บางคนเคยอาจคิดว่าเราเเก้ปัญหาได้ทุกอย่างหากทำมันอย่างตั้งใจ..
เเต่สำหรับบางคนที่เขาเป็นโรค " คิดมาก " ของคำพูดคน ยิ่งเป็นคนรอบข้างเเล้วด้วยเนี้ยยยย.(บอกเลยว่าคิดจนรอยหยักในสมองเพิ่มเลยทีเดียว)
เรื่องที่ผมจะบรรยายต่อจากนี้เป็นประสบการณ์จริงที่ผมคิดว่าเกิดขึ้นกับทุกๆครอบครัวเเน่นอนครับ -รวมถึงตัวผมด้วย-
มันเริ่มมาจากชีวิตของวัยรุ่นคนนึงนั่งคิดทบทวนทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงระยะที่ผ่านๆมาไม่นานนี้
เขาเป็นลูกคนเล็กคนสุดท้าย ครอบครัวนี้มี่พี่สาวเป็นคนโตสุด ลองมาก็พี่ชายอีก 2 คน ทั้งหมด 4 คน
อย่างที่รู้ๆกันครับ ลูกคนสุดท้ายพ่อเเม่จะต้องเป็นห่วงมากที่สุด เเต่รู้ไหม.. เขารู้สึกว่าการโดนโอ๋มันทำให้เขาดูอ่อนเเอ
เกิดคำถามขึ้นมาในใจ.. "ทำไม" ??? เราอยากจะยืนขาของตัวเองบางมันเป็นผิดมากหรอ เเน่นอนคนที่เขามีประสบการณ์ก็ต้องบอกว่าอะไรดีไม่ดี
...เเต่เชื่อผมเทอะครับ เวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยน เเม้เเต่ความคิดของคนเรา...
พอความคิดเห็นไม่ตรงกันเพราะเพียงเเค่ความคิดเห็นของเขาอยู่บนบรรทัดฐานที่ไม่ตรงกัน (ความคิดเห็นมีความต่างเสมอ)
ไม่ว่าจะเรื่องสวนตัวในทุกๆเรื่องหรือเรื่องการทำงานการใช้ชีวิตประจำวัน พี่ชายคนที่ 2 คนนี้จะค่อยดุด่าเราทุกๆเรื่อง(เเรงเสมอ)
ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้
เเต่เขาก็อดทนมาตลอดถึงจะมีร้องไห้บางเพราะว่าเหนื่อยกับการกระทำเเละต้องอดทนกับคำพูดของคนเรา คนเป็นน้องรู้ๆกันอยู่ว่าไม่มีสิทธิ์เถียงเเม้เเต่คำเดียว เเต่ก็ยังดีครับ ที่มีพี่ชายคนที่ 3 ค่อยให้กำลังใจเราเสมอ เหตุเพราะเราสนิทกันมากเกิดหลังเพียงปีเดียวคุยกันได้ทุกเรื่อง ต้องขอท้าวความก่อนว่า
ตอนเด็กเราก็ไม่ค่อยได้ทุกกันอยู่เเล้วเพราะอายุห่างกันมาก เลยอยู่คนและสังคมกัน ยิ่งเขาออกมาจากทหาร.
(ไม่ได้กล่าวหาว่าทหารไม่ดีน่ะครับ)
เเต่เขาเปลี่ยนไปเป็นคนและคนเลย พี่ชายที่เราเคยรู้กันในครั้งยังเยาว์วัยจะค่อยปกป้องน้องเสมอ เเต่ครั้งนี้ดูเปลี่ยนไป
คุยกันที่ไรก็คอยเเต่จะจับผิดกันทุกเรื่อง ง่ายๆคือใช้จิตวิทยากับคนในครอบครัวครับ "คนเรามีข้อดีข้อเสียเสมอครับไม่มีไครดี100%"
ผมเข้าใจข้อนี้ดี เเต่ฉันใดก็ฉันนั้นครับ ตนยอมรับรู้ได้ด้วยตัวของตนเอง เพราะเหตุนี้ เขาถึงอย่างจะทำอะไรด้วยตัวของเขาเอง
ยิ่งโดนคำพูดกดดันหรือด่าทออะไรก็เเล้วเเต่ ยิ่งจะรู้สึกอึดอัด เคยคิดน่ะว่าอย่างจะหนี้ไปให้ไกลมากที่สุดอยู่กับธรรมชาติสงบๆเเต่ก็คงทำไม่ได้
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็เเล้วเเต่เขาก็จะทำได้ ห่วยเสมอๆ เเม้เเต่เรื่องความรัก เขาก็ต้องผิดหวังอยู่ทุกครั้ง เช่น การหางานทำ ตัวเขาเองนั้นอยากจะหา
งานที่ตัวเองชอบจะได้ทำนานๆทำอย่างสุขใจ เเต่ก็จะมีเสียงที่ขาดเสมอครับ จะเลือกงานทำไม ? ทำงานไรได้ก็ทำไปอย่าเลือกมาก
เข้าใจน่ะ ว่าไม่อยากให้ปล่อยวันผ่านวัน ขอเงินพ่อเเม่ไปวันๆ เเต่ผมก็อยากจะรู้ว่าถ้าตัวคุณเองตกอยู่ในสถานะภาพเเบบนี้เเล้วต้องทำงานที่ตน
ไม่ชอบเลย จะทำได้นานสักเเค่ไหน สุดท้ายเเล้วก็ต้องจบที่ ลาออก สุดท้ายก็ไม่พ้นโดนด่า.. "ฟ้าเล่นตลกอะไรกับชีวิตเรา" = =
สุดท้ายนี้เเล้วเขาก็ยังคงติดไม่ตกกับเรื่องพวกนี้อยู่ดี ไครมีความคิดดีๆเเนะนำก็ตามอัตภาพเลยน่ะครับ
ปัญหาชีวิต ที่คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา..
