พวกคุณถามดิฉันเรื่องการแสดงดิฉันมั่นใจว่าจะจำบทได้ใช่ไหมค่ะ

ตามหัวข้อข้างบนเลยค่ะ
ดิฉันตอบว่าดิฉันมั่นใจที่จะจำบทได้100%ค่ะ
ตอนมัธยมปลาย.  อาจารย์ให้ท่องจำกลอนหรือกาพย์ยาว.  แล้วนัดวันที่มาท่องให้ฟัง
แล้วอาจารย์จะให้คะแนน.  อาจารย์นั่งรออยู่แต่ไม่มีใครสักคนที่จะลุกมาท่องให้อาจารย์ฟัง
มีแต่คนนั่งอ่านนั่งท่องกันทั้งนั้น.  มีแต่ดิฉันคนเดียวที่ไปท่องให้อาจารย์ฟังเลย
เพราะดิฉันอ่านมันแล้วและท่องจำมันจนได้แล้ว.  จึงเอาไปท่องให้อาจารย์
ทั้งอาจารย์และเพื่อนต่างก็อึ้งที่ดิฉันท่องได้แบบเปล่า ๆ ถึงจะมีพลาดไปก็ตาม
เพราะดิฉันรีบร้อน  อาจารย์จะให้คะแนนดิฉัน100 คะแนน
แต่ผเอิญดิฉันทำพลาดไปหน่อยเดียว.  อาจารย์ก็ให้คะแนนดิฉัน90คะแนน
เพื่อนก็มาถามว่าอ.ทำได้ยังไง
ดิฉันก็บอกว่าอ่านไปเรื่อย ๆ แล้วลองมาท่องจำมันเอาทีละนิด
เพื่อนถามว่าอ.ท่องจำกี่วัน
ดิฉันก็ตอบว่า3วัน.  หลังจากนั้นอาจารย์ให้ดิฉันขึ้นไปท่องจำกลอนหรือกาพย์หน้าเสาธง
ให้ทุกคนฟังค่ะ.  ทุกคนบอกกันว่าดิฉันความจำดีค่ะ
ตอนนั้นดิฉันยังเด็กจึงเข้าใจว่าตัวเองความจำดี
สามารถจะทำอะไรได้ใช้ความจำดีของตัวเองช่วย
แต่ดิฉันคิดผิดถนัด.  ความจำดีก็จริง.  แต่ถ้าใจไม่ได้รักไม่ได้ชอบ
และไม่ตั้งใจจริง ๆ ความจำดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ
ตอนนี้ดิฉันได้เรียนรู้จากการเรียนมสธแล้วค่ะ
ถ้าใจไม่ชอบหรือรักมันจริง ๆ ก็ไม่มีประโยชน์ต่อสิ่งใด
แม้แต่ความจำดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ ทั้งสิ่งค่ะ