คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 1
ต่อค่ะ
มาม.3 เราก็ยังสนิทกับแพน และก็ปอ สนิทมากเหมือนเดิม จนมาทะเลาะกันอีกครั้ง นาวมันดูหนังสือตอนสอบเปเปอร์ในคาบเก็บคะแนนเฉย วิชาคณิต ซึ่งเบ้นกับเพื่อนอีกคนหนึ่งในกลุ่มแทนด้วย น. นะคะ สองคนนี้ก็ไปสนิทกันตอนไหนก็ไม่รู้ ชนิดแบบเบ้นติดน.มาก เดินกับน.ตลอด คุยกับน.ตลอด และหลังจากที่เบ้นสนิทกับน. เบ้นก็เปลี่ยนไป แรงขึ้น เหวี่ยงขึ้น อารมณ์เสียง่ายขึ้น ซึ่งเพื่อนในกลุ่มต่างก็คิดงั้นแต่ก็ทำไรไม่ได้ เพราะไม่อยากทะเลาะ เบ้นกับน.ก็แซะนาวว่า ข้อเนี้ยะทำยังไงหรอ เค้าทำไม่ได้อะ ? ซึ่งทุกคนในกลุ่มต่างก็รู้ว่านาวมันไม่ได้ทำเองแต่ดูหนังสือ แต่มันก็ยังถามไม่เรียกแซะแล้วเรียกอะไร และตอนนั้นเรากำลังกินข้าวอยู่ก็เงยหน้ามองมันแบบ ประมาณว่า พูดงี้ต้องการไร ? แล้วเราก็เลยบอกให้นาวไปห้องสมุดกับเรา เลยขอตัวไปก่อน น.มันก็รู้ว่าเราขักสีหน้าใส่มันเลยเอาไปนินทา คือเรารู้ว่านาวผิด แต่เราแค่ไม่ชอบให้มันแซะเพื่อนในกลุ่มหรือนินทากัน เรารักพวกมันมากไงเลยไม่อยากให้มีปัญหากัน นาวมันก็ร้องไห้และระบายกับเราว่าเพื่อนทุกคนในกลุ่มไม่เหมือนเดิมกับมัน เบ้นก็ชอบมองจิกนาว เราก็สงสารมัน รู้สึกผิดกับมันมากที่ทิ้งมันไว้แล้วไปสนิทกับแพนและปอ เลยขอโทษมัน สรุปก็นั่งร้องไห้กัน 2 คน แต่นาวมันดันไปคุยกับเพื่อนในเฟส เพื่อนต่างรร.ซึ่งพวกเราก็ไม่รู้จัก เอาไปเล่าต่างๆนาๆ แล้วน.มันไปเห็นเลยโกรธที่มันเอาไปบอกเพื่อนที่ไม่ใช่คนในกลุ่ม แต่ก็หายโกรธในไม่กี่วันต่อมา
แต่คนที่ไม่จบคือเบ้น มันยังไม่ชอบนาวเรียกเกลียดนาวเลยดีกว่า เพราะทั้งแซะนาว มองจิกนาว กดดันให้นาวออกจากกลุ่ม แล้วด้วยความที่น.สนิทกับเบ้น น.เลยไม่ค่อยคุยกับนาวเหมือนเดิม ทั้งที่แต่ก่อนกลับบ้านกับนาวมาตลอด ฝ้ายอีกคนที่สนิทกับเบ้นก็โดนสั่งห้ามมาคุยหรือเล่นกับนาว แล้วเราก็สงสารบวกกับรู้สึกผิด เลยอยู่ข้างนาวเพราะดูแล้วไม่มีใครเข้าข้างนาวเลย แล้วเราไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยแบบเอิร์นเลยพยายามเข้าใจนาวทุกอย่าง จนมาวันนึงเป็นวันเกิดแพน พวกเราเตรียมเซอไพรส์เค้กแพน ในตอนเย็นเรารอนาวอยู่เพื่อลงไปพร้อมกัน แต่เบ้นกลับชักสีหน้าแล้วขึ้นเสียงใส่เรา ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุส่วนนึงที่ทำให้เราไม่พอใจเบ้นบ้าง เพราะเบ้นเปลี่ยนไปมาก เอาแต่ใจตัวเองมากขึ้น ชอบขึ้นเสียง คิดว่าตัวเองเก่งแบบประมาณว่า ใครอย่ามาต่อปากกับมัน เพราะมันมีหมาเลี้ยงอยู่ในปากเยอะ บ้าง เพราะเห็นมันโพสอยู่ คิดว่าตัวเองชนะคนอื่นเพราะเป็นเลือดกรุ๊ปAB เราทนไม่ไหวเลยไม่ตามมันลงไปและอยู่ข้างกับนาวแค่สองคน พวกมันก็มีโทรมาตามบ้าง แล้วเราได้ยินเสียงแว่บๆเป็นเสียงเบ้นว่า พูดแค่นั้นทำเป็นโกรธ ปัญญาอ่อน ทำให้เราโกรธยิ่งกว่าเดิมเพราะมันดูไม่แคร์ไรเราเลย เราเป็นคนเซนซิทีฟเรื่องเพื่อนมาก เพราะเรารักเพื่อนมากกว่าใครคิดว่ามันเป็นที่พึ่งและคนที่อยู่เคียงข้างเราไปตลอด แต่นี่กลับไม่ใช่ นี่มันเริ่มบ้าเข้าไปใหญ่แล้ว จนวันนั้นเป็นวันที่เราตัดสินใจออกจากกลุ่มพร้อมกับนาว ทั้งๆที่คนอื่นไม่มีใครโกรธเราเลย แต่วันต่อมากลับมีคำตอบที่น่าผิดหวังมาก คือพวกมันไม่คุยกับเราเลย เราคิดเราผิดไร อย่างน้อยอยากให้มาง้อไรบ้าง แต่กลับไม่พูดไรกับเราเลยด้วยอ้างว่าไม่รู้จะคุยไร กลัวเบ้นมากเลยดิ่ ? มีแค่แพนที่คุยกับเรา คือตอนนั้นเรางง เราศร้า เราทำได้แค่ร้องไห้ หวังให้มันมาขอโทษและง้อเรากลับไปบ้างแต่ไม่เลย