สวัสดีครับ
ผมคบกับแฟนมา 7ปี 7เดือน คบมาตั้งแต่ตอน อายุ 15-16 ตอนนี้ก็ 23 แล้วครับ แฟนผม บอกเลิกผมไป 7เดือนแล้วครับ แต่ผมกับเขา ยังติดต่อกันตลอด
ผมเป็นฝ่ายที่ติดต่อหาเขาตลอด เพราะผมยอมรับความจริงไม่ได้ ที่ต้องเลิกกัน ผมวาดฝัน วาดอนาคตไว้ ว่าผมจะสร้างครอบครัวกับเขา ผมจะแต่งงานกับเขา
เพราผมคิดว่า เขาคือรักแท้ของผม ผมมีแฟนแค่คนเดียวที่เป็นตัวเป็นตน ก็คือเขาล่ะครับ เขารักผมมากน่ะครับ แต่ตอนช่วงวัยรุ่น ประมาณ 19-21 ผมยอมรับ
นะครับ ว่าผมทำตัวไม่ดี ติดเที่ยว ติดเพื่อน มีทำร้ายร่างกายเขาบ้าง ตอนที่ทะเลาะกันหนักๆ เขาทนกับผมมามาก แต่ผมไม่คิดที่จะเลิกกับเขาหรือหาใครมา
แทนเขาเลย ผมเป็นผู้ชายที่ โรแมนติก น้อยมาก เขาเปนคนชอบหงุดหงิด แต่ผมก็รองรับอารมณ์เขาได้ทุกอย่าง ถึงได้คบกันมานาน ขนาดนี้
ผมเคยคิดปักหลัก ปักฐาน สร้างครอบครัวโดยขออาศัยที่บ้านพี่ชายเขาเป็นการชั่วคราว
และผมกำลังจะเริ่มงานวันแรก ช่วงกลางคืนผมกับเขาทะเลาะกันหนักมาก ถึงขนาดผมโกรธ จนต้องเก็บเสื้อผ้า
ผมเลยตัดสินใจ นั่งแท๊กซี่กลับมาบ้านแม่ ที่ ตจว. (ปริมณฑลครับ) ตอนนั้น เขาก็รู้สึกเสียใจ ผมก็รู้สึกเสียใจ ผมก็ไม่อยากอยู่ห่างจากเขา เขาก็ไม่อยากอยู่
ห่างจากผม แต่เพราะตอนนั้น เราต่างปากแข็งกัน ต่างฝ่าย ต่างไม่ให้อภัยแล้ว ยอมรับผิดซึ่งกันและกัน เรา2คนเลยแยกกันอยู่ แต่เราก็ไปมาหาสู่กันบ้าง
ช่วงแรกๆ กลางๆ เขาเหงา ผมอยากจะไปอยู่กับเขามาก แต่ตอนนั้นผมเริ่มทำงาน ที่บ้านแม่ผมแล้ว ผมมีความคิด ที่จะสร้างอนาคต สร้างครอบครัว
หลายครั้งที่พยายาม อธิบาย เหตุผลให้เขาฟัง ว่า ที่ผมไปอยู่กับเขาไม่ได้ เพราะผม อยากทำงาน หาเงิน อยากมีครอบครัว อยากมีชีวิตที่ดีร่วมกับเขา
พอมาถึงช่วงอายุ 22 ช่วงสงกรานต์ ผมไปหาเขา เพราะหยุดยาว อยู่จนถึงหมดสงการต์ ผมก็ต้องกลับไปทำงาน หลักจากที่แยกกัน
เขาเริ่มแปลกๆไป ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะผมคิดว่า เขากับผมยังคงรักกันอยู่มาก แต่ครั้งนั้น เราห่างกันอีกครั้ง เขา
หายไป เหมือนไม่ค่อยอยากจะติดต่อ ไม่อยากจะสนใจอะไรผมเลย ผมเริ่ม งง ว่าเกิดอะไรขึ้น จนผมได้ยินคำพูดของเขาที่พูดออกมาว่า "เราเลิกยุ่งกันน่ะ"
ในใจตอนนั้น ผมคิดว่า เห้ย !! มันไม่ตลกแล้วน่ะ จนเขาย้ำมาอีกรอบที่2 แล้วเริ่มตัดสายเรา ปิดการติดต่อจากเรา ทักเฟสหากัน ก็ไม่ตอบ เวลานั้น ผมตัวสั่น
