เรื่องก่อนบันทึก
แปดปีที่แล้ว เราเจอกับเพื่อนคนหนึ่งตอนเข้ามอ4 เราอยู่กลุ่มเดียวกัน กลุ่มที่มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายอยู่ด้วยกัน เพราะโรงเรียนเราเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดที่เคยแต่ก่อนเคยเป็นหญิงล้วน ผู้ชายเลยมีน้อย ส่วนใหญ่ผู้ชายก็จะอยู่กลุ่มผู้ชายด้วยกัน แต่มีกลุ่มเราที่มีทั้งหญิงชาย
เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม เค้าเป็นคนอารมขัน นิสัยดี หน้าตาธรรมดาแต่อาจจะเพราะนิสัยรึเปล่าไม่แน่ใจทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ ผู้หญิงในห้องก็เลยชอบเค้าหลายคนเหมือนกัน เรากลายเป็นหนึ่งในนั้น อาจเพราะด้วยความใกล้ชิดกว่าคนอื่น ทำให้เราได้เห็นเค้าในหลายๆมุมมากกว่าคนอื่นด้วย ทั้งที่รู้จักกันได้แค่เทอมกว่าๆ อยู่ดีๆวันนั้นเรานึกอะไรไม่รู้ เราโทรไปหาเค้าแล้วบอกว่าชอบเค้า ซึ่งก็แน่นอนเค้าต้องปฏิเสธอยู่แล้ว เพราะเรารู้จักกันไม่นาน แล้วหน้าตาเราตอนนั้นก็ธรรมดาแถมสิวเต็มหน้า ตอนโดนปฏิเสธเราเสียใจ แต่ไม่เท่าวันถัดมาที่เค้าไม่ยอมเล่นไม่ยอมคุยกับเราเหมือนเดิมอีก เราทนอยู่กับสถานะแบบนั้นจนขึ้นมอห้า เค้าถึงยอมคุยกับเรา
ทุกๆวันที่ดำเนินไป ถ้าวันไหนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เราจะเขียนลงสมุดบันทึกของเราเสมอ แม้ว่าเรื่องมันจะแค่เล็กน้อย แค่ได้เล่นกีฬาอยู่ข้างเดียวกัน ได้เล่นแล้วมือโดนกัน เค้าได้ลอกการบ้านเรา เค้าให้เราช่วยทำการบ้านให้ ฯลฯ มีทั้งเรื่องที่มีความสุข และเรื่องที่เราต้องเสียใจ ร้องไห้ก็มี ทั้งที่เค้าก็ไม่รู้เรื่องเลย เราก็จะมาเล่าให้รูมเมทฟัง รูมเมทก็สนิทกับเรามากๆรู้ทุกเรื่องของเราเพราะเรามีอะไรก็จะมาปรึกษา รูมเมทก็คอยปลอบคอยให้กำลังใจเราเสมอ
ขอแทรก**แทนตัวเพื่อนที่เราแอบชอบว่า ก.
ในกลุ่มเราก็มีเพื่อนคนหนึ่ง ชอบก.เหมือนกัน ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็สนิทกับเรา ขอแทนเพื่อนคนนี้ว่า ข. เวลาข.มีอะไรก็จะมาปรึกษาเราเสมอ รวมทั้งเรื่องก.ด้วย เวลาข.ให้ช่วยอ่ะไรเรื่องของก.เราก็จะช่วยเสมอ แล้วค่อยไประบายความในใจกับสมุดบันทึกของเรา ซึ่งข.ก็รู้ว่าเราเคยชอบก. แต่เราบอกว่าเราไม่ได้คิดอะไรแล้ว ข.ก็เลยให้เราช่วยเรื่องนี้เต็มที่ ในใจก็รู้สึกผิดที่เพื่อนไว้ใจเรา แต่เรากลับรู้สึกแบบนั้นอยู่ แต่เราห้ามใจตัวเองไม่ได้ เราต้องคอยเก็บความรู้สึกอยู่เสมอเพราะกลัวจะทะเลาะกับข.