ทุกคนต่างทำตัวเหมือนกลัวเบ้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้รักเราแทบตาย ปอกับเรารักกันมากเล่นด้วยกันตลอด ไปไหนไปกัน เรียนพิเศษด้วยกัน มีอะไรก็จะชวนมันก่อนเป็นคนแรก และปอก็แคร์เรามากเช่นเดียวกันในความคิดเรา แต่วันนี้มันกลับทำกับเราแบบนี้ เพื่ินที่แสนดีในวันก่อนหายไปไหน เราได้แต่เสียใจร้องไห้ทุกวันทุกคืนเหมือนคนบ้าแทบสติแตก กลุ่มใหม่ที่เราย้ายมาอยู่ด้วยมันก็ดีแต่เราผูกพันกับกลุ่มนั้นมากกว่าเลยทำใจไม่ได้ แต่สุดท้ายเราไปขอโทษแพนตอนเช้า และทุกคนในกลุ่มนั้นก็บอกให้เรากลับไป ยกเว้นเบ้นมั้ง เพราะตอนที่เรากลับไปเบ้นก็กลับมาเล่นและสนิทกับเราเหมือนเดิมปกติ แต่วันนึงเราเห็นในโทรศัพท์ฝ้ายว่ามีแชทกลุ่มอ่กแชทนึงที่ไม่มีเรา เราก็แบบเสียใจอะ แต่ไม่อยากพูดไรเลยบอกฝ้ายว่าทำเหมือนเราไม่รู้อะไรนะ แต่พวกมันดันรู้แล้วแบบมาบอกเราว่าอย่าเข้าใจผิดไรงี้ ซึ่งปอมันก็ออกจากแชทกลุ่มทันทีหลังจากที่เบ้นมันทักบอกทุกคนว่า (จขกท.)กลับมาทำไม กลับมาเพื่อให้นาวดูดีหรอ? คือเราเห็นคำนี้แล้วเจ็บอะ แพนก็บอกว่ามันก็ไม่รู้เรื่องเพราะตอนนั้นมันปิดเฟสมบอกเราอย่าคิดมาก คือตอนแรกไม่ร้องนะ พอมันมาพูดงี้เราก็ร้องเลย แต่เบ้นกลับนั่งเล่นเกมหน้าตาเฉยไม่สนใจไรเราเลยสักนิดเหมือนมันไม่ผิดไรเลย นี่คือสิ่งที่เราเสียใจมากกว่าคือมันไม่แคร์ไรเราเลย เราเลยร้องไห้กับปอแบบชนิดที่เรียกว่าเฟมือนก็อกน้ำไหลเลยอะ ไม่หยุดเลย แต่ปอกับฝ้ายก็บอกอย่าไปสนใจ และก็เดินกลับบ้านพร้อมเรา ปล่อยพวกนั้นไว้ ปอมันก็ทิ้งให้เบ้นกลับบ้านคนเดียว แล้วกลับพร้อมเรา
วันต่อมาปอก็ไปรร.พร้อมเรา คือวันนั้นเราไม่รู้สึกไรแล้วไง เราเป็นประเภทเสียใจแปปเดียวก็หาย เบ้นเดินมารอรถเมล์เจอเรากับปอมันก็เดินเข้ามาใกล้นะแต่ไม่พูดไร เราก็บอกให้ปอไปคุยกับเบ้นแต่ปอไม่เอา เบ้นมันก็เลยขึ้นแท็กซี่หนีไป เราก็เลยคิดว่า ถ้าตอนนั้นเราเดินไปคุยกับมันดีๆก็อาจจะไม่มีวันนี้ก็ได้ วันที่เราไม่เหลือพวกมัน เพราะหลังจากที่เราถึงรร.แล้วเราทนหน้าเบ้นไม่ไหวเพราะมันดึงหน้าใส่เราตลอด เราเลยเดินไปอยู่กับอีกกลุ่มนึงที่เป็นกลุ่มเราตอนนี้ แล้วก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไร ซึ่งพวกนั้นมันก็ออกแนวโกรธที่เราเปลี่ยนกลุ่มบ่อย แต่คือเราก็เคลียกับพวกมันทุกคนแล้วเล่าให้ฟังทุกอย่างก็หายกัน เหลือแค่เบ้นกับน.ที่ออกแนวโกรธเรา ไม่ยอมคืนดีกับเรา เราเลยก็โอเค บอกกับแพนไปว่าเราจะไม่กลับไปในกลุ่มนั้น แต่เราจะยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ก็เป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆ แต่เอาตรงๆเราคิดถึงพวกมันมาก อยากกลับไปอยู่กับพวกมันมาก เรายอมทิ้งศักดิ์ศรีต่างๆนาๆตั้งแต่ม.2เพราะอยากรักษามิตรภาพเอาไว้ ยอมเป็นคนขอโทษตลอดไม่ว่าจะผิดหรือไม่ผิดเพราะไม่ชอบให้เรื่องมันค้างคา แต่สุดท้ายเราก็ต้องเป็นคนที่ออกมาพร้อมกับนาว ช่วงเวลาแต่ละวันเราก็มีความสุขกับเพื่อนกลุ่มใหม่นะ มันแคร์เราดี ให้กำลังใจตลอด สนุกเฮฮา แต่สายตาเราจะโฟกัสไปที่พวกนั้นตลอด คือเราก็เคยพยายามง้ออ้อมๆนะ แบบให้ขนมส่งต่อไปเรื่อยๆถึงน.กับเบ้น แต่สองคนนั้นดันไม่กินแล้วส่งคืนเรามา แล้วเดินดึงหน้าใส่เราไป ทำให้เรารู้สึกเสียหน้าและเสียใจมาก พยายามแล้วนะ แค่อยากให้มองหน้ากันติดเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดี เพราะเราก็ผ่านอะไรกันมาตั้งเยอะ แต่มันก็ไม่แคร์ไรเราเลย เราก็ยอมปลง แล้วเดินถอยออกมาเพราะเจ็บมากพอแล้ว มาเมื่อวานมันก็ปฏิเสธกระดาษที่ต้องใช้ทำงานจากเรา ทั้งๆที่แพนมันเป็นคนมาขอเราเอง คือก็คิดนะ มันเกลียดเราขนาดนั้นเลยหรอ..? ก็ทำเป็นไม่สนใจและฝืนยิ้มต่อไปเวลาอยู่ต่อหน้ามัน แต่ลับหลังเราเอาแต่ร้องไห้และมองพวกมันตลอด
