นี่เป็นกระทู้แรกของเรา หากผิดพลาดประการต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วย ที่ตั้งกระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไรต่อเพื่อนคนนั้นแต่เพียงอยากเล่าประสบการณ์ และถามว่าเราควรทำอย่างไรต่อดีเพียงเท่านั้นค่ะ
เริ่มแรกมีอยู่ว่าเรารู้จักกับเพื่อนคนนึงตอนม.1 ค่ะ วันนั้นเป็นวันเปิดเทอม ซึ่งเราก็ยังไม่รู้จักใคร หันไปเห็นเพื่อนร่วมห้องยืนอยู่ข้างๆ รอเข้าห้องอยู่ ก็เลยชวนว่า มานั่งด้วยกันมั้ยถ้ายังไม่มีเพื่อน? ซึ่งเพื่อนคนนั้นก็ตกลงค่ะ เราก็นั่งข้างกัน ทำความรู้จักกันจนรู้ว่า ชื่อปอ (นามสมมติ) เป็นเด็กตจว.และชอบศิลปินเกาหลีมาก เราก็ชอบแต่ไม่ได้คลั่งอะไรขนาดนั้นในตอนนั้น แต่เพื่อนคนนี้แหละค่ะที่พาเราเข้าไปในหมู่ชอบวงการ K-POP ณ ตอนนี้ติดตามทุกข่าวสารของวงการเคป๊อปค่ะ 5555 เริ่มออกทะเลล้ะ
คือสิ่งที่น่าแปลกใจและคิดว่าชะตาลิขิตให้เรารู้จักกันนั้นก็คือ เราอยู่หมู่บ้านเยื้องกันเลยค่ะ คือลงรถเมล์ที่เดียวกันเดินแปปเดียวก็ถึงบ้านมันแล้ว เกิดวันเดียวกันอีกค่ะ แต่ดันคนละปี แล้วเลขที่ยังต่อกันอีก เพื่อนคนนั้น 38 เรา 39 แล้วก็ชอบสีเดียวกัน มีนิสัยคล้ายๆกัน คือเราถูกชะตากันมากค่ะ ตอนนั้นเราสนิทกับปอมากที่สุด ก็มีกันแค่ 2 คนแหละค่ะ มารร.พร้อมกัน กินข้าวด้วยกัน ทำงานด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกัน ซึ่งบางครั้งพ่อปอก็มารับ เราก็สนิทกับพ่อปอมาก ก็ไปบ้านปอบ่อย พ่อแม่ปอก็สนิทกับเรา และพ่อแม่ปอก็สนิทกับพ่อแม่เราเช่นเดียวกัน
แล้ววันนึงเราก็มารู้จักกับเพื่อนอีกคน ชื่อ เบ้น (นามสมมติ) คือที่เรารู้จักกันเพราะปลื้มรุ่นพี่คนเดียวกันค่ะ พี่เขาเป็นประธานโรงเรียน เราก็แบบกรี๊ดด้วยกันกับมัน เลยสนิทกัน แล้วเบ้นก็ดันอยู่หมู่บ้านข้างๆเราอีก พวกเรา 3 คนเลยมีหมู่บ้านที่ใกล้กันเป็นรูปสามเหลี่ยมน่ะค่ะ ปออยู่อีกฟากของถนน เบ้นอยู่ข้างเราๆในอีกฟาก มันเป็นความบังเอิญที่น่าตกใจมากสำหรับพวกเราค่ะ ก็เลยกลายเป็นกลับบ้านด้วยกัน ไปรร.ด้วยกัน เบ้นก็ย้ายที่นั่งมานั่งกับพวกเรา ก็กลายเป็นว่ากลุ่มเรามี 3 คน รักกันมากสนิทสุดๆ