พอขึ้นมอหก ความสัมพันธ์ของเรากับก.ก็ดีขึ้นเยอะ จนเริ่มสนิทกันมาก แต่ก็ไม่ได้พิเศษกว่าเพื่อนคนอื่น แค่เรารู้สึกว่าในกลุ่ม เพื่อนชายที่เราสนิทที่สุดคือก. ระหว่างนั้น เรารู้สึกได้หลายๆอย่าง ว่าเหมือนก.จะรู้สึกอะไรกับเราบ้างเหมือนกัน แต่อีกใจก็กลัวว่าคิดมากไปเอง แต่สุดท้ายจนจบมอหก เราก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป มีแต่ข.ที่พูดออกไปแต่ก็โดนปฏิเสธ
เข้ามหาลัย เราก็ติดต่อกับก.อยู่เรื่อยๆ แต่นานๆที เพราะไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร ไม่กล้าชวนคัยมากเกินไปเพราะกลัวเค้าจะรำคาญ จนเรียนจบ วันหนึ่งอยู่ดีๆเราก็ตัดสินใจส่งสมุดบันทึกนั้นไปหาเค้า สมุดบันทึก2เล่มที่เป็นเรื่องตั้งแต่มอสี่ถึงมอหก พร้อมกับเขียนจดหมายบอกความรู้สึกของเราไป โดยที่บอกว่าเราไม่ได้ต้องการคำตอบหรืออะไรเพราะมันคงเป็นไปไม่ได้(ตอนนั้นเรามีแฟนคนแรกแล้ว) วันที่เค้าได้รับพัสดุ เค้าทักเรามา บอกว่าได้รับของแล้ว เค้าบอกขอบคุณเราที่มีความรู้สึกดีๆให้ ตั้งแต่นั้นเราก็คุยกัยบ่อยขึ้น แต่เราก็คุยเล่นกันเหมือนเพื่อนปกติ เพื่อให้ความสัมพันธ์ของเรายังคงอยู่ จนวันนี้
บันทึกหน้าสุดท้าย
วันนี้ ตอนที่เราคุยกัน อยู่ดีๆเราก็ถามแกไปว่าตอนนี้มีคนคุยอยู่มั๊ย (ปกติก็คุยกัน เป็นเรื่องธรรมดาเรื่องว่าเค้ามีแฟนยัง เค้ามีคิดจะไปจีบใครรึเปล่า) แกบอกมาว่าจะรู้ไปทำไม เราก็บอกว่าถามเฉยๆ แกบอกกลับมาว่าไม่ต้องรู้หรอก เราก็โอเค งั้นไม่ถามเรื่องนี้ก็ได้ ตอนนั้นเราคิดแค่ว่า แกต้องมีคนคุยหลายคนแน่ๆเลย เลยไม่ยอมบอกเรา เราเลยบอกว่าไปนอนแล้ว แต่จริงๆเรากำลังร้องไห้หนักมาก
เรานอนฟังเพลงไป ร้องไห้ไป แล้วอยู่ดีๆนึกอะไรไม่รู้ อารมณ์พาไป เราพิมพ์ไปหาแกว่า ขอสมุดคืนได้มั๊ย?