จนคืนก่อนเพื่อนในกลุ่มใหม่เรามันดันมีรหัสเฟสที่เบ้นเคยให้ไว้เผื่อให้ช่วยแก้แปม แล้วเบ้นก็ไม่เปลี่ยนรหัสทำให้พวกเราเข้าได้ เราเข้าไปอ่านที่มันคุยกับน.ต่างๆนาๆ เกี่ยวกับเรา นาว และเพื่อนกลุ่มใหม่ มโนมั่วไปต่างๆนาๆ ว่าพวกเราอย่างนู้นอย่างนี้ ทำให้เราคิดละว่ารักมันต่อไปก็ไม่ช่วยไรแล้ว ทำใจและตัดใจจากมันซะ มันกล้าด่าและนินทาพวกเราแบบไม่มีชิ้นดีขนาดนี้ ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องเอาคืนบ้างแล้ว
วันนี้แพนก็มาคุยกับเราเมื่อเช้าว่ามันรู้ว่าเบ้นกับน.นินทามัน เพราะฝ้ายมันมีรหัสเฟสเบ้น เลยเข้าไปเห็น แพนบอกกับเราว่าไม่อยากอยู่กับพวกมัน ฝ้ายก็ไม่ชอบเพราะเบ้นชอบอารมเสียและเหวี่ยงใส่ฝ้าย แต่ทีกลับน.ยอมทุกอย่าง ขอโทษน.ทั้งๆที่เป็นเรื่องเล็กนิ๊ดเดียว ไม่เคยโกรธหรืออารมเสียใส่ ทำให้มิ้นเพื่อนอีกคนที่สนิทกับน.ก็น้อยใจด้วย ปอก็บอกว่าไม่อยากกลับบ้านกับเบ้นอีกแล้ว อยากออกมา แต่สุดท้ายพอเบ้นกับน.มาถึงพวกมันก็เล่นกันเหมือนเดิม ปกติ ซึ่งเราก็ว่าอยู่แล้วว่ายังไงมันก็ได้แค่พูด การกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด แพนบอกว่ารักเรามาก เราเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมัน แต่มันก็อยู่ข้างนั้น คือแบบอย่ามาพูดเลยดีกว่าว่าเบ้นอย่างนู้นอย่างนี้ ทั้งที่สุดท้ายยังไงก็เลือกมัน เราเสียใจแบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเรายอมรับเราทำตัวโลกสวยมาตลอด รักพวกมัน ยอมพวกมัน เป็นเพื่อนที่เข้าใจพวกมันมาตลอด เราไปเที่ยวกับพวกมันตลอดด้วย ผูกพันมากแต่มันก็ทิ้งเราไป แล้วเดินจับมือกันไปข้างหน้ากันต่อไปเพียง 6 คนแล้วทิ้งเรากับนาวไว้..
ตอนนี้เอิร์นย้ายมาอยู่กับเรา ซึ่งตอนนี้กลุ่มเรามีทั้งหมด 7 คน เราสนิทกับทุกคน แต่เรายอมรับว่ายังรักและคิดถึงพวกมันอยู่ ยกเว้ยเบ้นกับน. เพราะเราเริ่มมีความรู้สึกเกลียดที่มันทำแบบนี้กับเรา มันคิดจะตัดก็ตัดทิ้งกันง่ายๆ อย่างนี้ ที่เราเสียใจที่สุดก็ไม่พ้นปอ มันเป็นเพื่อนคนแรกของเรา เราสนิทกับมันที่สุด เราไปไหนไปกันตลอด พ่อแม่เราก็สนิทกัน แต่ทั้งหมดที่ผ่านมานี้ไม่ได้เป็นตัวพิสูจน์เลยว่ามันเป็นเพื่อนแท้เรา เรารักมันมากกว่าใคร เราเชื่อใจมันมากกว่าใคร เราคาดหวังในตัวมันมากกว่าใคร แต่สุดท้ายมันก็เลือกเบ้น วันนี้ตอนเราลงรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์หน้าหมู่บ้าน เราเห็นเบ้นกับปอนั่งกินข้าวกันอยู่ และมันคงมีความสุขกันน่าดู เพราะเห็นเบ้นหันมามองเราแล้วจ้องเราเหมือนเยาะเย้ย เราไม่รู้คิดไปเองป่าว แต่เราร้องไม่ออกละ เพราะเราร้องไปมากพอจนไม่เหลือน้ำตาแล้ว วันอาทิตย์นี้เราต้องไปเรียนพิเศษที่เดียวกับปอ แล้วเราเรียนไกลไง พ่อแม่เราก็เป็นห่วงอยากให้เราไปพร้อมปอ แต่เราไม่อยากเจอมัน เราไม่อยากผิดหวังในตัวมันไปมากกว่านี้ เราควรทำยังไงดี วันอาทิตย์เราก็นัดเพื่อนเก่าไว้ด้วยให้ไปดูหนังกัน แต่เราไม่อยากทิ้งให้ปอกลับบ้านคนเดียว แต่เราก็ไม่พร้อมเจอหน้าปอหรือไปกลับกับมันด้วย เราควรทำไงดี ช่วยแสดงความคิดเห็นแล้วแนะนำเราด้วย เพราะเราคิดว่าเรายังเด็กเกิดตัดสินใจผิดพลาดอาจทำให้เราเสียใจไปตลอดชีวิต ซึ่งเราวางแผนกับปอไปต่างๆนาๆว่าเราจะเข้ารร.