ทำอะไรไม่ถูก ผมรีบขับรถไปหาเขาที่ กรุงเทพ มาคุย มาเคลีย์กับเขา แต่เขาก็แสดง อารมณ์ว่า ไม่อยากจะเจอผม โทรหา ไม่รับ พอรับ ก็ไล่ให้ผมกลับไป
ให้เลิกยุ่งกับชีวิตเขา ตอนนั้นผมเหมือนคนบ้า ขับรถไป ร้องไห้ไป ไม่คิดไม่ฝันว่า จะเป็นแบบนี้ ผมทำทุกอย่าง ทุกวิถีทาง ทุกอย่าง เพื่อให้ได้เจอเขา
ทั้งคำโกหก หลอกอะไรก็ได้เพื่อให้เขา ออกมาเจอหน้าผม ผมเหมือนคน ที่ตายทั้งเป็นเลยครับ เวลานั้น ทำทุกวิถีทาง เพื่อไม่ให้เสียคนที่รักไป
แต่ยิ่งผม พยายาม ทำเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหมดความหมายเท่านั้น ใจเขาตอนนั้นผมรู้สึกเลยว่าเขาหมดรักผมแล้ว ผมได้แต่หลอกตัวเอง ว่าเขายังรักผม
ผมพยายาม ขอโอกาสเขา ให้เขากลับมา แต่ไม่รู้เพราะอะไร ใจเขาถึงหมดรักผม หรืออาจเป็นเพราะ สิ่งที่ผมทำกับเขา มันสะสมมามาก จนเขาหมด
ความอดทน จนผมได้ยินเขาพูดมาว่า หลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง เขาเก็บมา เขาทนไม่ไหว ใจเขาถึงสลายไป ผมยอมรับความจริงไม่ได้กับเหตุการณ์นี้
ตอนนี้ปัจจุบัน ผมเปลี่ยนตัวเองทุกอย่าง
พร้อมที่จะทำเพื่อเขา อยากได้โอกาสอีกซักครั้ง ผมอยากจะสัญญากับเขา ว่า ผมจะทำให้มันดี ไม่มีเรื่องให้ต้องเสียใจเลย
ช่วงที่เขาเลิกกับผม เขาก็มีคนเข้ามาในชีวิตเขา แต่ผมไม่คิดหาใครเข้ามาในชีวิต
ผมเป็นคนที่รักมาก ฝังใจมาก ผมก็พยายามพูด พยายามทำเพื่อให้เขากลับมาคบกันเหมือนเดิม แต่ดูแล้ว ไร้วี่แวว เพราะพอเขาเลิกคุยกับคนที่เข้ามาคนแรก
เขาก็ไปเริ่มทำความรู้จักกับ คนที่เข้ามาใหม่ อีกคน ตอนนั้น ผมเหมือนคนบ้า แบบ เห้ย !! หมดรักตัวเราจริงๆหร่อ ทำไมเลิกคุยกับอีกคนแล้ว ทำไมไม่มาคุยกับเรา
ไปเริ่มคุยกับคนอื่นทำไม ตอนนั้นผม ติดต่อหาเขา คุยกับเขาตลอด ทุกการสนทนา มีแต่คำพูดที่ฟังแล้วผมเจ็บมาก ๆ แต่ผมทน เพียงเพราะ ผมยังอยาก
คุย อยากกลับมาคบกับเขาอยู่ ผมทำแบบนี้ มา 7เดือน ผมหลอกตัวเองมาตลอดครับ ว่าเขายังรักผมอยู่ ผมมีความหวัง เล็กๆที่ไม่รู้ว่า จะได้มีโอกาส
สมหวัง กับการกลับมาคบกันมั้ย 7เดือน ไม่มีวันไหนที่ผมไม่เจ็บ ไม่ร้องไห้ครับ ผมทนมาก เพราะ เขาคือรักแรกของผม และสำหรับตัวผมก็ไม่อยากจะเสีย
เขาไปให้ใครคนอื่น ผมเลือกไม่ได้ครับ ผมไม่มีสิทธ์ แต่ผมมีความหวังเล็กๆของผม ไว้อยู่ในใจผม จนตอนนี้ ปัจจุบัน ผมก็ยังรักเขาอยู่มาก ทั้งๆที่รู้ว่า
เขาหมดรักกับผมแล้ว ผมเหมือนคนความคิดตัน ต้องพึ่งหวังขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำทุกอย่าง อะไรก็ได้ที่จะมีโอกาสให้เขากลับมาคบกับผมเหมือนเดิม
