ถ้าวันหนึ่งพ่อแม่หมดประโยชน์ คนบางคนก็พร้อมทิ้งจริงๆ ใช่ไหมครับ

กระทู้คำถาม

ครอบครัว ปัญหาครอบครัว ปัญหาชีวิต สังคมไทย

ผมกำลังเห็นเรื่องในครอบครัวตัวเอง แล้วรู้สึกหมดศรัทธากับคำว่า “บุญคุณ” มากครับ
ตาผมเคยยกที่ดินให้ลุง มูลค่าประมาณ 3 ล้าน หวังให้ลูกมีอนาคต มีบ้าน มีชีวิตที่ดีขึ้น คนแก่คนหนึ่งยอมให้แทบทุกอย่าง เพราะคิดว่าอย่างน้อยตอนแก่คงมีลูกดูแล
แต่สุดท้ายบ้านก็หลุด ตอนนี้ต้องไปเช่าบ้านคนอื่นอยู่
แล้วสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อ คือ ลุงกำลังจะย้ายไปสร้างชีวิตใหม่ที่อีกจังหวัด เหมือนจะเริ่มต้นใหม่แบบสวยๆ แต่คนที่เคยให้ทุกอย่างกับตัวเอง กำลังถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ถ้าครอบครัวผมไม่รับตาไปอยู่ด้วย ตาก็แทบไม่เหลือใครแล้ว
ผมไม่ได้ติดปัญหาเรื่องดูแลคนแก่ เพราะยังไงก็คือตาผม แต่สิ่งที่ผมรับไม่ได้คือ
คนเราจะ “ลืม” ได้จริงๆ เหรอ ว่าชีวิตตัวเองเคยตั้งต้นจากอะไร
เวลาลำบาก ขอพ่อแม่ได้ทุกอย่าง
แต่พออยากเริ่มชีวิตใหม่ กลับมองพ่อแม่เป็นภาระ
ผมนั่งคิดอยู่พักใหญ่ ว่าสุดท้ายแล้ว “ความกตัญญู” มันมีอยู่จริง หรือเป็นแค่คำสวยๆ ที่เอาไว้พูดตอนตัวเองยังต้องพึ่งคนอื่นกันแน่
ทุกวันนี้ตาผมไม่ได้ต้องการเงินล้าน ไม่ได้ต้องการบ้านใหญ่ด้วยซ้ำ แค่ต้องการไม่ถูกทิ้งตอนแก่ แค่นั้นเองครับ

ถูกใจให้พอยต์

สมาชิกหมายเลข 2893099

ท่านชายโอ๊ก ซึ้ง, Inn_apr ซึ้ง, นานา สาระแน ถูกใจ

5 สมาชิกหมายเลข 2•••••1

คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้

ความคิดเห็นที่ 17

คุณเชื่อมั้ยคะว่าเวรกรรมมีจริง มันอาจจะเป็นความเชื่อของแต่ละคนไป แต่เชื่อเถอะค่ะว่าความกตัญญูมันไม่ใช่แค่คำหลอกเด็กที่ผู้ใหญ่เค้าหลอกกัน แต่มันส่งผลต่อชีวิตคุณด้วย (แล้วแต่ครอบครัวด้วยนะคะ มีบางข่าวที่พ่อแม่รังแกฉันแล้ว ตอนโตลูกทิ้งก็อีกเคสหนึ่ง) คือเราสังเกตมาหลายรอบแล้วนะคะ หลายบ้าน หลายครอบครัว คนที่รวย เจริญในหน้าที่การงาน ผู้ใหญ่เมตตา เอ็นดู ทำอะไรก็ดี เจริญ อยู่ที่ไหนก็ไม่ลำบาก ส่วนหนึ่งมาจากการที่คุณทำบุญกับพ่อกับแม่ของคุณด้วยค่ะ ถ้าตอนเด็กเป็นเด็กที่ดี เชื่อฟัง และเป็นคนดี ความดีเหล่านั้นที่พ่อแม่อบรมสงสอนมาจะติดตาตัวคุณไป แต่บางคนก็ไม่เห็นค่าอ่ะนะคะ พอพ่อกับแม่หมดประโยชน์ก็ไล่ไป

อันนี้เราไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบาง ไม่รู้เหตุผลที่เค้าทำแบบนี้นะคะ แต่ในตอนนี้เค้าอาจจะได้ดิบได้ดี หน้าที่การงานดี ได้ทำในสิ่งที่ต้องการ และอย่าลืมว่าสักวันหนึ่งเมื่อเค้าแก่ตัวลงไป สักวันหนึ่งสิ่งที่เค้าทำจะตามเค้ามาเองนั่นแหละค่ะ