เดียวกันตอนม.4 พ่อแม่ของพวกเราต่างฝ่ายต่างเห็นด้วยว่าอยากให้เข้าที่เดียวกัน เราไม่อยากมีปัญหากับมัน แต่เราเสียใจกับมัน ไม่อยากรักมันไปมากกว่านี้ เพราะแค่ที่มันทำกับเราก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่มาอ่านเรื่องของเราแล้วให้คำแนะนำเรานะคะ ติเราได้เพราะเราก็ทำเรื่องไม่ดีกับเอิร์นมาก่อนมมันเป็นสิ่งที่เราเสียใจมาตลอด นี่อาจเป็นผลกรรมเราก็ได้ แต่คือตอนนี้เราก็อยากรู้เพราะอะไรทำไมทุกคนถึงเลือกเบ้น แต่กลับทอดทิ้งเราไว้ ทุกคนต่างก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองใช่มั้ยคะ ? เพราะพวกมันส่วนใหญ่เลือกน.กับเบ้น เลยไม่เลือกเราใช่มั้ย ที่เราเล่าเราเล่าละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราไม่ได้แต่งอะไรแม้แต่นิดเดียว เราพูกความจริงทุกอย่างไม่ได้ทำให้ตัวเองดูดีเลย ขอบคุณค่ะ
มาม.3 เราก็ยังสนิทกับแพน และก็ปอ สนิทมากเหมือนเดิม จนมาทะเลาะกันอีกครั้ง นาวมันดูหนังสือตอนสอบเปเปอร์ในคาบเก็บคะแนนเฉย วิชาคณิต ซึ่งเบ้นกับเพื่อนอีกคนหนึ่งในกลุ่มแทนด้วย น. นะคะ สองคนนี้ก็ไปสนิทกันตอนไหนก็ไม่รู้ ชนิดแบบเบ้นติดน.มาก เดินกับน.ตลอด คุยกับน.ตลอด และหลังจากที่เบ้นสนิทกับน. เบ้นก็เปลี่ยนไป แรงขึ้น เหวี่ยงขึ้น อารมณ์เสียง่ายขึ้น ซึ่งเพื่อนในกลุ่มต่างก็คิดงั้นแต่ก็ทำไรไม่ได้ เพราะไม่อยากทะเลาะ เบ้นกับน.ก็แซะนาวว่า ข้อเนี้ยะทำยังไงหรอ เค้าทำไม่ได้อะ ? ซึ่งทุกคนในกลุ่มต่างก็รู้ว่านาวมันไม่ได้ทำเองแต่ดูหนังสือ แต่มันก็ยังถามไม่เรียกแซะแล้วเรียกอะไร และตอนนั้นเรากำลังกินข้าวอยู่ก็เงยหน้ามองมันแบบ ประมาณว่า พูดงี้ต้องการไร ? แล้วเราก็เลยบอกให้นาวไปห้องสมุดกับเรา เลยขอตัวไปก่อน น.มันก็รู้ว่าเราขักสีหน้าใส่มันเลยเอาไปนินทา คือเรารู้ว่านาวผิด แต่เราแค่ไม่ชอบให้มันแซะเพื่อนในกลุ่มหรือนินทากัน เรารักพวกมันมากไงเลยไม่อยากให้มีปัญหากัน นาวมันก็ร้องไห้และระบายกับเราว่าเพื่อนทุกคนในกลุ่มไม่เหมือนเดิมกับมัน เบ้นก็ชอบมองจิกนาว เราก็สงสารมัน รู้สึกผิดกับมันมากที่ทิ้งมันไว้แล้วไปสนิทกับแพนและปอ เลยขอโทษมัน สรุปก็นั่งร้องไห้กัน 2 คน แต่นาวมันดันไปคุยกับเพื่อนในเฟส เพื่อนต่างรร.ซึ่งพวกเราก็ไม่รู้จัก เอาไปเล่าต่างๆนาๆ แล้วน.มันไปเห็นเลยโกรธที่มันเอาไปบอกเพื่อนที่ไม่ใช่คนในกลุ่ม แต่ก็หายโกรธในไม่กี่วันต่อมา
แต่คนที่ไม่จบคือเบ้น มันยังไม่ชอบนาวเรียกเกลียดนาวเลยดีกว่า เพราะทั้งแซะนาว มองจิกนาว กดดันให้นาวออกจากกลุ่ม แล้วด้วยความที่น.สนิทกับเบ้น น.เลยไม่ค่อยคุยกับนาวเหมือนเดิม ทั้งที่แต่ก่อนกลับบ้านกับนาวมาตลอด ฝ้ายอีกคนที่สนิทกับเบ้นก็โดนสั่งห้ามมาคุยหรือเล่นกับนาว แล้วเราก็สงสารบวกกับรู้สึกผิด เลยอยู่ข้างนาวเพราะดูแล้วไม่มีใครเข้าข้างนาวเลย แล้วเราไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยแบบเอิร์นเลยพยายามเข้าใจนาวทุกอย่าง จนมาวันนึงเป็นวันเกิดแพน พวกเราเตรียมเซอไพรส์เค้กแพน ในตอนเย็นเรารอนาวอยู่เพื่อลงไปพร้อมกัน แต่เบ้นกลับชักสีหน้าแล้วขึ้นเสียงใส่เรา ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุส่วนนึงที่ทำให้เราไม่พอใจเบ้นบ้าง เพราะเบ้นเปลี่ยนไปมาก เอาแต่ใจตัวเองมากขึ้น ชอบขึ้นเสียง คิดว่าตัวเองเก่งแบบประมาณว่า ใครอย่ามาต่อปากกับมัน เพราะมันมีหมาเลี้ยงอยู่ในปากเยอะ บ้าง เพราะเห็นมันโพสอยู่ คิดว่าตัวเองชนะคนอื่นเพราะเป็นเลือดกรุ๊ปAB เราทนไม่ไหวเลยไม่ตามมันลงไปและอยู่ข้างกับนาวแค่สองคน พวกมันก็มีโทรมาตามบ้าง แล้วเราได้ยินเสียงแว่บๆเป็นเสียงเบ้นว่า พูดแค่นั้นทำเป็นโกรธ ปัญญาอ่อน ทำให้เราโกรธยิ่งกว่าเดิมเพราะมันดูไม่แคร์ไรเราเลย