คืออารมณ์ผมตอนนี้นะครับเลิกกับแฟนได้ จะขึ้นเดือนที่ 4 คบกันมา 5 ปี เรียนที่เดียวกันตั้งแต่มัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย แล้วแต่ผมก็ยังเหมือนจะทำใจไม่ได้ พยายามไม่คิดถึงเธอแต่ชื่อของเธอก็โผล่มาให้คิดตลอด
ตั้งแต่วันที่ผมกับแฟนเก่าได้เลิกกัน เธอให้เหตุผลว่า ครอบครัวของเราแตกต่างกัน ถูกเลี้ยงดูมาไม่เหมือนกัน และไม่อยากเป็นครอบครัวเดียวกับผม วันนั้นที่ผมได้เห็นเธอพิมพ์ข้อความมาบอกเลิกผมทางเฟซบุ๊กผมช็อคมาก จนผมคิดอะไรไม่ออกผมหยุดทำโปรเจคจบไปหลายสัปดาห์เลย จนตอนนี้ก็ยังไม่จบมหาวิทยาลัย เพื่อนๆพี่ต่างก็ว่า ผู้หญิงคนเดียวทำไมปล่อยให้ชีวิตเป็นแบบนี้ ผมเถียงไม่ออกครับเพราะผมรักเธอมาก แต่สาเหตุหลักๆนั้นคือ ผมติดเกม และเวลาทะเลาะกันผมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเสมอๆ จนผมหายโกรธหรือโมโหก็จะกลับมาหาเธอและก็ไม่พูดเรื่องที่ทะเลาะกันทำเหมือนทุกอย่าง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อันนี้เป็นสิ่งที่ผมคิดได้หลังจากเสียเธอไปแล้ว
แต่พอมาวันนี้มันคงสายไปแล้วหละครับสำหรับผู้ชายคนนึงที่ไม่เคยใส่ใจในตัวเธอเลยทั้งที่เธอนั้นดีกับผมมากๆ ช่วยเหลือผม แนะนำผมในวันที่ผมเครียด อยู่ข้างวันที่ผมเหงาไม่มีใคร แต่ผมเองกลับทำไม่ดีกับเธออย่างมาก ผมไม่รู้นะว่าเธอคิดจะเลิกกับผมตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ความรู้สึกมันบอกว่าคงคิดมานานแล้วหละ
ตลอดเดือนแรกที่เธอทิ้งผม
เธอบอกว่าเธอรู้สึกผิดมาก จะขอโทษสักเท่าไหร่ผมถึงจะไม่เสียใจ ผมเองก็บอกไปว่าเข้าใจดีว่าผมเองเป็นคนยังไง ถ้าเธอจะไปเธอไม่ผิดหรอก ผมเองนั้นแหละผิดที่ดูแลเธอไม่ดีเอง แต่เธอก็ยืนยันที่จะขอโทษและบอกเป็นเพื่อนที่ดีได้ไหม
ผมรีบตอบไปเลยว่า ได้ครับ หลังจากวันนั้นมาระหว่างที่ผมทำงานผมก็คอยคุยเฟซบุ๊กกับเธอเหมือนกับเรายังไม่ได้เลิกกันเลย คอยบอกฝันดีเธอตลอด และเธอก็ขออย่างสุดท้าย
- ให้ผมเลิกเล่นเกม
- ไม่ให้ผมโต้รุ่ง
- ให้ผมกินข้าวในตรงเวลา
- ให้ผมคอยตัดผมตัวเองให้สั้นเสมอๆ
- ให้ผมออกำลังกายดูแลสุขภาพ
