" กลับไปไม่ได้แล้ววะ " ประโยคนี้ที่ออกมาจากคนรัก

เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟน ( ใช้อักษรแทนแฟนว่า N แล้วกันนะครับ ) คบกันมาได้ 3 เดือนแล้วแต่ขอย้อนกลับไปแรกๆที่คุยกันมันดูมีความสุขมากเรื่องห้ามโน้นห้ามนี้ก็ไม่ค่อยมีแต่พอเวลาผ่านไปเราสองคนเริ่มรักกันมากขึ้นจะเป็นฝ่ายผมเองที่หึงและหวง N มากเกินไปในชนิดที่ว่า N จะไปเที่ยวกับเพื่อนก็ต้องถามโน้นถามนี้ไปที่ไหน,ไปตอนไหน,ไปกันกี่คน,จะกลับตอนไหน จะถามทุกเรื่องเลยพอถึงวันนึง N เริ่มทนไม่ไหวก็ระเบิดใส่ผมมาว่า N ไม่ชอบเลยที่ผมคอยถามโน้นถามนี้คอยโทรจิกตลอดเวลาก็ทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่เลยทีนี้แต่ครั้งนั้นมันไม่เหมือนครั้งนี้เพราะครั้งนั้นที่เขาให้อภัยเราก็รับปากกับ N เขาว่าจะไม่ทำอีกแล้วนะจะปรับตัวเองใหม่หลังจากนั้นก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนมาล่าสุดตอนนี้เป็นสิ่งที่คิดว่ามันหนักมากหนักที่สุดแล้ว คือเขากลับบ้านปกติแล้ววันนั้นฝนตกเราก็โทรหา N เป็นปกติทุกวันเราก็ถามเขาไปว่ากลับกับใครซึ่ง N ก็ตอบกลับมาเหมือนทุกครั้งว่ากลับกับเพื่อนแล้วด้วยความที่เรานึกอะไรไม่รู้ตอนนั้นเลยถามไปว่าเพื่อนผุ้หญิงหรือผู้ชายแล้วใช่เพื่อนที่กลับด้วยกันตลอดรึเปล่าเขาก็บอกใช่แต่เหมือนเขาจะรำคาญเราแล้วเพราะ N พูดขึ้นมาว่าเรา " จะถามอะไรนักหนา " ด้วยความที่เราก็อยากคุยบวกกับตอนนั้นมีความรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเลยตอบกลับไปว่า " ถามไม่ได้เลยเหรอ " หลังจากนั้นก็ทะเลาะกันเลยแล้วหนักมากตอนนั้นฝนตกด้วยความที่ผมเป็นคนถ้ามีปัญหาอะไรต้องแก้เลยเลยขี่รถตากฝนไปหาเลยแต่ก็รู้ว่ามันอันตรายแต่ก็ไปอยู่ดีเพื่อนห้ามก็ไม่ฟังพอไปถึงชัดเจนเลยคือเขาไม่มองแม้แต่เงาเลยครับไปยืนอยู่หน้าเขาก็ไม่สนใจสุดท้ายเราเองต้องทักเขาแล้วก็คุยกันแต่ก็ไม่มีประโยชน์เพราะเขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่อยากคุยอะไรทั้งนั้นก็แยกย้ายกลับบ้านกันแบบไม่เข้าใจกันจนเวลาผ่านมาวันหรือสองวันเนี้ยแหละก็ไปคุยกับเขาอีกครั้งเขาก็ยังไม่มีอารมณ์อยากจะคุยแต่ด้วยสถานการณ์อะไรหลายๆอย่างทำให้เขาต้องอยู่นั่งคุยก่อนเราก็คุยก็ง้อไปด้วยก็ยังไม่สำเร็จก็ต้องแยกย้ายกับแบบไม่ดีขึ้นเหมือนเดิมจนถึงบ้านก็แชทไปหา N เราก็ดูออกว่า N ไม่เหมือนเดิมแล้ว N พิมพ์มาว่ามันกลับไปไม่ได้แล้ววะผมนี้หน้าชาไปเลยจนวันรุ่งขึ้นก็นัดคุยกันอีกรอบแต่ก็รู้ว่าเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วเราก็ไปขอโอกาสเขาขอร้องอ้อนวอนมันก็เหมือนจะดีขึ้นแต่ก็แย่ลงกว่าเดิมอีกเพราะคำพูดของผมเองที่ทำให้แย่ลงก็เหมือนเดิมที่แยกย้ายกันกลับแบบไม่ดีขึ้นไอเราก็จนมุมอะเลยไปปรึกษาเพื่อนๆแล้วก็ได้ข้อคิดอะไรหลายๆอย่างก็โทรไปหาเขาตอนแรกก็ไม่รับต้องแชทไปหาว่ามีเรื่องคุยจริงๆเขาถึงรับก็ตกลงกันว่าขอโอกาสนะจะเปลี่ยนตัวเองใหม่แล้วถ้ามีปัญหาอีกรอก็ไม่จบแค่นี้ดีกว่าเขาก็โอเคยอมให้โอกาสเราแล้วก็เหมือนจะดีขึ้นมานิดนึงพอผ่านคืนนั้นไปหลังจากนั้นเราก็พยายามทำปกติไปรับ N ทุกเย็นไปส่งบ้านแต่เรารู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิมมันไม่โอเคเหมือนเดิมเลยสักนิดหลังจากวันนั้นเราก็หาเวลาว่างนัดเขาไปเดินห้างไปหาอะไรกินกันเขาก็รับปากว่าจะไปนะแต่พอไปถึงไปเดินด้วยกันเขาไม่เหมือนเดิมจริงๆวะเราสัมผัสได้เลยด้วยที่ว่าเราเป็นคนตรงๆเลยหยุดเดินแล้วถาม N ว่า N เป็นอะไรรึเปล่าเขาก็บอกไม่เป็นอะไรแหละซึ่งเราก็บอกเขาว่ามันไม่เหมือนเดิมอะยังรู้สึกโอเคกับเราอยู่ไหมเขาก็ตอบมาว่าไม่รู้ ไอเราก็อยากให้เขากลับมาเหมือนเดิมอยากให้เขารู้สึกโอเคเหมือนเดิมเราก็ถามเขากลับไปว่าแล้วเมื่อไหร่อ้ะ N ก็ตอบมาอีกว่าก็ไม่รู้อ้ะก็เรารีบเองอ้ะก็เป็นแบบนี้แหละ เราก็น้อยใจอ้ะเราอยากทำอะไรให้ดีขึ้นนะแต่เหมือนตอนนี้เราทำได้แค่อยู่เฉยๆทำอะไรไม่ได้เลย ในมุมมองผู้หญิงคือตอนนั้นเขาเลือกเดินออกไปจากเราแล้วความรู้สึกเขาไม่เหลือกับเราแล้ว
เลยอยากรู้ว่าใครที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างจะมีอะไรที่ทำให้ความรักของผมกลับมาเหมือนเดิมได้บ้างหรือผมต้องรอเขาอย่างเดียวรอให้เขาทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างก่อนอย่างงั้นเหรอครับอยากได้คำแนะนำหรือคำปรึกษาจากคนที่อาจจะเคยเจอหรือเคยเห็นเหตุการณ์นี้มาบ้าง
ปล.ถ้าอ่านแล้วงงพิมพ์ถามมาได้เลยนะครับเพิ่งเคยตั้งกระทู้ครั้งแรกอาจจะผิดพลาดไปบ้างขออภัยล่วงหน้าไว้เลยนะครับ