เราเป็นคนเซนซิทีฟเรื่องเพื่อนมาก เพราะเรารักเพื่อนมากกว่าใครคิดว่ามันเป็นที่พึ่งและคนที่อยู่เคียงข้างเราไปตลอด แต่นี่กลับไม่ใช่ นี่มันเริ่มบ้าเข้าไปใหญ่แล้ว จนวันนั้นเป็นวันที่เราตัดสินใจออกจากกลุ่มพร้อมกับนาว ทั้งๆที่คนอื่นไม่มีใครโกรธเราเลย แต่วันต่อมากลับมีคำตอบที่น่าผิดหวังมาก คือพวกมันไม่คุยกับเราเลย เราคิดเราผิดไร อย่างน้อยอยากให้มาง้อไรบ้าง แต่กลับไม่พูดไรกับเราเลยด้วยอ้างว่าไม่รู้จะคุยไร กลัวเบ้นมากเลยดิ่ ? มีแค่แพนที่คุยกับเรา คือตอนนั้นเรางง เราศร้า เราทำได้แค่ร้องไห้ หวังให้มันมาขอโทษและง้อเรากลับไปบ้างแต่ไม่เลย ทุกคนต่างทำตัวเหมือนกลัวเบ้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้รักเราแทบตาย ปอกับเรารักกันมากเล่นด้วยกันตลอด ไปไหนไปกัน เรียนพิเศษด้วยกัน มีอะไรก็จะชวนมันก่อนเป็นคนแรก และปอก็แคร์เรามากเช่นเดียวกันในความคิดเรา แต่วันนี้มันกลับทำกับเราแบบนี้ เพื่ินที่แสนดีในวันก่อนหายไปไหน เราได้แต่เสียใจร้องไห้ทุกวันทุกคืนเหมือนคนบ้าแทบสติแตก กลุ่มใหม่ที่เราย้ายมาอยู่ด้วยมันก็ดีแต่เราผูกพันกับกลุ่มนั้นมากกว่าเลยทำใจไม่ได้ แต่สุดท้ายเราไปขอโทษแพนตอนเช้า และทุกคนในกลุ่มนั้นก็บอกให้เรากลับไป ยกเว้นเบ้นมั้ง เพราะตอนที่เรากลับไปเบ้นก็กลับมาเล่นและสนิทกับเราเหมือนเดิมปกติ แต่วันนึงเราเห็นในโทรศัพท์ฝ้ายว่ามีแชทกลุ่มอ่กแชทนึงที่ไม่มีเรา เราก็แบบเสียใจอะ แต่ไม่อยากพูดไรเลยบอกฝ้ายว่าทำเหมือนเราไม่รู้อะไรนะ แต่พวกมันดันรู้แล้วแบบมาบอกเราว่าอย่าเข้าใจผิดไรงี้ ซึ่งปอมันก็ออกจากแชทกลุ่มทันทีหลังจากที่เบ้นมันทักบอกทุกคนว่า (จขกท.)กลับมาทำไม กลับมาเพื่อให้นาวดูดีหรอ? คือเราเห็นคำนี้แล้วเจ็บอะ แพนก็บอกว่ามันก็ไม่รู้เรื่องเพราะตอนนั้นมันปิดเฟสมบอกเราอย่าคิดมาก คือตอนแรกไม่ร้องนะ พอมันมาพูดงี้เราก็ร้องเลย แต่เบ้นกลับนั่งเล่นเกมหน้าตาเฉยไม่สนใจไรเราเลยสักนิดเหมือนมันไม่ผิดไรเลย นี่คือสิ่งที่เราเสียใจมากกว่าคือมันไม่แคร์ไรเราเลย เราเลยร้องไห้กับปอแบบชนิดที่เรียกว่าเฟมือนก็อกน้ำไหลเลยอะ ไม่หยุดเลย แต่ปอกับฝ้ายก็บอกอย่าไปสนใจ และก็เดินกลับบ้านพร้อมเรา ปล่อยพวกนั้นไว้ ปอมันก็ทิ้งให้เบ้นกลับบ้านคนเดียว แล้วกลับพร้อมเรา
วันต่อมาปอก็ไปรร.พร้อมเรา คือวันนั้นเราไม่รู้สึกไรแล้วไง เราเป็นประเภทเสียใจแปปเดียวก็หาย เบ้นเดินมารอรถเมล์เจอเรากับปอมันก็เดินเข้ามาใกล้นะแต่ไม่พูดไร เราก็บอกให้ปอไปคุยกับเบ้นแต่ปอไม่เอา เบ้นมันก็เลยขึ้นแท็กซี่หนีไป เราก็เลยคิดว่า ถ้าตอนนั้นเราเดินไปคุยกับมันดีๆก็อาจจะไม่มีวันนี้ก็ได้ วันที่เราไม่เหลือพวกมัน เพราะหลังจากที่เราถึงรร.แล้วเราทนหน้าเบ้นไม่ไหวเพราะมันดึงหน้าใส่เราตลอด เราเลยเดินไปอยู่กับอีกกลุ่มนึงที่เป็นกลุ่มเราตอนนี้ แล้วก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไร ซึ่งพวกนั้นมันก็ออกแนวโกรธที่เราเปลี่ยนกลุ่มบ่อย แต่คือเราก็เคลียกับพวกมันทุกคนแล้วเล่าให้ฟังทุกอย่างก็หายกัน เหลือแค่เบ้นกับน.ที่ออกแนวโกรธเรา ไม่ยอมคืนดีกับเรา เราเลยก็โอเค บอกกับแพนไปว่าเราจะไม่กลับไปในกลุ่มนั้น แต่เราจะยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ก็เป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆ แต่เอาตรงๆเราคิดถึงพวกมันมาก อยากกลับไปอยู่กับพวกมันมาก เรายอมทิ้งศักดิ์ศรีต่างๆนาๆตั้งแต่ม.2เพราะอยากรักษามิตรภาพเอาไว้ ยอมเป็นคนขอโทษตลอดไม่ว่าจะผิดหรือไม่ผิดเพราะไม่ชอบให้เรื่องมันค้างคา แต่สุดท้ายเราก็ต้องเป็นคนที่ออกมาพร้อมกับนาว ช่วงเวลาแต่ละวันเราก็มีความสุขกับเพื่อนกลุ่มใหม่นะ มันแคร์เราดี ให้กำลังใจตลอด สนุกเฮฮา แต่สายตาเราจะโฟกัสไปที่พวกนั้นตลอด คือเราก็เคยพยายามง้ออ้อมๆนะ แบบให้ขนมส่งต่อไปเรื่อยๆถึงน.