แทบไม่มีความสุขเลย อยากหายไปไม่ต้องกลับมา

เหมือนชีวิตมันอยู่ไปวันๆ ไม่รู้ว่าอยู่ทำไม ถ้าตัดเรื่องพ่อแม่ออกไป แทบไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีเลย ไม่อยากทำอะไรที่ชอบทำ ไม่อยากเล่นเกม ดูหนัง อ่านหนังสือ ฟังเพลง ไม่อยากนอน ไม่อยากตื่น ไม่อยากอาบน้ำ ไม่อยากเจอผู้คน แต่ก็ไม่อยากอยู่คนเดียว เหนื่อย กดดัน

มันเริ่มมาเป็นช่วงที่ย้ายโรงเรียนจากที่เป็นคนที่มีเพื่อนมาก รู้จักใครต่อใคร มีเพื่อนสนิท มีกลุ่มเพื่อนนอกแก๊ง มีรุ่นน้อง รุ่นพี่ ตอนนี้ ไม่มีใครเลย หาเพื่อนคนอื่นได้ แต่ในห้องตัวเองกลับไม่มีเพื่อนเลย เคยมีเพื่อนสนิท เค้าก็ตีตัวออกห่าง เพราะมีปัญหากัน เพราะตอนแรกเราก็ไม่มีกลุ่มเพื่อน ไม่สนิทกับใครทั้งคู่ พออยู่ด้วยกันไปนานๆเรารู้ว่าเค้าคิดถึงกลุ่มเพื่อนเก่าเค้า นิสัยเราก็ไม่สามารถไปเติมเต็มตรงนั้นได้ เราพยายาม แต่เหมือนเค้าจะไม่เปิดใจรับแล้ว ตอนนี้มีเพื่อนสนิทก็เหมือนไม่มี ไม่มีกลุ่มเพื่อน ไม่มีใครทั้งนั้น จากพูดมากก็กลายเป็นคนแทบไม่พูด ไม่สุงสิง จากที่ไม่เคยโดดเรียนก็โดดไป หลบไปที่ไหนได้ก็ไป ไม่มีวันไหนที่ไม่เศร้า พยายามแล้ว แต่เหมือนว่าคนอื่นและเพื่อนสนิทเค้าปิดใจที่จะรับเราไปแล้ว

ต่อมาก็มีปัญหาทางบ้าน สิ่งที่พอจะทำให้มีความสุขก็ไม่มีแล้ว รู้สึกทุกข์ไปกว่าเดิม ไม่รู้จะต้องเริ่มต้นแก้ไขยังไง ไม่รู้จะลงยังไง ไม่รู้อะไรทั้งสิ้นแล้ว เหนื่อย ท้อ ทำยังไงดีคะ ทำยังไงดี ไม่อยากให้เปิดเทอม อีกไม่กี่วัน ไม่อยากไปเผชิญความเป็นจริง ไม่อยากแล้ว

"กลัว"