ที่ผมอยากกลับมาคบกับเขา ไม่ใช่เพราะแค่รักอย่างเดียว แต่เพราะ ผมวาดฝัน วาดอนาคตไว้กับเขาแล้ว ผมมีความคิดเป็นผู้ใหญ่
ผมอยากแต่งงานกับเขา อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา อยากมีลูก มีครอบครัว คือง่ายๆ รักเขามากอ่าครับ ไม่อยากเสียเขาไปให้ใคร
ตัวผม เชื่อในรักแท้ แต่ไม่ได้ถึงกับ งมงาย ผมเป็นผู้ชายที่ต่างจากคนอื่น
ตรงที่ผม รักจริงจัง ทุ่มเท ไม่คิด ไปหาแฟนใหม่ มาคบซ้อน แต่คนแบบผม ส่วนใหญ่ มักจะผิดหวังในเรื่องความรัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร 555+
------------ผมยังรอ ยังหวัง ว่าเขาจะกลับมาคบกับผมเหมือนเดิม ผมตั้งใจ ที่จะมีครอบครัวที่ดูดี มีฐานะ วาดฝันของเขาให้เป็นจริงทุกอย่าง----------
-----------แต่ก็อยาก เผื่อใจยอมรับความจริงไว้ เพราะโอกาสที่จะได้กลับมาคบกัน มันน้อยมาก จนรู้สึกว่า มันไม่มีวันเป็นจริงแล้ว------
**** ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกับผม ขอคำแนะนำหน่อยครับ ว่าควรจะทำอย่างไรดี กับหัวใจที่รักและผูกพัน มาก ๆ
ความรักที่เกิดกับคนแรกของชีวิต ที่อยู่ไม่สุดในชีวิต
ผมคบกับแฟนมา 7ปี 7เดือน คบมาตั้งแต่ตอน อายุ 15-16 ตอนนี้ก็ 23 แล้วครับ แฟนผม บอกเลิกผมไป 7เดือนแล้วครับ แต่ผมกับเขา ยังติดต่อกันตลอด
ผมเป็นฝ่ายที่ติดต่อหาเขาตลอด เพราะผมยอมรับความจริงไม่ได้ ที่ต้องเลิกกัน ผมวาดฝัน วาดอนาคตไว้ ว่าผมจะสร้างครอบครัวกับเขา ผมจะแต่งงานกับเขา
เพราผมคิดว่า เขาคือรักแท้ของผม ผมมีแฟนแค่คนเดียวที่เป็นตัวเป็นตน ก็คือเขาล่ะครับ เขารักผมมากน่ะครับ แต่ตอนช่วงวัยรุ่น ประมาณ 19-21 ผมยอมรับ
นะครับ ว่าผมทำตัวไม่ดี ติดเที่ยว ติดเพื่อน มีทำร้ายร่างกายเขาบ้าง ตอนที่ทะเลาะกันหนักๆ เขาทนกับผมมามาก แต่ผมไม่คิดที่จะเลิกกับเขาหรือหาใครมา
แทนเขาเลย ผมเป็นผู้ชายที่ โรแมนติก น้อยมาก เขาเปนคนชอบหงุดหงิด แต่ผมก็รองรับอารมณ์เขาได้ทุกอย่าง ถึงได้คบกันมานาน ขนาดนี้
ผมเคยคิดปักหลัก ปักฐาน สร้างครอบครัวโดยขออาศัยที่บ้านพี่ชายเขาเป็นการชั่วคราว
และผมกำลังจะเริ่มงานวันแรก ช่วงกลางคืนผมกับเขาทะเลาะกันหนักมาก ถึงขนาดผมโกรธ จนต้องเก็บเสื้อผ้า
ผมเลยตัดสินใจ นั่งแท๊กซี่กลับมาบ้านแม่ ที่ ตจว. (ปริมณฑลครับ) ตอนนั้น เขาก็รู้สึกเสียใจ ผมก็รู้สึกเสียใจ ผมก็ไม่อยากอยู่ห่างจากเขา เขาก็ไม่อยากอยู่