แกก็งง ถามว่าเป็นไร เราก็บอกว่าเปล่า ขอคืน เราให้ยืมเฉยๆ แกบอกถือว่าให้แล้ว เราบอกไปว่าให้ยืมอ่านตอนอบ่งขรี้ แต่แกก็ไม่ยอมคืนให้เรา ตื๊อแล้วก็ไม่ยอมให้ เราเลยบอกไปว่าขอถามอะไรอย่าง ตอบมาคำเดียวแล้วจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก แกคยคิดอะไรกับเราบ้างมั๊ย แกตอบกลับมาว่า ยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้อีกเหรอ "เพื่อนก็คือเพื่อน" เท่านั้นแหละ จุก! เราน้ำตาไหลพรากเลย เราเลยบอกไปว่าโอเค เราจะลืมเรื่องทั้งหมด และจะไม่พูดถึงมันอีก
เราจบบทสนทนากันแค่นั้น แต่ความรู้สึกเรายังค้างอยู่ เราร้องไห้ไม่ใช่ว่าเพราะเราคาดหวังว่าแกจะตอบมาว่าคิดอะไรกับเรา แต่เป็นเพราะมันเป็นไปเหมือนที่เราคิดต่างหาก เราไม่รู้ว่าตอนนั้นแกได้คิดอะไรกับเรามั๊ย แต่ตอนนี้เวลามันผ่านมาแปดปีแล้ว อะไรมันก็เปลี่ยนไปได้หมด แกต้องเจอคนอีกมากมาย เราก็เจอมากมายเหมือนกัน ถึงจะคุยกับใครบ้างแต่เราไม่เคยลืมแกเลย จนถึงเวลานี้ที่กำลังเขียนบันทึกนี้ เรายังรู้สึกเหมือนวันนั้นที่เราเคยรู้สึก เพราะนั่นเป็นรักครั้งแรกจริงๆและเป็นรักที่เรามีความสุขกับมันมากๆ
ถ้าแกบังเอิญมาเห็นกระทู้นี้ อยากให้แกรู้ว่ามันคือบันทึกหน้าสุดท้ายของเราจริงๆ และเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ขอบคุณกับความเป็นเพื่อนที่ให้มา
ปล.ระหว่งพิมพ์ฟังเพลงเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไปด้วย น้ำตาไหล๊~~
ปล2.เกริ่นเรื่องคร่าวๆ เพราะกลัวเจอคนรู้จักค่ะ ถ้าเล่าละเอียดนี่รู้แน่ๆ
บันทึกหน้าสุดท้าย จากเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
แปดปีที่แล้ว เราเจอกับเพื่อนคนหนึ่งตอนเข้ามอ4 เราอยู่กลุ่มเดียวกัน กลุ่มที่มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายอยู่ด้วยกัน เพราะโรงเรียนเราเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดที่เคยแต่ก่อนเคยเป็นหญิงล้วน ผู้ชายเลยมีน้อย ส่วนใหญ่ผู้ชายก็จะอยู่กลุ่มผู้ชายด้วยกัน แต่มีกลุ่มเราที่มีทั้งหญิงชาย
เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม เค้าเป็นคนอารมขัน นิสัยดี หน้าตาธรรมดาแต่อาจจะเพราะนิสัยรึเปล่าไม่แน่ใจทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ ผู้หญิงในห้องก็เลยชอบเค้าหลายคนเหมือนกัน เรากลายเป็นหนึ่งในนั้น อาจเพราะด้วยความใกล้ชิดกว่าคนอื่น ทำให้เราได้เห็นเค้าในหลายๆมุมมากกว่าคนอื่นด้วย ทั้งที่รู้จักกันได้แค่เทอมกว่าๆ อยู่ดีๆวันนั้นเรานึกอะไรไม่รู้ เราโทรไปหาเค้าแล้วบอกว่าชอบเค้า ซึ่งก็แน่นอนเค้าต้องปฏิเสธอยู่แล้ว เพราะเรารู้จักกันไม่นาน แล้วหน้าตาเราตอนนั้นก็ธรรมดาแถมสิวเต็มหน้า ตอนโดนปฏิเสธเราเสียใจ แต่ไม่เท่าวันถัดมาที่เค้าไม่ยอมเล่นไม่ยอมคุยกับเราเหมือนเดิมอีก เราทนอยู่กับสถานะแบบนั้นจนขึ้นมอห้า เค้าถึงยอมคุยกับเรา
ทุกๆวันที่ดำเนินไป ถ้าวันไหนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เราจะเขียนลงสมุดบันทึกของเราเสมอ แม้ว่าเรื่องมันจะแค่เล็กน้อย แค่ได้เล่นกีฬาอยู่ข้างเดียวกัน ได้เล่นแล้วมือโดนกัน เค้าได้ลอกการบ้านเรา เค้าให้เราช่วยทำการบ้านให้ ฯลฯ มีทั้งเรื่องที่มีความสุข และเรื่องที่เราต้องเสียใจ ร้องไห้ก็มี ทั้งที่เค้าก็ไม่รู้เรื่องเลย เราก็จะมาเล่าให้รูมเมทฟัง รูมเมทก็สนิทกับเรามากๆรู้ทุกเรื่องของเราเพราะเรามีอะไรก็จะมาปรึกษา รูมเมทก็คอยปลอบคอยให้กำลังใจเราเสมอ
ขอแทรก**แทนตัวเพื่อนที่เราแอบชอบว่า ก.