วันเลือกชุมนุมมพวกเราก็เลือกชุมนุมนาฏศิลป์ค่ะ ก็ต้องไปคัดเลือกที่ชุมนุม ซึ่งเราดันได้คนเดียว เราก็ไม่อยากรำคนเดียวเลยไปขอครูว่าให้พวกมันซ้อมก่อนเฉยๆก็ได้ จนครูยอมให้มันเข้าชุมนุมและได้รำด้วยกันหลายงานค่ะ และเพราะชุมนุมนาฏศิลป์ทำให้เรารู้จักกับเพื่อนร่วมห้องอีกคน ชื่อนาว เราก็สนิทกันอีก เพราะต้องซ้อมรำด้วยกันตลอด เลยกลายเป็น 4 คนค่ะในกลุ่ม ก็เหมือนเดิมรักกันมาก แต่นาวมันค่อนข้างเข้าได้ดีกับเรา เราเลยออกแนวสนิทกับนาวมากกว่าคนอื่น และต่อมาก็รู้จักกันเพื่อนอีกคนชื่อ เอิร์น (ซึ่งสุดท้ายก็โดนแบนออกจากกลุ่ม ) เราสามคน เรา นาว เอิร์นก็สนิทกันมากเพราะคุยโทรศัพท์ด้วยกันทุกวัน ไปดูหนังด้วยกันได้ แต่ปอกับเบ้นไปกับพวกเราไม่ได้เพราะพ่อแม่ยังไม่ปล่อย (เราก็ไม่ค่อยปล่อยหรอกแต่ครั้งนี้ครั้งแรกที่ขอไปพ่อเลยให้ ) เราก็อยู่ด้วยกันรักกันทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไร
จนมาวันนึงเอิร์นไปสนิทกับฝ้าย(นามสมมติ) อีกกลุ่มนึง แบบคุยเฟสด้วยกันไรงี้น่ะค่ะ คอยให้คำปรึกษาบ้างจนสนิท แล้วช่วงนั้นเอิร์นก็มีทะเลาะกับพวกเรา แต่ก็คืนดีกันแล้ว เอิร์นก็มาบอกเราว่าสนิทกับฝ้ายนะ อะไรอย่างนี้ เราก็แบบ พวกนั้นก็ดูเป็นเพื่อนที่ดี ถ้ารวมกลุ่มกันก็คงจะสนุกน่าดู ก็เลยรวมกลุ่มกันจนเป็น 9 คนค่ะ แต่สุดท้ายเอิร์นก็โดนพวกเราทั้ง 8 คนแบนออก เพราะเอิร์นค่อนข้างเปลี่ยนเพื่อนบ่อย ชอบเกาะคนนู้นทีคนนี้ที และด้วยความที่นิสัยยังเป็นเด็กเลยทำแบบนั้นไป ซึ่งตอนนี้ก็เสียใจกับการกระทำนั้นมาก ก็เลยเหลือกัน 8 คน แต่เรากับเอิร์นก็คืนดีกัน ก็อยากให้มันกลับเข้ากลุ่ม แต่มีเพื่อนในกลุ่มเราไม่ยอมให้มันกลับมาเลยต้องเลยตามเลย เพราะยังไงก็กลัวว่ามันจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วเพราะคนในกลุ่มเราก็เกลียดเอิร์นกันแทบหมด แต่เราก็ยังมีคุยกับเอิร์นอยู่บ้าง ไม่ได้ละเลยมันเลย
ตอนนี้ก็ยังไม่เกี่ยวข้องไรกับเพื่อน 2 คนแรกมาก ปอกับเบ้น เพราะพวกมันก็ปกตินิสัยยังดีเหมือนเดิม อาจมีขัดบ้างเล็กน้อย มาม.2 เราก็สนิทกับแพน(นามสมมติ) ด้วยเหตุผลที่เข้ากันได้ดีอีกค่ะ สนิทมากกก กลับบ้านด้วยกันเย็นตลอด แต่บ้านคนละทางกับมัน ก็มีกลับกับ 2 คนนั้นเหมือนเดิม แต่ส่วนมากกลับเองคนเดียวเพราะอยู่เย็นกับแพนแค่ 2 คน เราเปลี่ยนชุมนุมมาอยู่โคฟเวอร์ค่ะ อยู่ด้วยกัน 5 คน เรา นาว แพน ปอ เบ้น แต่เบ้นพ่อไม่ให้เต้นเลยต้องกลับบ้านก่อนคนเดียวตลอดเพราะพวกเราอีก 4 คนต้องอยู่ซ้อมเย็น แต่ส่วนมากนาวหนีกลับก่อน เลยเหลือแค่เรา แพน ปอ ที่อยู่ซ้อมจนเย็น เรียกว่าสนิทมากจนแทบมีอะไรมากั้นะวกเราออกจากกันไม่ได้เลย ไปเที่ยวด้วยกันตลอด มีควาทรงจำด้วยกันมากมาย แต่ก็มาถึงวันนึง ที่พวกเราทะเลาะกันเพราะนาวเป็นคนแรงนิดหน่อย อารมณ์ร้อน เลยมีตะคอก วี้ดว้าย แว้ดใส่เพื่อนบ่อย เลยทำให้เพื่อนไม่ค่อยพอใจมาก