สวัสดีชาวพันทิปทุกท่านค่ะ กระทู้นี้เรียกได้ว่ามาระบายพร้อมกับสอบถามเพื่อนๆด้วยค่ะ เรามือใหม่ประโยคไหนไม่โอเคต้องขออภัยด้วยนะคะ
สืบเนื่องจากพ่อแม่เราท่านรับราชการทั้งคู่ค่ะ ตอนนี้เรา27แล้วค่ะ ทางพ่อกับแม่ก็พูดมาตั้งแต่เราเรียนจบแล้วแหละค่ะว่าอยากให้ทำราชการ
แต่เราจบบริหารมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งมาค่ะ ตอนนี้ทำงานเกี่ยวกับImport Exportในโรงงานแห่งหนึ่ง
เข้าเรื่องเลย ปกติท่านก็พูดมาตลอดนะคะ แนวบังคับเลยแหละค่ะว่าอยากให้ทำงานราชการ หาตำแหน่งนู้นตำแหน่งนี้มาให้ตลอด แต่เราไม่เอาค่ะ
เราไม่มีใจให้กับราชการเลยยยยย บอกเลยว่าเราค่อนข้างเป็นคนยึดมั่นในความเชื่อของตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง ตัดสินใจเองในเรื่องแบบนี้ ไม่ว่าจะสมัยเลือกเรียนคณะอะไร ที่ไหน ยังไง เราตัดสินใจเองหมด ถึงขั้นตอนการจ่ายเงินเราถึงบอกพ่อแม่ค่ะ เพราะปกติท่านจะบังคับเราตลอด ท่านอยากให้เราเรียนเกี่ยวกับสาธารณสุข ไม่ว่าจะเป็น แพทย์ เภสัช พยาบาลอะไรทำนองนี้ค่ะ ซึ่งเราหัวไม่ถึงจริงๆ บวกว่าไม่ชอบด้วยค่ะ ตอนนั้นทะเลาะกันหนักมาก แต่ตอนนี้หนักกว่าค่ะ ท่านบอกต้องทำ ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำ งานจะเริ่มเดือนเมษา (ท่านบอกว่าท่านฝากไว้ให้แล้วค่ะ ติดแค่เอกสาร ถ้าเราส่งให้ก็ได้เลย)
ซึ่งท่านบอกว่าเป็นตำแหน่งที่ดี อนาคตจะสบาย พ่อกับแม่จะพูดตลอดว่างานบริษัทมันไม่ยั่งยืนมั่นคงหรอก แก่ไปเค้าก็บีบออก เพราะเราเงินเดือนเยอะ
ลืมบอกค่ะ เราอยู่คนละจังหวัดกับพ่อแม่ เรามาเรียนมหาลัยที่นี่ พอจบเราก็หางานทำที่นี่เลย เพราะตรงสายที่เรียนมา แถวบ้านก็ไม่มีงานแบบนี้ด้วยค่ะ ถ้ากลับไปก็มีแต่ราชการที่รออยู่
เอกสารทุกอย่างของเราก็เลยอยู่กับเราค่ะ ท่านจึงเอาไปสมัครไม่ได้ เราเครียดมากค่ะ ทะเลาะกันในไลน์ยกใหญ่ พ่อก็จะตัดลูกตัดพ่อ แม่ก็พูดอยู่แค่ว่า
ลูกจะสบายนะอนาคต พ่อแม่แนะนำให้มีแต่สิ่งดีๆ ทำเถอะ วนอยู่แบบนี้ โดยไม่ฟังเหตุผลเราเลยค่ะ ไม่ใช่เราไม่พูดนะคะ เราพยายามพูดทุกอย่างแล้ว
แต่เหมือนว่าคนที่เค้าแน่วแน่ ต่อให้พูดจนปากเปื่อยก็ไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะ เราก็ด้วยค่ะ ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน
จุดนี้เราเครียดมาก ไม่รู้จะว่ายังไง เราก็บอกท่านแล้วว่ามันไม่เกี่ยวกับกตัญญูไม่กตัญญู งานกับพ่อแม่ไม่เกี่ยวกันเลย เรายังรักท่านเหมือนเดิม
แต่เราอยากทำงานที่เราเลือก เราอยากให้ท่านอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจ พอพูดแบบนี้ก็ว่าเราปากเก่ง ไม่ฟังผู้ใหญ่....
ปล.เราเลือกแล้วนะคะว่าเราจะไม่ทำราชการ เพราะงานที่เราทำอยู่เรามีความสุขมาก และเราก็คิดว่าอนาคตมันขึ้นอยู่กับว่าเราจะทำให้มันเป็นแบบไหน
ชีวิตเราไม่ได้มีแค่คำว่าสบายมั้ยคะ มันก็ต้องมีคำว่าความสุขด้วยมั้ย ? การที่เราได้ทำในสิ่งที่เราชอบมันก็เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วมั้ยคะ?