กับเบ้น แต่สองคนนั้นดันไม่กินแล้วส่งคืนเรามา แล้วเดินดึงหน้าใส่เราไป ทำให้เรารู้สึกเสียหน้าและเสียใจมาก พยายามแล้วนะ แค่อยากให้มองหน้ากันติดเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดี เพราะเราก็ผ่านอะไรกันมาตั้งเยอะ แต่มันก็ไม่แคร์ไรเราเลย เราก็ยอมปลง แล้วเดินถอยออกมาเพราะเจ็บมากพอแล้ว มาเมื่อวานมันก็ปฏิเสธกระดาษที่ต้องใช้ทำงานจากเรา ทั้งๆที่แพนมันเป็นคนมาขอเราเอง คือก็คิดนะ มันเกลียดเราขนาดนั้นเลยหรอ..? ก็ทำเป็นไม่สนใจและฝืนยิ้มต่อไปเวลาอยู่ต่อหน้ามัน แต่ลับหลังเราเอาแต่ร้องไห้และมองพวกมันตลอด
จนคืนก่อนเพื่อนในกลุ่มใหม่เรามันดันมีรหัสเฟสที่เบ้นเคยให้ไว้เผื่อให้ช่วยแก้แปม แล้วเบ้นก็ไม่เปลี่ยนรหัสทำให้พวกเราเข้าได้ เราเข้าไปอ่านที่มันคุยกับน.ต่างๆนาๆ เกี่ยวกับเรา นาว และเพื่อนกลุ่มใหม่ มโนมั่วไปต่างๆนาๆ ว่าพวกเราอย่างนู้นอย่างนี้ ทำให้เราคิดละว่ารักมันต่อไปก็ไม่ช่วยไรแล้ว ทำใจและตัดใจจากมันซะ มันกล้าด่าและนินทาพวกเราแบบไม่มีชิ้นดีขนาดนี้ ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องเอาคืนบ้างแล้ว
วันนี้แพนก็มาคุยกับเราเมื่อเช้าว่ามันรู้ว่าเบ้นกับน.นินทามัน เพราะฝ้ายมันมีรหัสเฟสเบ้น เลยเข้าไปเห็น แพนบอกกับเราว่าไม่อยากอยู่กับพวกมัน ฝ้ายก็ไม่ชอบเพราะเบ้นชอบอารมเสียและเหวี่ยงใส่ฝ้าย แต่ทีกลับน.ยอมทุกอย่าง ขอโทษน.ทั้งๆที่เป็นเรื่องเล็กนิ๊ดเดียว ไม่เคยโกรธหรืออารมเสียใส่ ทำให้มิ้นเพื่อนอีกคนที่สนิทกับน.ก็น้อยใจด้วย ปอก็บอกว่าไม่อยากกลับบ้านกับเบ้นอีกแล้ว อยากออกมา แต่สุดท้ายพอเบ้นกับน.มาถึงพวกมันก็เล่นกันเหมือนเดิม ปกติ ซึ่งเราก็ว่าอยู่แล้วว่ายังไงมันก็ได้แค่พูด การกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด แพนบอกว่ารักเรามาก เราเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมัน แต่มันก็อยู่ข้างนั้น คือแบบอย่ามาพูดเลยดีกว่าว่าเบ้นอย่างนู้นอย่างนี้ ทั้งที่สุดท้ายยังไงก็เลือกมัน เราเสียใจแบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเรายอมรับเราทำตัวโลกสวยมาตลอด รักพวกมัน ยอมพวกมัน เป็นเพื่อนที่เข้าใจพวกมันมาตลอด เราไปเที่ยวกับพวกมันตลอดด้วย ผูกพันมากแต่มันก็ทิ้งเราไป แล้วเดินจับมือกันไปข้างหน้ากันต่อไปเพียง 6 คนแล้วทิ้งเรากับนาวไว้..
ตอนนี้เอิร์นย้ายมาอยู่กับเรา ซึ่งตอนนี้กลุ่มเรามีทั้งหมด 7 คน เราสนิทกับทุกคน แต่เรายอมรับว่ายังรักและคิดถึงพวกมันอยู่ ยกเว้ยเบ้นกับน. เพราะเราเริ่มมีความรู้สึกเกลียดที่มันทำแบบนี้กับเรา มันคิดจะตัดก็ตัดทิ้งกันง่ายๆ อย่างนี้ ที่เราเสียใจที่สุดก็ไม่พ้นปอ มันเป็นเพื่อนคนแรกของเรา เราสนิทกับมันที่สุด เราไปไหนไปกันตลอด พ่อแม่เราก็สนิทกัน แต่ทั้งหมดที่ผ่านมานี้ไม่ได้เป็นตัวพิสูจน์เลยว่ามันเป็นเพื่อนแท้เรา เรารักมันมากกว่าใคร เราเชื่อใจมันมากกว่าใคร เราคาดหวังในตัวมันมากกว่าใคร แต่สุดท้ายมันก็เลือกเบ้น วันนี้ตอนเราลงรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์หน้าหมู่บ้าน เราเห็นเบ้นกับปอนั่งกินข้าวกันอยู่ และมันคงมีความสุขกันน่าดู เพราะเห็นเบ้นหันมามองเราแล้วจ้องเราเหมือนเยาะเย้ย เราไม่รู้คิดไปเองป่าว แต่เราร้องไม่ออกละ เพราะเราร้องไปมากพอจนไม่เหลือน้ำตาแล้ว วันอาทิตย์นี้เราต้องไปเรียนพิเศษที่เดียวกับปอ แล้วเราเรียนไกลไง พ่อแม่เราก็เป็นห่วงอยากให้เราไปพร้อมปอ แต่เราไม่อยากเจอมัน เราไม่อยากผิดหวังในตัวมันไปมากกว่านี้ เราควรทำยังไงดี วันอาทิตย์เราก็นัดเพื่อนเก่าไว้ด้วยให้ไปดูหนังกัน แต่เราไม่อยากทิ้งให้ปอกลับบ้านคนเดียว แต่เราก็ไม่พร้อมเจอหน้าปอหรือไปกลับกับมันด้วย เราควรทำไงดี ช่วยแสดงความคิดเห็นแล้วแนะนำเราด้วย เพราะเราคิดว่าเรายังเด็กเกิดตัดสินใจผิดพลาดอาจทำให้เราเสียใจไปตลอดชีวิต ซึ่งเราวางแผนกับปอไปต่างๆนาๆว่าเราจะเข้ารร.