไงผมก็ไม่ได้เป็นแฟนPอยู่ละ Pเลยตอบว่า ผมเกือบจะได้เป็นแล้วอีกนิดเดียวแต่ดันตายซะก่อน ผมนึกในใจทันที่ว่ากรุพลาดแล้ว ผมถามต่อไปว่ามันมีทางด้วยหรอ Pตอบว่ามี แต่Pยังไม่พร้อมเปิดใจอยากรอให้ถึงสอบเสร็จก่อนอยากรู้ว่าทนได้ขนาดไหน ผมนี่อึ้งเลยเพราะถ้ามันมีหวังจริงอ่ะแค่นั้นทนได้อยู่ละ(ประมาณ4เดือน) ผมจึงขอว่าขอกลับไปได้มั้ย Pบอกอยากกลับก็กลับมาให้เวลาตัดสินใจถึงเที่ยงคืน ผลสุดท้ายก็คือผมขอกลับไปคุยด้วยแหละ พอหลังจากนั้นผมก็พยายามทำคะแนนให้ดีขึ้น มีงอนมีง้อกันบ้างสลับกันไป
จนกระทั่งถึงช่วงที่Pต้องอานหนังสือเตรียมตัวสอบแกทแพทรอบแรก Pบอกช่วงนี้จะอ่านหนังสือแล้วจะไม่ได้เจอละนะ ผมจึงชวนPไปดูหนังเรื่องสุดท้ายก่อนอ่านหนังสือสอบ(แล้วมันก็เป็นเรื่องสุดท้ายจริงๆ T__T) ช่วงที่Pอ่านหนังสือก็โทรคุยกันในไลน์ตลอด จนถึงวันที่สอบเสร็จในที่สุดก็ถึงเวลาที่ผมรอคอยที่จะได้เจอPอีกครั้งหลังรอประมาณ2เดือนแต่ก็ต้องอด เพราะPต้องซ้อมหลีดอีก ผมก็คิดในใจว่าไม่เป็นไรให้รอยันปีใหม่เลยก็รอได้วะ5555 ก็ยังโทรคุยกันมาเรื่อยๆ
จนวันหนึ่งอยู่ดีๆPก็ถามว่าถ้าวันหนึ่งไม่ได้คุยกันพี่จะรู้สึกยัง ผมถามกลับว่าทำไมถามอย่างนี้ Pตอบว่าไม่อยากเสียพี่ดีๆไป ผมตอบไปว่าไม่รู้หรอกคงเสียใจมั้ง (แต่ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าจะถามไปทำไมเพราะคำถามนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเลย)หลังจากวันนั้นผมก็งอนPไปประมาณ2วัน Pก็คอยง้อตลอด จนวันที่2ผมถามไปว่าที่ว่าชอบอ่ะชอบแบบไหนกันแน่ Pตอบว่ามันคู่กันทั้งแบบพี่แบบแฟนไม่อยากเสียความรู้สึกดีๆไปมันสับสน คิดแบบพี่60แฟน40 ตั้งแต่เห็นคำตอบนี้ทำผมท้อและเหนื่อยมากเพราะว่าสิ่งที่ทำให้ เวลาที่อดทนรอมา เวลาที่คุยกันมาเกือบครึ่งปี ไม่ทำให้มันเกินคำว่าพี่ชายได้เลย ผมก็เลยยังงอนต่อไปจนPทนไม่ไหวบอกว่าซ้อมหลีดเสร็จมีเรื่องจะคุยด้วย พอPซ้อมหลีดกลับถึงบ้านเสร็จก็โทรมาถามว่าจะหายงอนได้รึยังผมก็เลยยอมหายเพราะที่จริงผมเริ่มเผื่อใจไว้บ้างแล้ว
จนมาถึงวันหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเป็นของตาย(ที่จริงคงเป็นนานแล้วแหละ) Pบอกว่าเบื่อเพราะตอนนั้นผมส่งแต่สติกเกอร์เนื่องจากผมดูฮอร์โมนอยู่เลยขี้เกียจพิมพ์ ผมเลยขอโทษละเริ่มที่คุยปกติ แต่Pเริ่มตอบแบบถามคำตอบคำ ผมเลยถามไปตรงๆว่ายังมีหวังอยู่มั้ย Pตอบว่าทำให้มีสิ ถ้ายังเป็นแบบนี้ก็ไม่มี ผมตอบไปว่าเสียใจว่าที่ผ่านมามันไม่มีค่าไรเลยหรอ(ตอนนั้นผมคิดว่าอุส่าพยายามมาตั้งนานจะไม่ให้ความหวังกันหน่อยหรอ) Pถามต่อว่ายังไหวปะละ ผมตอบไปว่าพี่ควรไหวรึป่าวพี่เป็นตามPมาตลอดถ้าPไม่คิดจะหยุดรอพี่ก็คงไม่ไหว Pตอบว่า “อยากคุยกับพี่อยากเที่ยวแต่ไม่ใช่แฟน” วินาทีนั้นผมใจสลายเลยครับ Pบอกตั้งแต่ที่ถามวันนั้น(เรื่องที่ไม่คุยกันแล้วจะเป็นยังไง)ถ้าพี่ยอมรับได้ว่าเป็นคำถามธรรมดาอะไรๆอาจจะดีขึ้น แต่พอพี่มาเป็นแบบนี้Pเลยเปลี่ยนความคิด Pถามต่อว่าพี่ทำตัวแบบพี่คนเดิมได้มั้ย ผมตอบไปว่าจะพยายาม แล้วPก็ไปนอน พอตอนเช้าPทักมาตามปกติ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรผมถึงตอบไปว่าอย่าคุยกันเลย Pถามว่ากลับไปไม่ได้แล้วใช่ไหม ผมถามว่ากลับไปของPคือยังไง Pตอบว่าช่างมันเหอะ ยังไงก็กลับไม่ได้ ขอโทษนะ ถ้าสอบติดแล้วจะมาบอกอย่าสาปแช่งให้สอบไม่ติดนะ ..... ผมตอบกลับไปเพียงคำว่าอืม เรื่องมันก็จบด้วยประการฉะนี้แล
ตอนแรกผมรู้สึกโกรธPนะ แต่พอมาเขียนกระทู้ตอนตัวเองใจเย็นขึ้นแล้วมันเหมือนได้ทบทวนสิ่งต่างๆ มันทำให้ผมรู้สึกผิดและอยากขอโทษPและอยากกลับไปคุยกับPเหมือนเดิมมากๆ ตอนนี้ผมคิดถึงPมาก อยากให้Pได้มาเห็นกระทู้นี้นะ ละสุดท้ายครับอยากให้คนที่มีคนคุยด้วยอยู่หรือกำลังคบกัน อย่าให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลนะครับถ้าคิดว่าตัวเองยังใจร้อนอยู่อย่าไปพูดอะไรแบบไม่คิด ลองใจเย็นแล้วพิจารณาดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจทำอะไรต่อไป เพราะโอกาสอาจไม่ได้มีมาตลอดนะครับ ไม่งั้นคุณอาจจะเสียใจเหมือนผมที่ตอนนี้เป็นได้แค่..... “พี่ชาย”