ผมพยายามทำมาตลอดตอนนี้ผมเลิกเล่นเกม จากเดิมที่เล่นวันละ 15 ชม.+ เติมเกมเป็นหมื่นๆตอนนี้ผมเลิกทุกอย่างแล้ว นอนหัวค่ำ มีงานทำที่มั่นคง ดูแลตัวเอง ตามที่เธอได้บอกไว้หมดแล้วครับ แต่มันก็สายไปแล้วหละ
มาถึงวันที่ผมได้กลับมาที่บ้าน ผมก็เริ่มแผนการที่จะง้อเธอ ผมติดต่อเธอทางเฟซบุ๊ก ผมพูดคุยกับเธอบอกว่าตอนนี้ผมอยากให้เธอกลับมาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม เธอรีบปฏิเสธผมว่าไม่ ไม่กลับมาเหมือนกัน ไม่มีวันกลับ ระหว่างที่คุยกันผ่านเฟซบุ๊กนั้น ผมก็นั่งร้องไห้ไปพิมพ์คำถาม ความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมีต่อเธอว่าผมรู้สึกอย่างไร และถามเธอว่าจำได้ไหมที่เคยขอให้ทำอะไรไว้ผมทำให้หมดแล้ว แต่เธอก็บอกมาว่าจำไม่ได้ว่าเคยบอกอะไรไป ไม่คิดจะจำ และตอนนี้เธอก็มีความสุขมากเวลาไม่มีผม ผมก็พยายามง้อเธอให้มากที่สุด แต่เธอก็บอกว่าถ้ายังส่งข้อความมาอีกจะไม่ได้เห็นเธอออนไลน์ในเฟซบุ๊กอีกนะ บอกกับผมว่าปล่อยเธอไปเถอะ ขอร้องงง เธอพูดกับผมแบบนี้ตอนนั้นยอมรับเลยครับว่าผมช็อค ผมอยากจบชีวิตลงไม่อยากอยู่อีกต่อไป ..
ผมรีบขับมอเตอร์ไซต์ขับไปสะพานที่สร้างใหม่แถวบ้าน เป็นสะพานที่สูงในระดับนึงผมจอดรถแล้วยืนอยู่ริมขอบสะพานอยู่สักครู่นึงผมจึงตัดสินใจอัพสถานะเฟซบุ๊กว่าผมอยู่ที่สะพานนี้โพสข้อความตัดพ้อชีวิต.. เพียงโพสไปไม่นานข้อความจากเพื่อนผมมากมายถามเข้ามาว่า "จะทำอะไร ได้คิดอะไรอย่างนั้นบ้างไหม"
ผมเองก็ตอบกลับเพื่อนๆไปว่า "คิด" เท่านั้นแหละครับมีโทรศัพท์มากมายหลายสายโทรเข้ามาหาผม บอกผมจะทำอะไรคิดดีๆ ผมก็ตอบกลับเพื่อนไปว่า "คิดดีแล้วหละ" แล้วเพื่อนสนิทผมก็มาหาผมที่สะพานระหว่างที่ยืนอยู่สะพานนั้น ผมยืนมองลงไปข้างล่างสะพานเห็นสายน้ำ เห็นเรือที่ขับสวนกัน แล้วระหว่างที่ผมกำลังจะปีนขึ้นขอบสะพานความรู้สึกในใจลึกๆของผมเองนั้น ก็ได้สะท้อนหน้าพ่อแม่ เพื่อน ญาติ แล้วความคิดว่า ถ้าเราตาย พ่อแม่เราจะอยู่ยังไง ไหนเราบอกจะทำงานซื้อรถตอบแทนท่าน แล้วพาท่านไปเที่ยวบ้าง แล้วคนใกล้ตัวผมจะเป็นยังไง แฟนเก่าที่เลิกกับผมคงจะสมน้ำหน้าอยู่ในใจว่าดีแล้วที่เลิกขนาดเรื่องแค่นี้ยังคิดจะฆ่าตัวตาย ผมคิดได้ดังนั้นผมก็เลยถอยออกมาจากขอบสะพาน นั่งลงแล้วรอเพื่อนมารับผมกลับ ผมยืนคุยกับเพื่อนอยู่นานมาก อยากจะขอบคุณมันๆจริงๆ
