เดิมทีเราเป็นคนเคยมั่นใจในตนเองมาก มีมุมมองในด้านดี เจออะไรดีๆ ในสมัยเรียนหนังสือ แต่พอเราเข้าสู่สังคมทำงานซึ่งเจอทั้งกัด เกลียด นินทา ประจบ แทงข้างหลัง ทุกอย่างมันตรงกันข้ามกันไปหมดเลยครับ โดยเฉพาะช่วงนี้ทำงานแล้วไม่ค่อยได้เป้าตามที่เขาคาดหวังเท่าไร พอมองไปแล้วเราก็รู้สึกไร้ชีวิตชีวา สิ่งที่เคยสนุกๆก็เริ่มเบื่อ เห็นอะไรก็ท้อใจไปหมดตามกระแสอารมณ์เศรษฐกิจ ทุกอย่างดูตันๆ คิดอะไรก็คิดไม่ออก ขณะที่เพื่อนๆก็กำลังก้าวไปได้อย่างรุ่งโรจน์ เช่น ตำแหน่งงานดี แต่งงานมีครอบครัวมีลูก มีเงินเก็บมากมาย ได้เดินทางท่องเที่ยวต่างประเทศ ต่างมีธุรกิจส่วนตัวกัน ขณะที่เรายังไร้จุดหมาย ไม่รู้ชอบทำงานอะไร หรือเจองานที่ชอบงานแต่รายได้เป็นคนละเรื่องกันเลย ชีวิตปัจจุบันก็พอมีเงินเก็บเลี้ยงตัวได้บ้างแต่เลี้ยงบุพการีไม่ได้ และแน่นอนว่าคงเลี้ยงแฟนไม่ได้แน่นอน ครั้นหวังพึ่งพี่น้องคงยากสำหรับชีวิตในยุคนี้ ถึงแม้ว่าเราจะมีเพื่อนมากมายที่คุยเล่นกับเราแต่เราก็รู้สึกอ้างว้างแบบบอกไม่ถูก มองทุกอย่างเป็นลบไปหมด ขณะที่คนในครอบครัวเรานั้นมีโลกทัศน์ไม่กว้างมากนัก บางครั้งเราก็ไม่รู้จะระบายและหันไปปรึกษาใครดี
อาการดังกล่าว ถือว่าเป็นโรคซึมเศร้าหรือไม่ครับซึ่งเกิดจากความเครียดลึกๆภายในจิตใจหรือไม่ครับ
จู่ๆก็รู้สึกชีวิตไร้จุดหมาย ท้อใจ หม่นหมอง แปลกไปหรือไม่
อาการดังกล่าว ถือว่าเป็นโรคซึมเศร้าหรือไม่ครับซึ่งเกิดจากความเครียดลึกๆภายในจิตใจหรือไม่ครับ