เหมือนว่าชอบอยู่คนเดียว แต่จริงๆก็ไม่อยากอยู่คนเดียว ครั้นจะให้ไปทำความรู้จักกับคนอื่นก็กลัว กลัวอะไรไม่รู้ เยอะแยะเต็มไปหมดเลย เป็นประเภทที่ขี้กังวล คิดมาก ปกติไม่ค่อยได้คิดเท่าไหร่ ล่องลอยไปเรื่อยๆเหมือนแมงกะพรุน แต่ถ้ามีคนเข้ามา เอาหละ... เขาจะรู้จักเรามากเกินไปหรือเปล่า? เขาจะรับได้หรือเปล่าที่ต้องเจออะไรแปลกๆ
ผมกลัวขนาดที่ว่าจากเดิมเล่นเฟซบุคชอบโพสต์นั่นโพสต์นี่ไปเรื่อยๆ สาระไม่ค่อยจะมี ต้องย้ายไปเล่นที่ทวิตเตอร์ มันรู้สึกดีที่ไม่ต้องรู้จักใคร เหมือนกับพันทิป ผมเข้ามาแล้วก็จากไป เพราะไม่มีใครรู้จักผม... หรือรู้จักก็ตามที
อย่างที่บอกว่ากลัวคำว่า รู้จักกันมากเกินไป... ในชีวิตจริงนี่ผมก็มีเพื่อนนับหัวได้ เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ผมจะคุยหรือทำอะไรก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก แต่สำหรับคนอื่นเนี่ย ผมกลับกลัวอย่างมากเลยนะครับ ยิ่งคนอื่นจะมาทำความรู้จักนะ ขอเฟซให้ไหม ให้...ขอไลน์ให้ไหม ให้... แต่ผมไม่ค่อยรับ ตรงนี้ก็กลัวคนจะว่าเราหยิ่ง แต่ถ้ามองในมุมของผม เมื่อรับมา เขาจะกลายเป็นเพื่อนเรา เกิดวันนึงเขาไม่พอใจ บล๊อกเราลบเรา เราก็จะถามตัวเองว่า ทำไม?
ผมไม่ค่อยชอบตั้งคำถามกับตัวเองเท่าไหร่ ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ผมชอบใช้ชีวิตที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก งานมาก็ทำงาน คุยเราก็คุยเท่าที่อยู่ในกรอบสนทนานั้นๆ สำหรับคนอื่นๆ ที่ต้องให้เป็นแบบนี้ เพราะถ้าให้คุยกับผมแบบที่ผมคุยกับเพื่อนหรือครอบครัว เขาจะไม่เข้าใจ ผมเป็นคนที่คุยไม่รู้เรื่อง ถ้าเราเริ่มออกทะเล เอาหละ คนอื่นก็จะงง แล้วก็จะเลิกคุยกับเรา... แต่ถ้าจะให้อยู่ในกรอบเลยมันก็อึดอัดมาก อยากพูดอยากทำอะไรที่เคยทำประจำก็ไม่ได้ เย่!!
อย่างที่พิมพ์มาทั้งหมดผมยังไม่รู้เลยว่าคนอื่นจะเข้าใจหรือเปล่า แต่ผมแค่อยากระบายเฉยๆ ทวิตเตอร์พิมพ์ได้แค่ 140 ตัวอักษร ทวีตต้องล้นแน่ๆ
ขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ อิ๊อิ๊
ปล.ขอโทษทุกคนที่แอดมาแล้วไม่ได้รับด้วยนะครับ ชั่งใจลำบากมากจริงๆ
ปลสอง ใครมีอะไรแนะนำก็ขอความอนุเคราะห์ชี้แนะด้วยนะครับ ^^
กลัวการรู้จักหรือการทำความรู้จักคนอื่น
ผมกลัวขนาดที่ว่าจากเดิมเล่นเฟซบุคชอบโพสต์นั่นโพสต์นี่ไปเรื่อยๆ สาระไม่ค่อยจะมี ต้องย้ายไปเล่นที่ทวิตเตอร์ มันรู้สึกดีที่ไม่ต้องรู้จักใคร เหมือนกับพันทิป ผมเข้ามาแล้วก็จากไป เพราะไม่มีใครรู้จักผม... หรือรู้จักก็ตามที
อย่างที่บอกว่ากลัวคำว่า รู้จักกันมากเกินไป... ในชีวิตจริงนี่ผมก็มีเพื่อนนับหัวได้ เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ผมจะคุยหรือทำอะไรก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก แต่สำหรับคนอื่นเนี่ย ผมกลับกลัวอย่างมากเลยนะครับ ยิ่งคนอื่นจะมาทำความรู้จักนะ ขอเฟซให้ไหม ให้...ขอไลน์ให้ไหม ให้... แต่ผมไม่ค่อยรับ ตรงนี้ก็กลัวคนจะว่าเราหยิ่ง แต่ถ้ามองในมุมของผม เมื่อรับมา เขาจะกลายเป็นเพื่อนเรา เกิดวันนึงเขาไม่พอใจ บล๊อกเราลบเรา เราก็จะถามตัวเองว่า ทำไม?
ผมไม่ค่อยชอบตั้งคำถามกับตัวเองเท่าไหร่ ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ผมชอบใช้ชีวิตที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก งานมาก็ทำงาน คุยเราก็คุยเท่าที่อยู่ในกรอบสนทนานั้นๆ สำหรับคนอื่นๆ ที่ต้องให้เป็นแบบนี้ เพราะถ้าให้คุยกับผมแบบที่ผมคุยกับเพื่อนหรือครอบครัว เขาจะไม่เข้าใจ ผมเป็นคนที่คุยไม่รู้เรื่อง ถ้าเราเริ่มออกทะเล เอาหละ คนอื่นก็จะงง แล้วก็จะเลิกคุยกับเรา... แต่ถ้าจะให้อยู่ในกรอบเลยมันก็อึดอัดมาก อยากพูดอยากทำอะไรที่เคยทำประจำก็ไม่ได้ เย่!!
อย่างที่พิมพ์มาทั้งหมดผมยังไม่รู้เลยว่าคนอื่นจะเข้าใจหรือเปล่า แต่ผมแค่อยากระบายเฉยๆ ทวิตเตอร์พิมพ์ได้แค่ 140 ตัวอักษร ทวีตต้องล้นแน่ๆ
ขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ อิ๊อิ๊
ปล.ขอโทษทุกคนที่แอดมาแล้วไม่ได้รับด้วยนะครับ ชั่งใจลำบากมากจริงๆ
ปลสอง ใครมีอะไรแนะนำก็ขอความอนุเคราะห์ชี้แนะด้วยนะครับ ^^