***ขอบอกก่อนว่า เป้นคนเล่าเรื่องไม่เก่งและไม่เคยตั้งกระทู้ในพันทิปเลย
แต่เป็นคนชอบอ่านเรื่องราวดีๆ ในนี้คะ
เลยอยากขอเป็นพื้นที่เล็กๆได้เล่าเรื่องราวของตัวเองบ้าง ***
เรื่องมีอยู่ว่า ...
เราเป็นเฟรชชี่ปี1 เพิ่งมาเรียนต่างจังหวัด ชีวิตของการไกลบ้าน ไกลพ่อแม่ และรับผิดชอบชีวิตตัวเองนี่หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ
เราเลือกเรียนคณะที่ชอบแต่เสียดายที่เพื่อนสนิทไม่ชอบอย่างเรานะซิ เลยต่างคนต่างแยกย้าย
ใครเคยผ่านช่วงเหตุการณ์นี้มาคงรู้ว่ามันโหดร้ายเอามากๆทีเดียว
คืนแรกที่ห้องใหม่ ... หลังจากย้ายของเราหอใหม่ ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่นัก ห้องมันกว้างซะเหลือเกิน
เรามีแค่ตุ๊กตาเน่าๆ หนังสือสองสามเล่มและเตียงนอน มองทางไหนก็เหงาไปหมด มันอ้างว้างสิ้นดีเลยล่ะ
......
...... # มองเวลาเกือบตี2
เรานอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง เปิดเพลงเบาๆไว้เป็นเพื่อน มันยากเย็นซะจิงๆกับการหลับไปในที่ๆไม่ใช่ "บ้าน"
เราปิดเพลงให้เงียบลงสักพัก ได้ยินเสียงพึมพำดังมาจากนอกระเบียง คล้ายๆเสียงใครกำลังฮัมเพลง
แอบคิดในใจ เราไม่ใช่คนเดียวที่นอนไม่หลับละมั้ง !
ออกไปรับลมที่ระเบียงหน่อยคงดี .... อยากออกไปเห็นเพื่อนร่วมซะตามกรรมตาแข็งในคืนนี้ด้วย
... สิ่งเราเห็น คือ "ผู้ชายอ้วนๆ" คนนึง ยืนอยุ่อีกฝั่งของระเบียงซึงอยู่อีกตึกหนึ่ง
เป็นผู้ชายผิวแทนๆ หุ่นหมีตัวใหญ่ ผมฟูๆ ส่วนหน้าตามองเห็นไม่ค่อยชัดเพราะมืดมาก
เราเห็นเขาแหงนมองดาว ร้องเพลงพึมพำ เราลองเงียบฟังสักพัก ได้ยินท่อนนึงของเพลงร้องว่า
" หลับตาเถอะนะ .. ขอให้เธอหลับฝันดี คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิต.... " ประมาณนี้
เกือบครึ่งชั่วโมงกับการมองออกไปมองคนแปลกหน้าที่อยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและเวลาที่ดึกมากแล้วแบบนี้
เราอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางของเขา เหมือนเขาคิดว่า เขาคือนักขับกล่อมบทเพลงบรรลือโลก
แต่จริงๆแล้วเขาเหมือนตุ๊กตาหมีที่ร้องเพลงHBDได้มากกว่า เราเก็บเอาเสียงหัวเราะในใจตัวเอง
ทิ้งตัวลงบนเตียง และ หลับตาลง ..... พร้อมเสียงเพลงที่แว่วๆอยู่ในหู ...." หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี.... "
..
..
#มีต่อ
บอกต่อความฟิน "เมื่อฉันหลงรักผู้ชายอ้วนๆ"
แต่เป็นคนชอบอ่านเรื่องราวดีๆ ในนี้คะ
เลยอยากขอเป็นพื้นที่เล็กๆได้เล่าเรื่องราวของตัวเองบ้าง ***
เรื่องมีอยู่ว่า ...
เราเป็นเฟรชชี่ปี1 เพิ่งมาเรียนต่างจังหวัด ชีวิตของการไกลบ้าน ไกลพ่อแม่ และรับผิดชอบชีวิตตัวเองนี่หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ
เราเลือกเรียนคณะที่ชอบแต่เสียดายที่เพื่อนสนิทไม่ชอบอย่างเรานะซิ เลยต่างคนต่างแยกย้าย
ใครเคยผ่านช่วงเหตุการณ์นี้มาคงรู้ว่ามันโหดร้ายเอามากๆทีเดียว
คืนแรกที่ห้องใหม่ ... หลังจากย้ายของเราหอใหม่ ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่นัก ห้องมันกว้างซะเหลือเกิน
เรามีแค่ตุ๊กตาเน่าๆ หนังสือสองสามเล่มและเตียงนอน มองทางไหนก็เหงาไปหมด มันอ้างว้างสิ้นดีเลยล่ะ
......
...... # มองเวลาเกือบตี2
เรานอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง เปิดเพลงเบาๆไว้เป็นเพื่อน มันยากเย็นซะจิงๆกับการหลับไปในที่ๆไม่ใช่ "บ้าน"
เราปิดเพลงให้เงียบลงสักพัก ได้ยินเสียงพึมพำดังมาจากนอกระเบียง คล้ายๆเสียงใครกำลังฮัมเพลง
แอบคิดในใจ เราไม่ใช่คนเดียวที่นอนไม่หลับละมั้ง !
ออกไปรับลมที่ระเบียงหน่อยคงดี .... อยากออกไปเห็นเพื่อนร่วมซะตามกรรมตาแข็งในคืนนี้ด้วย
... สิ่งเราเห็น คือ "ผู้ชายอ้วนๆ" คนนึง ยืนอยุ่อีกฝั่งของระเบียงซึงอยู่อีกตึกหนึ่ง
เป็นผู้ชายผิวแทนๆ หุ่นหมีตัวใหญ่ ผมฟูๆ ส่วนหน้าตามองเห็นไม่ค่อยชัดเพราะมืดมาก
เราเห็นเขาแหงนมองดาว ร้องเพลงพึมพำ เราลองเงียบฟังสักพัก ได้ยินท่อนนึงของเพลงร้องว่า
" หลับตาเถอะนะ .. ขอให้เธอหลับฝันดี คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิต.... " ประมาณนี้
เกือบครึ่งชั่วโมงกับการมองออกไปมองคนแปลกหน้าที่อยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและเวลาที่ดึกมากแล้วแบบนี้
เราอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางของเขา เหมือนเขาคิดว่า เขาคือนักขับกล่อมบทเพลงบรรลือโลก
แต่จริงๆแล้วเขาเหมือนตุ๊กตาหมีที่ร้องเพลงHBDได้มากกว่า เราเก็บเอาเสียงหัวเราะในใจตัวเอง
ทิ้งตัวลงบนเตียง และ หลับตาลง ..... พร้อมเสียงเพลงที่แว่วๆอยู่ในหู ...." หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี.... "
..
..
#มีต่อ