นี่ก็จะปีใหม่แล้ว เรามีตั๋วกลับบ้านแล้ว แต่เราว่าจะไม่กลับแล้วค่ะปีใหม่นี้ ถ้ากลับเรากลัวว่าพ่อแม่เราต้องไม่ให้เรากลับมาทุกงานแน่นอน...ทั้งๆที่เราอยากกลับบ้านในวันปีใหม่แทบแย่
ถ้าเป็นเพื่อนๆเอาไงกับชีวิตดีคะ เราอยากรู้ความคิดหลายๆแบบของทุกคนค่ะ ขอบคุณค่ะ
เมื่อพ่อแม่ของฉันบังคับฉันทำราชการ...ถ้าไม่ทำจะเรียกว่าอกตัญญูมั้ย
สืบเนื่องจากพ่อแม่เราท่านรับราชการทั้งคู่ค่ะ ตอนนี้เรา27แล้วค่ะ ทางพ่อกับแม่ก็พูดมาตั้งแต่เราเรียนจบแล้วแหละค่ะว่าอยากให้ทำราชการ
แต่เราจบบริหารมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งมาค่ะ ตอนนี้ทำงานเกี่ยวกับImport Exportในโรงงานแห่งหนึ่ง
เข้าเรื่องเลย ปกติท่านก็พูดมาตลอดนะคะ แนวบังคับเลยแหละค่ะว่าอยากให้ทำงานราชการ หาตำแหน่งนู้นตำแหน่งนี้มาให้ตลอด แต่เราไม่เอาค่ะ
เราไม่มีใจให้กับราชการเลยยยยย บอกเลยว่าเราค่อนข้างเป็นคนยึดมั่นในความเชื่อของตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง ตัดสินใจเองในเรื่องแบบนี้ ไม่ว่าจะสมัยเลือกเรียนคณะอะไร ที่ไหน ยังไง เราตัดสินใจเองหมด ถึงขั้นตอนการจ่ายเงินเราถึงบอกพ่อแม่ค่ะ เพราะปกติท่านจะบังคับเราตลอด ท่านอยากให้เราเรียนเกี่ยวกับสาธารณสุข ไม่ว่าจะเป็น แพทย์ เภสัช พยาบาลอะไรทำนองนี้ค่ะ ซึ่งเราหัวไม่ถึงจริงๆ บวกว่าไม่ชอบด้วยค่ะ ตอนนั้นทะเลาะกันหนักมาก แต่ตอนนี้หนักกว่าค่ะ ท่านบอกต้องทำ ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำ งานจะเริ่มเดือนเมษา (ท่านบอกว่าท่านฝากไว้ให้แล้วค่ะ ติดแค่เอกสาร ถ้าเราส่งให้ก็ได้เลย)
ซึ่งท่านบอกว่าเป็นตำแหน่งที่ดี อนาคตจะสบาย พ่อกับแม่จะพูดตลอดว่างานบริษัทมันไม่ยั่งยืนมั่นคงหรอก แก่ไปเค้าก็บีบออก เพราะเราเงินเดือนเยอะ
ลืมบอกค่ะ เราอยู่คนละจังหวัดกับพ่อแม่ เรามาเรียนมหาลัยที่นี่ พอจบเราก็หางานทำที่นี่เลย เพราะตรงสายที่เรียนมา แถวบ้านก็ไม่มีงานแบบนี้ด้วยค่ะ ถ้ากลับไปก็มีแต่ราชการที่รออยู่
เอกสารทุกอย่างของเราก็เลยอยู่กับเราค่ะ ท่านจึงเอาไปสมัครไม่ได้ เราเครียดมากค่ะ ทะเลาะกันในไลน์ยกใหญ่ พ่อก็จะตัดลูกตัดพ่อ แม่ก็พูดอยู่แค่ว่า
ลูกจะสบายนะอนาคต พ่อแม่แนะนำให้มีแต่สิ่งดีๆ ทำเถอะ วนอยู่แบบนี้ โดยไม่ฟังเหตุผลเราเลยค่ะ ไม่ใช่เราไม่พูดนะคะ เราพยายามพูดทุกอย่างแล้ว
แต่เหมือนว่าคนที่เค้าแน่วแน่ ต่อให้พูดจนปากเปื่อยก็ไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะ เราก็ด้วยค่ะ ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน
จุดนี้เราเครียดมาก ไม่รู้จะว่ายังไง เราก็บอกท่านแล้วว่ามันไม่เกี่ยวกับกตัญญูไม่กตัญญู งานกับพ่อแม่ไม่เกี่ยวกันเลย เรายังรักท่านเหมือนเดิม
แต่เราอยากทำงานที่เราเลือก เราอยากให้ท่านอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจ พอพูดแบบนี้ก็ว่าเราปากเก่ง ไม่ฟังผู้ใหญ่....
ปล.เราเลือกแล้วนะคะว่าเราจะไม่ทำราชการ เพราะงานที่เราทำอยู่เรามีความสุขมาก และเราก็คิดว่าอนาคตมันขึ้นอยู่กับว่าเราจะทำให้มันเป็นแบบไหน
ชีวิตเราไม่ได้มีแค่คำว่าสบายมั้ยคะ มันก็ต้องมีคำว่าความสุขด้วยมั้ย ? การที่เราได้ทำในสิ่งที่เราชอบมันก็เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วมั้ยคะ?
นี่ก็จะปีใหม่แล้ว เรามีตั๋วกลับบ้านแล้ว แต่เราว่าจะไม่กลับแล้วค่ะปีใหม่นี้ ถ้ากลับเรากลัวว่าพ่อแม่เราต้องไม่ให้เรากลับมาทุกงานแน่นอน...ทั้งๆที่เราอยากกลับบ้านในวันปีใหม่แทบแย่
ถ้าเป็นเพื่อนๆเอาไงกับชีวิตดีคะ เราอยากรู้ความคิดหลายๆแบบของทุกคนค่ะ ขอบคุณค่ะ