เมื่อโรคซึมเศร้าเกือบทำลายชีวิตฉัน และไม่รู้จะแก้ไขยังไง

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของฉันนะคะ ขอเข้าเรื่องเลยละกันค่ะ โดยทั่วไปเราเป็นคนที่ค่อนข้างร่าเริง ตลก และมีเพื่อนเยอะ  ปัจจุบันเรากำลังเรียนมหาลัยอยู่ปีสามละค่ะใครๆก็คงคิดไม่ถึงว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า เเละนั่นเป็นสาเหตุหลักที่เราไม่เคยบอกใคร  คือบอกละก็ไม่มีใครเชื่อหรอกค่ะ เวลาระบายกะใครคนก็ชอบบอกว่า คนอื่นลำบากกว่าเทอเยอะ  เทอไม่เห็นต้องเครียดเลย ซึ่งมันไม่เคยทำให้เรารู้สึกดีเลยค่ะ อาการเริ่มแรกที่เป็นเลยคือ ผื่นขึ้นค่ะ ขึ้นทั้งแขน ขา ข้อศอก ขึ้นแดงๆเต็มไปหมด เวลาไปม.เราเลยต้องใส่เสื้อหนาวตลอดเวลา  ทายามันก็หาย พอใกล้สอบก็กลับมาเป็นอีก  จนเราช่างละ พอสักพัก เรารู้สึกเบื่อทุกอย่างเลยค่ะ ไม่รู้เบื่ออะไร ชอบเหม่อลอย นั่งเฉยๆน้ำตาก็ไหลออกมา  ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ลดลงเยอะมาก เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เเม้เเต่เรื่องเล็กๆเราก็โมโหมาก พักหลังๆถึงขนาดทำลายข้าวของ มันยิ่งทำให้รู้สึกเกลียดตัวเองไปกันใหญ่ เเละนานๆเข้า เราก็รู้สึกไม่อยากนอนไม่อยากกิน คือตอนกลางคืนเราจะนั่งเฉยๆ หรือทำงานอะไรไปเรื่อยๆ คือไม่นอนแม้เเต่ชั่วโมงเดียวเลยอ่ะ  มันขี้เกียจนอน บางทีไม่นอนติดกันสามวัน จะนอนก็นอนไม่หลับ เราเริ่มมีอาการหอบค่ะ หายใจเข้าลำบาก เหนื่อยง่ายมาก บางทีเเค่ตื่นนอนมาก็รู้สึกเหนื่อยละ บางทีเหนื่อยจนนอนไม่หลับ หายใจไม่ออก. ตอนนี้เราติดนิสัยไม่กินข้าวค่ะ ไม่ได้จะลดน้ำหนักนะ มันไม่มีอารมณ์จะกินอ่ะ ละก้อไม่หิวด้วย บางทีลืมกินข้าวไปเลยทั้งวันค่ะ จนน้ำหนักเราลดลงไปเยอะมาก เพื่อนก็ทักว่าผอมลงค่ะ จนมาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เรากินข้าวไปละอ้วกออกมาหมดเลยค่ะ รู้สึกเหนื่อยมาก ตอนนั้นไม่มีแรง. คิดว่าเราจะตายละ ต้องตายแน่ๆ. เเต่รู้ไม๊คะ ตอนนั้นเราคิดว่า "เออดีละ ตายไปก็ดี. ขอให้ตายจิงๆเหอะ ทุกอย่างจะได้จบซักที" เรานอนอยู่เฉยๆ จนแม่เปิดประตูเข้ามาเจอเรา แม่ตกใจมาก ถามว่าเป็นอะไร. ตอนนั้นปากชาค่ะ แม่บอกว่า เราพูดอะไรไม่รู้เรื่อง เลยพาส่งโรงพยาบาล นี่เราก็กลับบ้านมาละ และก็คิดว่าจะพยายามกลับไปเป็นปกติให้ได้ เเต่พอผ่านไปสักพัก ความรู้สึกเดิมๆ ความคิดเดิมๆ มันกลับมาอีกแล้วค่ะ เราไม่มีทางออก ไม่รู้จะรักษายังงัย เราอยากหายแต่ทำไม่ได้. เราอยากตายทุกวินาที จะไปหาจิตแพทย์ก็กลัวเสียประวัติ เราไม่รู้จะทำยังงัยละคะ ใครพอมีวิธีหายจากความรู้สึกนี้บ้างคะ