เเต่สำหรับบางคนที่เขาเป็นโรค " คิดมาก " ของคำพูดคน ยิ่งเป็นคนรอบข้างเเล้วด้วยเนี้ยยยย.(บอกเลยว่าคิดจนรอยหยักในสมองเพิ่มเลยทีเดียว)
เรื่องที่ผมจะบรรยายต่อจากนี้เป็นประสบการณ์จริงที่ผมคิดว่าเกิดขึ้นกับทุกๆครอบครัวเเน่นอนครับ -รวมถึงตัวผมด้วย-
มันเริ่มมาจากชีวิตของวัยรุ่นคนนึงนั่งคิดทบทวนทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงระยะที่ผ่านๆมาไม่นานนี้
เขาเป็นลูกคนเล็กคนสุดท้าย ครอบครัวนี้มี่พี่สาวเป็นคนโตสุด ลองมาก็พี่ชายอีก 2 คน ทั้งหมด 4 คน
อย่างที่รู้ๆกันครับ ลูกคนสุดท้ายพ่อเเม่จะต้องเป็นห่วงมากที่สุด เเต่รู้ไหม.. เขารู้สึกว่าการโดนโอ๋มันทำให้เขาดูอ่อนเเอ
เกิดคำถามขึ้นมาในใจ.. "ทำไม" ??? เราอยากจะยืนขาของตัวเองบางมันเป็นผิดมากหรอ เเน่นอนคนที่เขามีประสบการณ์ก็ต้องบอกว่าอะไรดีไม่ดี
พอความคิดเห็นไม่ตรงกันเพราะเพียงเเค่ความคิดเห็นของเขาอยู่บนบรรทัดฐานที่ไม่ตรงกัน (ความคิดเห็นมีความต่างเสมอ)
ไม่ว่าจะเรื่องสวนตัวในทุกๆเรื่องหรือเรื่องการทำงานการใช้ชีวิตประจำวัน พี่ชายคนที่ 2 คนนี้จะค่อยดุด่าเราทุกๆเรื่อง(เเรงเสมอ)
ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้
เเต่เขาก็อดทนมาตลอดถึงจะมีร้องไห้บางเพราะว่าเหนื่อยกับการกระทำเเละต้องอดทนกับคำพูดของคนเรา คนเป็นน้องรู้ๆกันอยู่ว่าไม่มีสิทธิ์เถียงเเม้เเต่คำเดียว เเต่ก็ยังดีครับ ที่มีพี่ชายคนที่ 3 ค่อยให้กำลังใจเราเสมอ เหตุเพราะเราสนิทกันมากเกิดหลังเพียงปีเดียวคุยกันได้ทุกเรื่อง ต้องขอท้าวความก่อนว่า
ตอนเด็กเราก็ไม่ค่อยได้ทุกกันอยู่เเล้วเพราะอายุห่างกันมาก เลยอยู่คนและสังคมกัน ยิ่งเขาออกมาจากทหาร.
(ไม่ได้กล่าวหาว่าทหารไม่ดีน่ะครับ)
เเต่เขาเปลี่ยนไปเป็นคนและคนเลย พี่ชายที่เราเคยรู้กันในครั้งยังเยาว์วัยจะค่อยปกป้องน้องเสมอ เเต่ครั้งนี้ดูเปลี่ยนไป
คุยกันที่ไรก็คอยเเต่จะจับผิดกันทุกเรื่อง ง่ายๆคือใช้จิตวิทยากับคนในครอบครัวครับ "คนเรามีข้อดีข้อเสียเสมอครับไม่มีไครดี100%"
ผมเข้าใจข้อนี้ดี เเต่ฉันใดก็ฉันนั้นครับ ตนยอมรับรู้ได้ด้วยตัวของตนเอง เพราะเหตุนี้ เขาถึงอย่างจะทำอะไรด้วยตัวของเขาเอง
ยิ่งโดนคำพูดกดดันหรือด่าทออะไรก็เเล้วเเต่ ยิ่งจะรู้สึกอึดอัด เคยคิดน่ะว่าอย่างจะหนี้ไปให้ไกลมากที่สุดอยู่กับธรรมชาติสงบๆเเต่ก็คงทำไม่ได้
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็เเล้วเเต่เขาก็จะทำได้ ห่วยเสมอๆ เเม้เเต่เรื่องความรัก เขาก็ต้องผิดหวังอยู่ทุกครั้ง เช่น การหางานทำ ตัวเขาเองนั้นอยากจะหา
งานที่ตัวเองชอบจะได้ทำนานๆทำอย่างสุขใจ เเต่ก็จะมีเสียงที่ขาดเสมอครับ จะเลือกงานทำไม ? ทำงานไรได้ก็ทำไปอย่าเลือกมาก
เข้าใจน่ะ ว่าไม่อยากให้ปล่อยวันผ่านวัน ขอเงินพ่อเเม่ไปวันๆ เเต่ผมก็อยากจะรู้ว่าถ้าตัวคุณเองตกอยู่ในสถานะภาพเเบบนี้เเล้วต้องทำงานที่ตน
ไม่ชอบเลย จะทำได้นานสักเเค่ไหน สุดท้ายเเล้วก็ต้องจบที่ ลาออก สุดท้ายก็ไม่พ้นโดนด่า.. "ฟ้าเล่นตลกอะไรกับชีวิตเรา" = =