เคยไหมค่ะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน...แต่เราก็ไม่เคยลืมใครคนหนึ่งได้เลย จากคนที่เคยรัก กลายเป็นคนที่เหมือนไม่รู้จักกัน

แม้แต่คำว่าเพื่อนที่เขาขอเราก็ให้เขาไม่ได้ เราบอกกับเขาแค่ว่าขอเวลาให้เราทำใจก่อน หึหึ แต่นี้ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วเรายังให้ในสิ่งที่เขาขอไม่ได้ แค่คำว่าเพื่อน แต่...ย้อนกลับไปคิดในสิ่งที่เขาทำกับเราแล้ว มันไม่น่าให้อภัยจริงๆ สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เขาได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเขาต้องการอะไร หรืออยากให้ทำอะไรเราก็ไม่เคยขัดใจ แม้แต่คำเตือนของคนรอบข้างเราก็ยังไม่ฟัง เพราะคิดว่าเขาก็รักเราเหมือนที่เรารักเขา ให้โอกาสเขาตลอดแต่ก็ไม่เคยสำนึกไม่เคยเห็นใจเลย...หนึ่งปีแล้วค่ะ ที่เราไม่เคยพูดกับเขาตั้งเลิกกันทั้งๆที่เห็นหน้ากันทุกวัน และเราก็ต้องฝืนตัวเองทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน ต้องยิ้มทำเหมือนตัวเองมีความสุข ทั้งๆที่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเราไม่เคยลืมเรื่องราวต่างๆได้เลย ต้องทำเหมือนตัวเองมีความสุขดี ยิ้มทั้งๆที่ไม่อยากยิ้ม หัวเราะทั้งๆที่อยากร้องไห้ ยิ่งตัวเองยิ้มและหัวเราะดังเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนเหมือนตัวเองอ่อนแอลงเรื่อยๆ......แต่มาวันนี้ เรากลับคิดว่า เราควรที่จะหยิบยื่นคำว่าเพื่อน ให้เขาไปได้หรือยัง แต่ติดตรงที่ว่าเราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี เพราะตลอดเวลา 1 ปีที่เราไม่ได้พูดคุยกับเขาเลย มันทำให้เราเกิดความกลัวที่จะต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปพูดกัยเขา หรือว่าเราจะเสียฟอมไหมที่เป็นคนเดินเข้าไปพูดกับเขาก่อน เลยไม่รู้ต้องทำไงควรจะเดินเข้าไปพูดและหยิบยื่นคำว่าเพื่อนให้เขา หรือเราควรจะปล่อยไว้แบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยที่เราจะไม่มีแม้กระทั้งคำว่าเพื่อนให้เขา 😔😔 แม้แต่ตัวเราเองยังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ ว่าควรเลือกข้อไหน
(ถ้าเป็นเพื่อนๆจะเลือกทำยังไงดีค่ะ)😣😣😣