เตรียมมาม่าไว้เป็นลังแต่...

กระทู้สนทนา
เรื่องมันมีอยู่ว่าาา...
วันนั้นเรานัดเพื่อนไว้ ว่าจะพาเพื่อนไปซื้อของ แล้วในระหว่างที่ยืนรอเพื่อนอยู่นั้น สายตาก็ไปสะดุดตรงแผ่นหลังที่คุ้นตา ใช่ค่ะ คนนั้นไง คนที่เราให้ใจไปเต็มๆ พอเพื่อนมาเท่านั้นแหละ เราก็พาเพื่อนเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อที่จะได้เจอ (แผนสูงใช่มั้ยล่าาา เรื่องหัวใจไว้ใจผมมมม 55555) แล้วเป็นไงรู้มั้ยคะ? ก็เจอกันน่ะสิ แต่เค้าทำไงรู้ป้ะ หันหน้าหนีจ้าาาา หูวววว แกรรรร โดนบอลอัดยังไม่จุกเท่านี้นะคะบอกเลย นั่นแหละค่ะ อินี่ก็นอยไป สตั้นไปชั่วโมงกว่า คิดนู่น คิดนี่ ตัดพ้อไปต่างๆนานา(บ่นกับเฟซบุ๊คเจ้าเดิมเลยจ้าาา) อารมณ์แบบ เออ ก็ได้ ทำแบบนี้ใช่มั้ย งั้นจะไม่ยุ่งแล้ววว...


แต่ทว่า....




ที่คิดไปนู่น นี่ จริงๆคือไม่มีอะไรค่ะ 55555
นางเห็นเราตัดพ้อในเฟซ นางก็มากดไลค์นะ แล้วสักพักก็ทักมา
เขา.ทำไร
เรา. (จะตอบว่า"ทำอะไรก็ได้"ก็กลัวว่าจะเย็นชาไป ก็เลยตอบไปว่า) ฟังเพลงค่ะ. (ปกติค่ะนี่ไม่มาหรอก บอกให้รู้ไว้ ว่านี่กำลังงอน 5555)
เขา.เมื่อตอนเย็นไป...หรอ
เรา.อื้มมมม เห็นด้วยหรอ? - -" (เล่นต่อไป เล่นใหญ่ไปอีกกก 5555)
เขา.พี่เห็นว่ามากับเพื่อน เลยไม่กล้าเดินไปทัก เขินอ่ะ.
เรา.ก็ไม่จำเป็นต้องหันหน้าหนีขนาดนั้นป้ะล่ะ?
เขา.โกรธหรอ?
เรา.ไม่โกรธแต่เสียความรู้สึกอ่ะ นี่สู้เดินอ้อมเพื่อมาเจอ แล้วดูทำดิ
เขา.พี่ขอโทษ...
เรา.อื้อออ
เรานี่ก็ใจอ่อนไปอีกกกกกกก ตลอดอ่ะ ชอบคิดไปเอง ชอบน้อยใจ ขี้งอน ชอบตัดพ้อ ทั้งๆที่ไม่รู้หรอกว่าอะไรเป็นอะไร แต่ถ้าเขาไม่สำคัญ เราคงไม่เก็บเรื่องเล็กๆน้อยๆมาใส่ใจอ่ะ จริงๆ ไม่สนใจก็ได้ ปล่อยผ่านไปก็ได้ แต่เราทำไม่ได้
ตอนแรกจะตั้งหัวข้อกระทู้ว่า "ขอบคุณที่ทำให้การตัดสินใจของเราง่ายขึ้น" อยู่แล้วเชียววว 555555
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่