ห่างจากผม แต่เพราะตอนนั้น เราต่างปากแข็งกัน ต่างฝ่าย ต่างไม่ให้อภัยแล้ว ยอมรับผิดซึ่งกันและกัน เรา2คนเลยแยกกันอยู่ แต่เราก็ไปมาหาสู่กันบ้าง
ช่วงแรกๆ กลางๆ เขาเหงา ผมอยากจะไปอยู่กับเขามาก แต่ตอนนั้นผมเริ่มทำงาน ที่บ้านแม่ผมแล้ว ผมมีความคิด ที่จะสร้างอนาคต สร้างครอบครัว
หลายครั้งที่พยายาม อธิบาย เหตุผลให้เขาฟัง ว่า ที่ผมไปอยู่กับเขาไม่ได้ เพราะผม อยากทำงาน หาเงิน อยากมีครอบครัว อยากมีชีวิตที่ดีร่วมกับเขา
พอมาถึงช่วงอายุ 22 ช่วงสงกรานต์ ผมไปหาเขา เพราะหยุดยาว อยู่จนถึงหมดสงการต์ ผมก็ต้องกลับไปทำงาน หลักจากที่แยกกัน
เขาเริ่มแปลกๆไป ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะผมคิดว่า เขากับผมยังคงรักกันอยู่มาก แต่ครั้งนั้น เราห่างกันอีกครั้ง เขา
หายไป เหมือนไม่ค่อยอยากจะติดต่อ ไม่อยากจะสนใจอะไรผมเลย ผมเริ่ม งง ว่าเกิดอะไรขึ้น จนผมได้ยินคำพูดของเขาที่พูดออกมาว่า "เราเลิกยุ่งกันน่ะ"
ในใจตอนนั้น ผมคิดว่า เห้ย !! มันไม่ตลกแล้วน่ะ จนเขาย้ำมาอีกรอบที่2 แล้วเริ่มตัดสายเรา ปิดการติดต่อจากเรา ทักเฟสหากัน ก็ไม่ตอบ เวลานั้น ผมตัวสั่น
ทำอะไรไม่ถูก ผมรีบขับรถไปหาเขาที่ กรุงเทพ มาคุย มาเคลีย์กับเขา แต่เขาก็แสดง อารมณ์ว่า ไม่อยากจะเจอผม โทรหา ไม่รับ พอรับ ก็ไล่ให้ผมกลับไป
ให้เลิกยุ่งกับชีวิตเขา ตอนนั้นผมเหมือนคนบ้า ขับรถไป ร้องไห้ไป ไม่คิดไม่ฝันว่า จะเป็นแบบนี้ ผมทำทุกอย่าง ทุกวิถีทาง ทุกอย่าง เพื่อให้ได้เจอเขา
ทั้งคำโกหก หลอกอะไรก็ได้เพื่อให้เขา ออกมาเจอหน้าผม ผมเหมือนคน ที่ตายทั้งเป็นเลยครับ เวลานั้น ทำทุกวิถีทาง เพื่อไม่ให้เสียคนที่รักไป
แต่ยิ่งผม พยายาม ทำเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหมดความหมายเท่านั้น ใจเขาตอนนั้นผมรู้สึกเลยว่าเขาหมดรักผมแล้ว ผมได้แต่หลอกตัวเอง ว่าเขายังรักผม
ผมพยายาม ขอโอกาสเขา ให้เขากลับมา แต่ไม่รู้เพราะอะไร ใจเขาถึงหมดรักผม หรืออาจเป็นเพราะ สิ่งที่ผมทำกับเขา มันสะสมมามาก จนเขาหมด
ความอดทน จนผมได้ยินเขาพูดมาว่า หลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง เขาเก็บมา เขาทนไม่ไหว ใจเขาถึงสลายไป ผมยอมรับความจริงไม่ได้กับเหตุการณ์นี้
ตอนนี้ปัจจุบัน ผมเปลี่ยนตัวเองทุกอย่าง
พร้อมที่จะทำเพื่อเขา อยากได้โอกาสอีกซักครั้ง ผมอยากจะสัญญากับเขา ว่า ผมจะทำให้มันดี ไม่มีเรื่องให้ต้องเสียใจเลย
