ขาของเพื่อน
เรื่องสั้น
ขาของเพื่อน
เพทาย "
กาลครั้งหนึ่ง เพื่อนของผมในกลุ่มของ เจียวต้าย คนที่ชิ่อ นายพึง เชามีรถโบราณประจำตัวอยู่คันหนึ่ง ยี่ห้อ เมย์ฟลาวเวอร์ รูปร่างของมันไม่เพรียวลมเหมือนรถเก๋งสมัยนี้ เขาชอบขนเอาเพื่อนไปกินเหล้ากันเสมอ และจะกลับมาส่งจนครบแล้วจึงจะกลับบ้าน แถวบางพลัด ทุกครั้ง
คราวหนึ่งเขาไปสองคนกับเพื่อนที่ชื่อ นายชั้น ซึ่งเป็นครูอยู่โรงเรียนเดียวกัน ขากลับจากเลิกงานแล้ว ก็ไถลไปตามเคยจนดึกพอสมควรแล้ว ก็กลับมาทางถนนจรัญสนิทวงศ์ สมัยนั้นถนนยังไม่ได้เป็นทางคู่ อย่างเดี๋ยวนี้ และทางเท้าก็ยังไม่สมบูรณ์เรียบร้อยตลอดสาย
นายชั้นเล่าว่านายพึงขับรถกินขวา เกินครึ่งถนนมาตลอด นาน ๆ จึงจะแถกลับมาอยู่ในทางซ้ายของตน พอดีมีรถบรรทุกขนาดใหญ่เปิดไฟจ้าสวนมา นายผึ่งตกใจได้สติ รีบหักพวงมาลัยรถหลบเข้าทางซ้ายอย่างรวดเร็ว โดยไม่เห็นทางข้างหน้า รถจึงเข้าไปในซอยเล็ก ๆ แล้วชนเข้ากับมุมตึกแถว เสียงดังกึงแล้วรถก็หยุดนิ่งอยู่กับที่
ตัวนายพึงนั้นฟุบเงียบอยู่กับพวงมาลัย แต่นายชั้นไม่บาดเจ็บที่ไหนเลย เพราะรถแล่นช้ามาก เมื่อตรวจดูว่าเพื่อนก็ไม่มีบาดแผล แต่เขย่าเท่าไรก็ไม่หือไม่อือ คิดว่าคงจะสลบไป นายชั้นจึงเดินไปหาตู้โทรศัพท์ เพื่อจะแจ้งตำรวจท้องที่ให้ช่วยมาดูแลหน่อย และในสมัยนั้นตู้ โทรศัพท์ก็ไม่เกลื่อนเมืองเหมือนเดี๋ยวนี้ จึงเดินออกไปไกลกว่าที่เกิดเหตุมาก กว่าจะได้กลับมา ก็มีคนมุงเต็มไปหมด
ท่ามกลางเสียงวิจารณ์กันจ้อกแจ้กจอแจ ว่าคนขับคงจะแย่แน่ นายผึ่งก็ผงกหัวขึ้นมาร้องถามว่า
"เฮ้ย....เกิดอะไรขึ้น คนง่วงจะตายขอนอนสักงีบก็ไม่ได้รึไง"
นายชั้นรีบเข้าไปเปิดประตูด้านคนขับ ถามว่า
"เป็นไงบ้างพี่พึง เป็นอะไรหรือเปล่า"
"เปล่า..ไม่ได้เป็นอะไรเลย นอนหลับอยู่ดี ๆ ดันมีคนมาถอดนาฬิกาข้อมือซะนี่ ถ้าไม่ตื่นก็คงสูญไปแล้ว"
พลันก็มีเสียงฮาขึ้นพร้อมกัน แล้วกลุ่มชนเหล่านั้น ต่างก็แยกย้ายสลายตัวไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ต่อมา นายพึงยังคบหาสมาคม กับเพื่อนกลุ่มเดิมอยู่อย่างสม่ำเสมอ แต่เขาเลิก ขับรถอย่างเด็ดขาดแล้ว เพราะต้องใช้ไม้เท้าเป็นขาที่สาม ตั้งแต่เกษียณอายุราชการมาเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง
#############
นิตยสารทหารปืนใหญ่
มกราคม ๒๕๔๖
#############
หมายเหตุ
นายพึงได้ถึงแก่กรรม เมื่อ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๖ ส่วนนายชั้น หลังจากเกษียณอายุแล้ว ได้ไปทำไร่ทำำสวนอยู่ที่ อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี และได้ถึงแก่กรรมก่อนหน้านั้นหลายปี
ๅ##########