เพื่อนผมเตือนใจผมมากมาย ว่าถ้าผมยังเป็นคนเก่าที่วันๆเล่นเกม วันๆไม่ทำอะไรเลย ทำได้แค่แบมือขอเงินพ่อแม่ ไม่คิดจะทำงานจริงๆจังๆ แฟนเก่าเขาจะกลับมาสนใจหรออ ?. แล้วถ้าเราเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดี ถึงแม้แฟนเก่าจะไม่ยอมกลับมาสนใจหรือคืนดีก็ตาม วันนั้นเอ็งคงดีขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างน้อยก็ได้ทำเรื่องที่ดีแต่ตัวเอง ครอบครัวคนรอบข้าง ถ้าวันนั้นเราดีขึ้นเมื่อไหร่เดียวเขาก็รับรู้เอง ผมไม่รู้ว่าจะจริงไหม ทุกวันนี้ผมต้องทนอยู่กับอดีตที่ไม่รู้ผมจะชินเมื่อไหร่ ผมไม่มีทางรู้เลยจริงๆ ล่าสุดผมนั้นผมได้ลองโทรหาเธอดู ผมรู้ดีเลยละครับเธอจำเบอร์ผมไม่ได้แน่นอน แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เธอรับสายแล้วก็พูดปกติ ผมก็พูดไปคำนึงเธอแล้ววางสายในทันที เธอได้นำเรื่องนี้ไปบอกเพื่อนผม โดยใช้คำเรียกผมว่า "มัน" นั่นแสดงว่าเธอไม่เหลือเยื่อใยให้ผมแล้วแม้แต่นิดเดียว แล้วบอกให้เพื่อนผมมาบอกผมว่าเลิกยุ่งกับเธอได้แล้ว
นั่นเองเลยเป็นเหตุผลที่ผมยอมถอยแล้วยุติความรักที่ผมมีให้คนๆนี้ในตลอด 5 ปี ซึ่งมันดูเหมือนไม่ยาวนานมาก แต่สำหรับคนที่รู้ว่าตัวเองนั้นผิดอะไรแต่อยากแก้ไข นั้นมันเจ็บมากผมเลยอยากขอฝากกระทู้นี้ไว้หน่อยนะครับ
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านครับผม
ประสบการณ์ติดเกมหนักจนเสียคนที่คิดว่า รักเขามาก และจะใช้ชีวิตอยู่กับเขาตลอดไป..
ตั้งแต่วันที่ผมกับแฟนเก่าได้เลิกกัน เธอให้เหตุผลว่า ครอบครัวของเราแตกต่างกัน ถูกเลี้ยงดูมาไม่เหมือนกัน และไม่อยากเป็นครอบครัวเดียวกับผม วันนั้นที่ผมได้เห็นเธอพิมพ์ข้อความมาบอกเลิกผมทางเฟซบุ๊กผมช็อคมาก จนผมคิดอะไรไม่ออกผมหยุดทำโปรเจคจบไปหลายสัปดาห์เลย จนตอนนี้ก็ยังไม่จบมหาวิทยาลัย เพื่อนๆพี่ต่างก็ว่า ผู้หญิงคนเดียวทำไมปล่อยให้ชีวิตเป็นแบบนี้ ผมเถียงไม่ออกครับเพราะผมรักเธอมาก แต่สาเหตุหลักๆนั้นคือ ผมติดเกม และเวลาทะเลาะกันผมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเสมอๆ จนผมหายโกรธหรือโมโหก็จะกลับมาหาเธอและก็ไม่พูดเรื่องที่ทะเลาะกันทำเหมือนทุกอย่าง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อันนี้เป็นสิ่งที่ผมคิดได้หลังจากเสียเธอไปแล้ว