ช่วงที่เขาเลิกกับผม เขาก็มีคนเข้ามาในชีวิตเขา แต่ผมไม่คิดหาใครเข้ามาในชีวิต
ผมเป็นคนที่รักมาก ฝังใจมาก ผมก็พยายามพูด พยายามทำเพื่อให้เขากลับมาคบกันเหมือนเดิม แต่ดูแล้ว ไร้วี่แวว เพราะพอเขาเลิกคุยกับคนที่เข้ามาคนแรก
เขาก็ไปเริ่มทำความรู้จักกับ คนที่เข้ามาใหม่ อีกคน ตอนนั้น ผมเหมือนคนบ้า แบบ เห้ย !! หมดรักตัวเราจริงๆหร่อ ทำไมเลิกคุยกับอีกคนแล้ว ทำไมไม่มาคุยกับเรา
ไปเริ่มคุยกับคนอื่นทำไม ตอนนั้นผม ติดต่อหาเขา คุยกับเขาตลอด ทุกการสนทนา มีแต่คำพูดที่ฟังแล้วผมเจ็บมาก ๆ แต่ผมทน เพียงเพราะ ผมยังอยาก
คุย อยากกลับมาคบกับเขาอยู่ ผมทำแบบนี้ มา 7เดือน ผมหลอกตัวเองมาตลอดครับ ว่าเขายังรักผมอยู่ ผมมีความหวัง เล็กๆที่ไม่รู้ว่า จะได้มีโอกาส
สมหวัง กับการกลับมาคบกันมั้ย 7เดือน ไม่มีวันไหนที่ผมไม่เจ็บ ไม่ร้องไห้ครับ ผมทนมาก เพราะ เขาคือรักแรกของผม และสำหรับตัวผมก็ไม่อยากจะเสีย
เขาไปให้ใครคนอื่น ผมเลือกไม่ได้ครับ ผมไม่มีสิทธ์ แต่ผมมีความหวังเล็กๆของผม ไว้อยู่ในใจผม จนตอนนี้ ปัจจุบัน ผมก็ยังรักเขาอยู่มาก ทั้งๆที่รู้ว่า
เขาหมดรักกับผมแล้ว ผมเหมือนคนความคิดตัน ต้องพึ่งหวังขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำทุกอย่าง อะไรก็ได้ที่จะมีโอกาสให้เขากลับมาคบกับผมเหมือนเดิม
ที่ผมอยากกลับมาคบกับเขา ไม่ใช่เพราะแค่รักอย่างเดียว แต่เพราะ ผมวาดฝัน วาดอนาคตไว้กับเขาแล้ว ผมมีความคิดเป็นผู้ใหญ่
ผมอยากแต่งงานกับเขา อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา อยากมีลูก มีครอบครัว คือง่ายๆ รักเขามากอ่าครับ ไม่อยากเสียเขาไปให้ใคร
ตัวผม เชื่อในรักแท้ แต่ไม่ได้ถึงกับ งมงาย ผมเป็นผู้ชายที่ต่างจากคนอื่น
ตรงที่ผม รักจริงจัง ทุ่มเท ไม่คิด ไปหาแฟนใหม่ มาคบซ้อน แต่คนแบบผม ส่วนใหญ่ มักจะผิดหวังในเรื่องความรัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร 555+
------------ผมยังรอ ยังหวัง ว่าเขาจะกลับมาคบกับผมเหมือนเดิม ผมตั้งใจ ที่จะมีครอบครัวที่ดูดี มีฐานะ วาดฝันของเขาให้เป็นจริงทุกอย่าง----------
-----------แต่ก็อยาก เผื่อใจยอมรับความจริงไว้ เพราะโอกาสที่จะได้กลับมาคบกัน มันน้อยมาก จนรู้สึกว่า มันไม่มีวันเป็นจริงแล้ว------
**** ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกับผม ขอคำแนะนำหน่อยครับ ว่าควรจะทำอย่างไรดี กับหัวใจที่รักและผูกพัน มาก ๆ