ในกลุ่มเราก็มีเพื่อนคนหนึ่ง ชอบก.เหมือนกัน ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็สนิทกับเรา ขอแทนเพื่อนคนนี้ว่า ข. เวลาข.มีอะไรก็จะมาปรึกษาเราเสมอ รวมทั้งเรื่องก.ด้วย เวลาข.ให้ช่วยอ่ะไรเรื่องของก.เราก็จะช่วยเสมอ แล้วค่อยไประบายความในใจกับสมุดบันทึกของเรา ซึ่งข.ก็รู้ว่าเราเคยชอบก. แต่เราบอกว่าเราไม่ได้คิดอะไรแล้ว ข.ก็เลยให้เราช่วยเรื่องนี้เต็มที่ ในใจก็รู้สึกผิดที่เพื่อนไว้ใจเรา แต่เรากลับรู้สึกแบบนั้นอยู่ แต่เราห้ามใจตัวเองไม่ได้ เราต้องคอยเก็บความรู้สึกอยู่เสมอเพราะกลัวจะทะเลาะกับข.
พอขึ้นมอหก ความสัมพันธ์ของเรากับก.ก็ดีขึ้นเยอะ จนเริ่มสนิทกันมาก แต่ก็ไม่ได้พิเศษกว่าเพื่อนคนอื่น แค่เรารู้สึกว่าในกลุ่ม เพื่อนชายที่เราสนิทที่สุดคือก. ระหว่างนั้น เรารู้สึกได้หลายๆอย่าง ว่าเหมือนก.จะรู้สึกอะไรกับเราบ้างเหมือนกัน แต่อีกใจก็กลัวว่าคิดมากไปเอง แต่สุดท้ายจนจบมอหก เราก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป มีแต่ข.ที่พูดออกไปแต่ก็โดนปฏิเสธ
เข้ามหาลัย เราก็ติดต่อกับก.อยู่เรื่อยๆ แต่นานๆที เพราะไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร ไม่กล้าชวนคัยมากเกินไปเพราะกลัวเค้าจะรำคาญ จนเรียนจบ วันหนึ่งอยู่ดีๆเราก็ตัดสินใจส่งสมุดบันทึกนั้นไปหาเค้า สมุดบันทึก2เล่มที่เป็นเรื่องตั้งแต่มอสี่ถึงมอหก พร้อมกับเขียนจดหมายบอกความรู้สึกของเราไป โดยที่บอกว่าเราไม่ได้ต้องการคำตอบหรืออะไรเพราะมันคงเป็นไปไม่ได้(ตอนนั้นเรามีแฟนคนแรกแล้ว) วันที่เค้าได้รับพัสดุ เค้าทักเรามา บอกว่าได้รับของแล้ว เค้าบอกขอบคุณเราที่มีความรู้สึกดีๆให้ ตั้งแต่นั้นเราก็คุยกัยบ่อยขึ้น แต่เราก็คุยเล่นกันเหมือนเพื่อนปกติ เพื่อให้ความสัมพันธ์ของเรายังคงอยู่ จนวันนี้
บันทึกหน้าสุดท้าย