เดียวกันตอนม.4 พ่อแม่ของพวกเราต่างฝ่ายต่างเห็นด้วยว่าอยากให้เข้าที่เดียวกัน เราไม่อยากมีปัญหากับมัน แต่เราเสียใจกับมัน ไม่อยากรักมันไปมากกว่านี้ เพราะแค่ที่มันทำกับเราก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่มาอ่านเรื่องของเราแล้วให้คำแนะนำเรานะคะ ติเราได้เพราะเราก็ทำเรื่องไม่ดีกับเอิร์นมาก่อนมมันเป็นสิ่งที่เราเสียใจมาตลอด นี่อาจเป็นผลกรรมเราก็ได้ แต่คือตอนนี้เราก็อยากรู้เพราะอะไรทำไมทุกคนถึงเลือกเบ้น แต่กลับทอดทิ้งเราไว้ ทุกคนต่างก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองใช่มั้ยคะ ? เพราะพวกมันส่วนใหญ่เลือกน.กับเบ้น เลยไม่เลือกเราใช่มั้ย ที่เราเล่าเราเล่าละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราไม่ได้แต่งอะไรแม้แต่นิดเดียว เราพูกความจริงทุกอย่างไม่ได้ทำให้ตัวเองดูดีเลย ขอบคุณค่ะ
แสดงความคิดเห็น
เมื่อถูกเพื่อนรักทิ้งไว้กลางทาง
เริ่มแรกมีอยู่ว่าเรารู้จักกับเพื่อนคนนึงตอนม.1 ค่ะ วันนั้นเป็นวันเปิดเทอม ซึ่งเราก็ยังไม่รู้จักใคร หันไปเห็นเพื่อนร่วมห้องยืนอยู่ข้างๆ รอเข้าห้องอยู่ ก็เลยชวนว่า มานั่งด้วยกันมั้ยถ้ายังไม่มีเพื่อน? ซึ่งเพื่อนคนนั้นก็ตกลงค่ะ เราก็นั่งข้างกัน ทำความรู้จักกันจนรู้ว่า ชื่อปอ (นามสมมติ) เป็นเด็กตจว.และชอบศิลปินเกาหลีมาก เราก็ชอบแต่ไม่ได้คลั่งอะไรขนาดนั้นในตอนนั้น แต่เพื่อนคนนี้แหละค่ะที่พาเราเข้าไปในหมู่ชอบวงการ K-POP ณ ตอนนี้ติดตามทุกข่าวสารของวงการเคป๊อปค่ะ 5555 เริ่มออกทะเลล้ะ
คือสิ่งที่น่าแปลกใจและคิดว่าชะตาลิขิตให้เรารู้จักกันนั้นก็คือ เราอยู่หมู่บ้านเยื้องกันเลยค่ะ คือลงรถเมล์ที่เดียวกันเดินแปปเดียวก็ถึงบ้านมันแล้ว เกิดวันเดียวกันอีกค่ะ แต่ดันคนละปี แล้วเลขที่ยังต่อกันอีก เพื่อนคนนั้น 38 เรา 39 แล้วก็ชอบสีเดียวกัน มีนิสัยคล้ายๆกัน คือเราถูกชะตากันมากค่ะ ตอนนั้นเราสนิทกับปอมากที่สุด ก็มีกันแค่ 2 คนแหละค่ะ มารร.พร้อมกัน กินข้าวด้วยกัน ทำงานด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกัน ซึ่งบางครั้งพ่อปอก็มารับ เราก็สนิทกับพ่อปอมาก ก็ไปบ้านปอบ่อย พ่อแม่ปอก็สนิทกับเรา และพ่อแม่ปอก็สนิทกับพ่อแม่เราเช่นเดียวกัน
แล้ววันนึงเราก็มารู้จักกับเพื่อนอีกคน ชื่อ เบ้น (นามสมมติ) คือที่เรารู้จักกันเพราะปลื้มรุ่นพี่คนเดียวกันค่ะ พี่เขาเป็นประธานโรงเรียน เราก็แบบกรี๊ดด้วยกันกับมัน เลยสนิทกัน แล้วเบ้นก็ดันอยู่หมู่บ้านข้างๆเราอีก พวกเรา 3 คนเลยมีหมู่บ้านที่ใกล้กันเป็นรูปสามเหลี่ยมน่ะค่ะ ปออยู่อีกฟากของถนน เบ้นอยู่ข้างเราๆในอีกฟาก มันเป็นความบังเอิญที่น่าตกใจมากสำหรับพวกเราค่ะ ก็เลยกลายเป็นกลับบ้านด้วยกัน ไปรร.ด้วยกัน เบ้นก็ย้ายที่นั่งมานั่งกับพวกเรา ก็กลายเป็นว่ากลุ่มเรามี 3 คน รักกันมากสนิทสุดๆ