แต่พอมาวันนี้มันคงสายไปแล้วหละครับสำหรับผู้ชายคนนึงที่ไม่เคยใส่ใจในตัวเธอเลยทั้งที่เธอนั้นดีกับผมมากๆ ช่วยเหลือผม แนะนำผมในวันที่ผมเครียด อยู่ข้างวันที่ผมเหงาไม่มีใคร แต่ผมเองกลับทำไม่ดีกับเธออย่างมาก ผมไม่รู้นะว่าเธอคิดจะเลิกกับผมตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ความรู้สึกมันบอกว่าคงคิดมานานแล้วหละ
ตลอดเดือนแรกที่เธอทิ้งผม
เธอบอกว่าเธอรู้สึกผิดมาก จะขอโทษสักเท่าไหร่ผมถึงจะไม่เสียใจ ผมเองก็บอกไปว่าเข้าใจดีว่าผมเองเป็นคนยังไง ถ้าเธอจะไปเธอไม่ผิดหรอก ผมเองนั้นแหละผิดที่ดูแลเธอไม่ดีเอง แต่เธอก็ยืนยันที่จะขอโทษและบอกเป็นเพื่อนที่ดีได้ไหม
ผมรีบตอบไปเลยว่า ได้ครับ หลังจากวันนั้นมาระหว่างที่ผมทำงานผมก็คอยคุยเฟซบุ๊กกับเธอเหมือนกับเรายังไม่ได้เลิกกันเลย คอยบอกฝันดีเธอตลอด และเธอก็ขออย่างสุดท้าย
- ให้ผมเลิกเล่นเกม
- ไม่ให้ผมโต้รุ่ง
- ให้ผมกินข้าวในตรงเวลา
- ให้ผมคอยตัดผมตัวเองให้สั้นเสมอๆ
- ให้ผมออกำลังกายดูแลสุขภาพ
ผมพยายามทำมาตลอดตอนนี้ผมเลิกเล่นเกม จากเดิมที่เล่นวันละ 15 ชม.+ เติมเกมเป็นหมื่นๆตอนนี้ผมเลิกทุกอย่างแล้ว นอนหัวค่ำ มีงานทำที่มั่นคง ดูแลตัวเอง ตามที่เธอได้บอกไว้หมดแล้วครับ แต่มันก็สายไปแล้วหละ
มาถึงวันที่ผมได้กลับมาที่บ้าน ผมก็เริ่มแผนการที่จะง้อเธอ ผมติดต่อเธอทางเฟซบุ๊ก ผมพูดคุยกับเธอบอกว่าตอนนี้ผมอยากให้เธอกลับมาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม เธอรีบปฏิเสธผมว่าไม่ ไม่กลับมาเหมือนกัน ไม่มีวันกลับ ระหว่างที่คุยกันผ่านเฟซบุ๊กนั้น ผมก็นั่งร้องไห้ไปพิมพ์คำถาม ความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมีต่อเธอว่าผมรู้สึกอย่างไร และถามเธอว่าจำได้ไหมที่เคยขอให้ทำอะไรไว้ผมทำให้หมดแล้ว แต่เธอก็บอกมาว่าจำไม่ได้ว่าเคยบอกอะไรไป ไม่คิดจะจำ และตอนนี้เธอก็มีความสุขมากเวลาไม่มีผม ผมก็พยายามง้อเธอให้มากที่สุด แต่เธอก็บอกว่าถ้ายังส่งข้อความมาอีกจะไม่ได้เห็นเธอออนไลน์ในเฟซบุ๊กอีกนะ บอกกับผมว่าปล่อยเธอไปเถอะ ขอร้องงง เธอพูดกับผมแบบนี้ตอนนั้นยอมรับเลยครับว่าผมช็อค ผมอยากจบชีวิตลงไม่อยากอยู่อีกต่อไป ..