วันนี้ ตอนที่เราคุยกัน อยู่ดีๆเราก็ถามแกไปว่าตอนนี้มีคนคุยอยู่มั๊ย (ปกติก็คุยกัน เป็นเรื่องธรรมดาเรื่องว่าเค้ามีแฟนยัง เค้ามีคิดจะไปจีบใครรึเปล่า) แกบอกมาว่าจะรู้ไปทำไม เราก็บอกว่าถามเฉยๆ แกบอกกลับมาว่าไม่ต้องรู้หรอก เราก็โอเค งั้นไม่ถามเรื่องนี้ก็ได้ ตอนนั้นเราคิดแค่ว่า แกต้องมีคนคุยหลายคนแน่ๆเลย เลยไม่ยอมบอกเรา เราเลยบอกว่าไปนอนแล้ว แต่จริงๆเรากำลังร้องไห้หนักมาก
เรานอนฟังเพลงไป ร้องไห้ไป แล้วอยู่ดีๆนึกอะไรไม่รู้ อารมณ์พาไป เราพิมพ์ไปหาแกว่า ขอสมุดคืนได้มั๊ย?
แกก็งง ถามว่าเป็นไร เราก็บอกว่าเปล่า ขอคืน เราให้ยืมเฉยๆ แกบอกถือว่าให้แล้ว เราบอกไปว่าให้ยืมอ่านตอนอบ่งขรี้ แต่แกก็ไม่ยอมคืนให้เรา ตื๊อแล้วก็ไม่ยอมให้ เราเลยบอกไปว่าขอถามอะไรอย่าง ตอบมาคำเดียวแล้วจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก แกคยคิดอะไรกับเราบ้างมั๊ย แกตอบกลับมาว่า ยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้อีกเหรอ "เพื่อนก็คือเพื่อน" เท่านั้นแหละ จุก! เราน้ำตาไหลพรากเลย เราเลยบอกไปว่าโอเค เราจะลืมเรื่องทั้งหมด และจะไม่พูดถึงมันอีก
เราจบบทสนทนากันแค่นั้น แต่ความรู้สึกเรายังค้างอยู่ เราร้องไห้ไม่ใช่ว่าเพราะเราคาดหวังว่าแกจะตอบมาว่าคิดอะไรกับเรา แต่เป็นเพราะมันเป็นไปเหมือนที่เราคิดต่างหาก เราไม่รู้ว่าตอนนั้นแกได้คิดอะไรกับเรามั๊ย แต่ตอนนี้เวลามันผ่านมาแปดปีแล้ว อะไรมันก็เปลี่ยนไปได้หมด แกต้องเจอคนอีกมากมาย เราก็เจอมากมายเหมือนกัน ถึงจะคุยกับใครบ้างแต่เราไม่เคยลืมแกเลย จนถึงเวลานี้ที่กำลังเขียนบันทึกนี้ เรายังรู้สึกเหมือนวันนั้นที่เราเคยรู้สึก เพราะนั่นเป็นรักครั้งแรกจริงๆและเป็นรักที่เรามีความสุขกับมันมากๆ
ถ้าแกบังเอิญมาเห็นกระทู้นี้ อยากให้แกรู้ว่ามันคือบันทึกหน้าสุดท้ายของเราจริงๆ และเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ขอบคุณกับความเป็นเพื่อนที่ให้มา
ปล.ระหว่งพิมพ์ฟังเพลงเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไปด้วย น้ำตาไหล๊~~
ปล2.เกริ่นเรื่องคร่าวๆ เพราะกลัวเจอคนรู้จักค่ะ ถ้าเล่าละเอียดนี่รู้แน่ๆ