วันเลือกชุมนุมมพวกเราก็เลือกชุมนุมนาฏศิลป์ค่ะ ก็ต้องไปคัดเลือกที่ชุมนุม ซึ่งเราดันได้คนเดียว เราก็ไม่อยากรำคนเดียวเลยไปขอครูว่าให้พวกมันซ้อมก่อนเฉยๆก็ได้ จนครูยอมให้มันเข้าชุมนุมและได้รำด้วยกันหลายงานค่ะ และเพราะชุมนุมนาฏศิลป์ทำให้เรารู้จักกับเพื่อนร่วมห้องอีกคน ชื่อนาว เราก็สนิทกันอีก เพราะต้องซ้อมรำด้วยกันตลอด เลยกลายเป็น 4 คนค่ะในกลุ่ม ก็เหมือนเดิมรักกันมาก แต่นาวมันค่อนข้างเข้าได้ดีกับเรา เราเลยออกแนวสนิทกับนาวมากกว่าคนอื่น และต่อมาก็รู้จักกันเพื่อนอีกคนชื่อ เอิร์น (ซึ่งสุดท้ายก็โดนแบนออกจากกลุ่ม ) เราสามคน เรา นาว เอิร์นก็สนิทกันมากเพราะคุยโทรศัพท์ด้วยกันทุกวัน ไปดูหนังด้วยกันได้ แต่ปอกับเบ้นไปกับพวกเราไม่ได้เพราะพ่อแม่ยังไม่ปล่อย (เราก็ไม่ค่อยปล่อยหรอกแต่ครั้งนี้ครั้งแรกที่ขอไปพ่อเลยให้ ) เราก็อยู่ด้วยกันรักกันทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไร
จนมาวันนึงเอิร์นไปสนิทกับฝ้าย(นามสมมติ) อีกกลุ่มนึง แบบคุยเฟสด้วยกันไรงี้น่ะค่ะ คอยให้คำปรึกษาบ้างจนสนิท แล้วช่วงนั้นเอิร์นก็มีทะเลาะกับพวกเรา แต่ก็คืนดีกันแล้ว เอิร์นก็มาบอกเราว่าสนิทกับฝ้ายนะ อะไรอย่างนี้ เราก็แบบ พวกนั้นก็ดูเป็นเพื่อนที่ดี ถ้ารวมกลุ่มกันก็คงจะสนุกน่าดู ก็เลยรวมกลุ่มกันจนเป็น 9 คนค่ะ แต่สุดท้ายเอิร์นก็โดนพวกเราทั้ง 8 คนแบนออก เพราะเอิร์นค่อนข้างเปลี่ยนเพื่อนบ่อย ชอบเกาะคนนู้นทีคนนี้ที และด้วยความที่นิสัยยังเป็นเด็กเลยทำแบบนั้นไป ซึ่งตอนนี้ก็เสียใจกับการกระทำนั้นมาก ก็เลยเหลือกัน 8 คน แต่เรากับเอิร์นก็คืนดีกัน ก็อยากให้มันกลับเข้ากลุ่ม แต่มีเพื่อนในกลุ่มเราไม่ยอมให้มันกลับมาเลยต้องเลยตามเลย เพราะยังไงก็กลัวว่ามันจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วเพราะคนในกลุ่มเราก็เกลียดเอิร์นกันแทบหมด แต่เราก็ยังมีคุยกับเอิร์นอยู่บ้าง ไม่ได้ละเลยมันเลย
ตอนนี้ก็ยังไม่เกี่ยวข้องไรกับเพื่อน 2 คนแรกมาก ปอกับเบ้น เพราะพวกมันก็ปกตินิสัยยังดีเหมือนเดิม อาจมีขัดบ้างเล็กน้อย มาม.2 เราก็สนิทกับแพน(นามสมมติ) ด้วยเหตุผลที่เข้ากันได้ดีอีกค่ะ สนิทมากกก กลับบ้านด้วยกันเย็นตลอด แต่บ้านคนละทางกับมัน ก็มีกลับกับ 2 คนนั้นเหมือนเดิม แต่ส่วนมากกลับเองคนเดียวเพราะอยู่เย็นกับแพนแค่ 2 คน เราเปลี่ยนชุมนุมมาอยู่โคฟเวอร์ค่ะ อยู่ด้วยกัน 5 คน เรา นาว แพน ปอ เบ้น แต่เบ้นพ่อไม่ให้เต้นเลยต้องกลับบ้านก่อนคนเดียวตลอดเพราะพวกเราอีก 4 คนต้องอยู่ซ้อมเย็น แต่ส่วนมากนาวหนีกลับก่อน เลยเหลือแค่เรา แพน ปอ ที่อยู่ซ้อมจนเย็น เรียกว่าสนิทมากจนแทบมีอะไรมากั้นะวกเราออกจากกันไม่ได้เลย ไปเที่ยวด้วยกันตลอด มีควาทรงจำด้วยกันมากมาย แต่ก็มาถึงวันนึง ที่พวกเราทะเลาะกันเพราะนาวเป็นคนแรงนิดหน่อย อารมณ์ร้อน เลยมีตะคอก วี้ดว้าย แว้ดใส่เพื่อนบ่อย เลยทำให้เพื่อนไม่ค่อยพอใจมาก ก็เลยมีโกรธกันจนนาวต้องออกไปอยู่กลุ่มอื่น แต่ก็กลับมาคืนดีกันอยู่ดี แต่นี่เป็นจุดเริ่มต้นของความไม่พอใจของเบ้นค่ะ เพราะเบ้นค่อนข้างโดนนาวแว้ดใส่บ่อย เลยเก็บมาตลอด แต่สองคนนี้ก็สนิทกันนะค่ะ ครั้งนึงยังเคยแยกนาวไปจากเรา เพราะตอนนั้นเรากับนาวเป็นดูโอ้กัน สองคนนั้นก็สนิทมาก แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนิทอะไรขนาดนั้นแล้ว แล้วนาวก็เป็นคนค่อนข้างไม่สนใจเรียน ติดโทรศัพท์ ในคาบเล่นแต่โทรศัพท์จนทำให้เพื่อนในกลุ่มรวมถึงเราก็ไม่ค่อยพอใจ เพราะพวกเราทุกคนต่างก็เตือนด้วยความเป็นห่วงมาตลอด แต่มันก็ยังไม่เลิกสะที จนความเป็นห่วงแปรเปลี่ยนกลายเป็นความไม่พอใจ ที่มันทำตัวแบบนี้ เกรดไม่ดี ไม่สนใจการเรียน ก้มหน้าเล่นแต่โทรศัพท์ จนเพื่อนนกลุ่มเริ่มไม่ค่อยสนิทกับมัน ต่างก็มาสนิทกันเอง จนเหมือนทิ้งนาวไปข้างหลัง รวมถึงเราด้วย....