ขาของเพื่อน ๒๗ ก.ย.๕๘
เรื่องสั้น
ขาของเพื่อน
เพทาย "
กาลครั้งหนึ่ง เพื่อนของผมในกลุ่มของ เจียวต้าย คนที่ชิ่อ นายพึง เชามีรถโบราณประจำตัวอยู่คันหนึ่ง ยี่ห้อ เมย์ฟลาวเวอร์ รูปร่างของมันไม่เพรียวลมเหมือนรถเก๋งสมัยนี้ เขาชอบขนเอาเพื่อนไปกินเหล้ากันเสมอ และจะกลับมาส่งจนครบแล้วจึงจะกลับบ้าน แถวบางพลัด ทุกครั้ง
คราวหนึ่งเขาไปสองคนกับเพื่อนที่ชื่อ นายชั้น ซึ่งเป็นครูอยู่โรงเรียนเดียวกัน ขากลับจากเลิกงานแล้ว ก็ไถลไปตามเคยจนดึกพอสมควรแล้ว ก็กลับมาทางถนนจรัญสนิทวงศ์ สมัยนั้นถนนยังไม่ได้เป็นทางคู่ อย่างเดี๋ยวนี้ และทางเท้าก็ยังไม่สมบูรณ์เรียบร้อยตลอดสาย
นายชั้นเล่าว่านายพึงขับรถกินขวา เกินครึ่งถนนมาตลอด นาน ๆ จึงจะแถกลับมาอยู่ในทางซ้ายของตน พอดีมีรถบรรทุกขนาดใหญ่เปิดไฟจ้าสวนมา นายผึ่งตกใจได้สติ รีบหักพวงมาลัยรถหลบเข้าทางซ้ายอย่างรวดเร็ว โดยไม่เห็นทางข้างหน้า รถจึงเข้าไปในซอยเล็ก ๆ แล้วชนเข้ากับมุมตึกแถว เสียงดังกึงแล้วรถก็หยุดนิ่งอยู่กับที่
ตัวนายพึงนั้นฟุบเงียบอยู่กับพวงมาลัย แต่นายชั้นไม่บาดเจ็บที่ไหนเลย เพราะรถแล่นช้ามาก เมื่อตรวจดูว่าเพื่อนก็ไม่มีบาดแผล แต่เขย่าเท่าไรก็ไม่หือไม่อือ คิดว่าคงจะสลบไป นายชั้นจึงเดินไปหาตู้โทรศัพท์ เพื่อจะแจ้งตำรวจท้องที่ให้ช่วยมาดูแลหน่อย และในสมัยนั้นตู้ โทรศัพท์ก็ไม่เกลื่อนเมืองเหมือนเดี๋ยวนี้ จึงเดินออกไปไกลกว่าที่เกิดเหตุมาก กว่าจะได้กลับมา ก็มีคนมุงเต็มไปหมด
ท่ามกลางเสียงวิจารณ์กันจ้อกแจ้กจอแจ ว่าคนขับคงจะแย่แน่ นายผึ่งก็ผงกหัวขึ้นมาร้องถามว่า
"เฮ้ย....เกิดอะไรขึ้น คนง่วงจะตายขอนอนสักงีบก็ไม่ได้รึไง"
นายชั้นรีบเข้าไปเปิดประตูด้านคนขับ ถามว่า
"เป็นไงบ้างพี่พึง เป็นอะไรหรือเปล่า"
"เปล่า..ไม่ได้เป็นอะไรเลย นอนหลับอยู่ดี ๆ ดันมีคนมาถอดนาฬิกาข้อมือซะนี่ ถ้าไม่ตื่นก็คงสูญไปแล้ว"
พลันก็มีเสียงฮาขึ้นพร้อมกัน แล้วกลุ่มชนเหล่านั้น ต่างก็แยกย้ายสลายตัวไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ต่อมา นายพึงยังคบหาสมาคม กับเพื่อนกลุ่มเดิมอยู่อย่างสม่ำเสมอ แต่เขาเลิก ขับรถอย่างเด็ดขาดแล้ว เพราะต้องใช้ไม้เท้าเป็นขาที่สาม ตั้งแต่เกษียณอายุราชการมาเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง
#############
นิตยสารทหารปืนใหญ่
มกราคม ๒๕๔๖
#############
หมายเหตุ
นายพึงได้ถึงแก่กรรม เมื่อ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๖ ส่วนนายชั้น หลังจากเกษียณอายุแล้ว ได้ไปทำไร่ทำำสวนอยู่ที่ อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี และได้ถึงแก่กรรมก่อนหน้านั้นหลายปี
ๅ##########