ผมรีบขับมอเตอร์ไซต์ขับไปสะพานที่สร้างใหม่แถวบ้าน เป็นสะพานที่สูงในระดับนึงผมจอดรถแล้วยืนอยู่ริมขอบสะพานอยู่สักครู่นึงผมจึงตัดสินใจอัพสถานะเฟซบุ๊กว่าผมอยู่ที่สะพานนี้โพสข้อความตัดพ้อชีวิต.. เพียงโพสไปไม่นานข้อความจากเพื่อนผมมากมายถามเข้ามาว่า "จะทำอะไร ได้คิดอะไรอย่างนั้นบ้างไหม"
ผมเองก็ตอบกลับเพื่อนๆไปว่า "คิด" เท่านั้นแหละครับมีโทรศัพท์มากมายหลายสายโทรเข้ามาหาผม บอกผมจะทำอะไรคิดดีๆ ผมก็ตอบกลับเพื่อนไปว่า "คิดดีแล้วหละ" แล้วเพื่อนสนิทผมก็มาหาผมที่สะพานระหว่างที่ยืนอยู่สะพานนั้น ผมยืนมองลงไปข้างล่างสะพานเห็นสายน้ำ เห็นเรือที่ขับสวนกัน แล้วระหว่างที่ผมกำลังจะปีนขึ้นขอบสะพานความรู้สึกในใจลึกๆของผมเองนั้น ก็ได้สะท้อนหน้าพ่อแม่ เพื่อน ญาติ แล้วความคิดว่า ถ้าเราตาย พ่อแม่เราจะอยู่ยังไง ไหนเราบอกจะทำงานซื้อรถตอบแทนท่าน แล้วพาท่านไปเที่ยวบ้าง แล้วคนใกล้ตัวผมจะเป็นยังไง แฟนเก่าที่เลิกกับผมคงจะสมน้ำหน้าอยู่ในใจว่าดีแล้วที่เลิกขนาดเรื่องแค่นี้ยังคิดจะฆ่าตัวตาย ผมคิดได้ดังนั้นผมก็เลยถอยออกมาจากขอบสะพาน นั่งลงแล้วรอเพื่อนมารับผมกลับ ผมยืนคุยกับเพื่อนอยู่นานมาก อยากจะขอบคุณมันๆจริงๆ
เพื่อนผมเตือนใจผมมากมาย ว่าถ้าผมยังเป็นคนเก่าที่วันๆเล่นเกม วันๆไม่ทำอะไรเลย ทำได้แค่แบมือขอเงินพ่อแม่ ไม่คิดจะทำงานจริงๆจังๆ แฟนเก่าเขาจะกลับมาสนใจหรออ ?. แล้วถ้าเราเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดี ถึงแม้แฟนเก่าจะไม่ยอมกลับมาสนใจหรือคืนดีก็ตาม วันนั้นเอ็งคงดีขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างน้อยก็ได้ทำเรื่องที่ดีแต่ตัวเอง ครอบครัวคนรอบข้าง ถ้าวันนั้นเราดีขึ้นเมื่อไหร่เดียวเขาก็รับรู้เอง ผมไม่รู้ว่าจะจริงไหม ทุกวันนี้ผมต้องทนอยู่กับอดีตที่ไม่รู้ผมจะชินเมื่อไหร่ ผมไม่มีทางรู้เลยจริงๆ ล่าสุดผมนั้นผมได้ลองโทรหาเธอดู ผมรู้ดีเลยละครับเธอจำเบอร์ผมไม่ได้แน่นอน แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เธอรับสายแล้วก็พูดปกติ ผมก็พูดไปคำนึงเธอแล้ววางสายในทันที เธอได้นำเรื่องนี้ไปบอกเพื่อนผม โดยใช้คำเรียกผมว่า "มัน" นั่นแสดงว่าเธอไม่เหลือเยื่อใยให้ผมแล้วแม้แต่นิดเดียว แล้วบอกให้เพื่อนผมมาบอกผมว่าเลิกยุ่งกับเธอได้แล้ว
นั่นเองเลยเป็นเหตุผลที่ผมยอมถอยแล้วยุติความรักที่ผมมีให้คนๆนี้ในตลอด 5 ปี ซึ่งมันดูเหมือนไม่ยาวนานมาก แต่สำหรับคนที่รู้ว่าตัวเองนั้นผิดอะไรแต่อยากแก้ไข นั้นมันเจ็บมากผมเลยอยากขอฝากกระทู้นี้ไว้หน่อยนะครับ
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านครับผม