ก็เลยมีโกรธกันจนนาวต้องออกไปอยู่กลุ่มอื่น แต่ก็กลับมาคืนดีกันอยู่ดี แต่นี่เป็นจุดเริ่มต้นของความไม่พอใจของเบ้นค่ะ เพราะเบ้นค่อนข้างโดนนาวแว้ดใส่บ่อย เลยเก็บมาตลอด แต่สองคนนี้ก็สนิทกันนะค่ะ ครั้งนึงยังเคยแยกนาวไปจากเรา เพราะตอนนั้นเรากับนาวเป็นดูโอ้กัน สองคนนั้นก็สนิทมาก แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนิทอะไรขนาดนั้นแล้ว แล้วนาวก็เป็นคนค่อนข้างไม่สนใจเรียน ติดโทรศัพท์ ในคาบเล่นแต่โทรศัพท์จนทำให้เพื่อนในกลุ่มรวมถึงเราก็ไม่ค่อยพอใจ เพราะพวกเราทุกคนต่างก็เตือนด้วยความเป็นห่วงมาตลอด แต่มันก็ยังไม่เลิกสะที จนความเป็นห่วงแปรเปลี่ยนกลายเป็นความไม่พอใจ ที่มันทำตัวแบบนี้ เกรดไม่ดี ไม่สนใจการเรียน ก้มหน้าเล่นแต่โทรศัพท์ จนเพื่อนนกลุ่มเริ่มไม่ค่อยสนิทกับมัน ต่างก็มาสนิทกันเอง จนเหมือนทิ้งนาวไปข้างหลัง รวมถึงเราด้วย....
เมื่อถูกเพื่อนรักทิ้งไว้กลางทาง
เริ่มแรกมีอยู่ว่าเรารู้จักกับเพื่อนคนนึงตอนม.1 ค่ะ วันนั้นเป็นวันเปิดเทอม ซึ่งเราก็ยังไม่รู้จักใคร หันไปเห็นเพื่อนร่วมห้องยืนอยู่ข้างๆ รอเข้าห้องอยู่ ก็เลยชวนว่า มานั่งด้วยกันมั้ยถ้ายังไม่มีเพื่อน? ซึ่งเพื่อนคนนั้นก็ตกลงค่ะ เราก็นั่งข้างกัน ทำความรู้จักกันจนรู้ว่า ชื่อปอ (นามสมมติ) เป็นเด็กตจว.และชอบศิลปินเกาหลีมาก เราก็ชอบแต่ไม่ได้คลั่งอะไรขนาดนั้นในตอนนั้น แต่เพื่อนคนนี้แหละค่ะที่พาเราเข้าไปในหมู่ชอบวงการ K-POP ณ ตอนนี้ติดตามทุกข่าวสารของวงการเคป๊อปค่ะ 5555 เริ่มออกทะเลล้ะ
คือสิ่งที่น่าแปลกใจและคิดว่าชะตาลิขิตให้เรารู้จักกันนั้นก็คือ เราอยู่หมู่บ้านเยื้องกันเลยค่ะ คือลงรถเมล์ที่เดียวกันเดินแปปเดียวก็ถึงบ้านมันแล้ว เกิดวันเดียวกันอีกค่ะ แต่ดันคนละปี แล้วเลขที่ยังต่อกันอีก เพื่อนคนนั้น 38 เรา 39 แล้วก็ชอบสีเดียวกัน มีนิสัยคล้ายๆกัน คือเราถูกชะตากันมากค่ะ ตอนนั้นเราสนิทกับปอมากที่สุด ก็มีกันแค่ 2 คนแหละค่ะ มารร.พร้อมกัน กินข้าวด้วยกัน ทำงานด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกัน ซึ่งบางครั้งพ่อปอก็มารับ เราก็สนิทกับพ่อปอมาก ก็ไปบ้านปอบ่อย พ่อแม่ปอก็สนิทกับเรา และพ่อแม่ปอก็สนิทกับพ่อแม่เราเช่นเดียวกัน
แล้ววันนึงเราก็มารู้จักกับเพื่อนอีกคน ชื่อ เบ้น (นามสมมติ) คือที่เรารู้จักกันเพราะปลื้มรุ่นพี่คนเดียวกันค่ะ พี่เขาเป็นประธานโรงเรียน เราก็แบบกรี๊ดด้วยกันกับมัน เลยสนิทกัน แล้วเบ้นก็ดันอยู่หมู่บ้านข้างๆเราอีก พวกเรา 3 คนเลยมีหมู่บ้านที่ใกล้กันเป็นรูปสามเหลี่ยมน่ะค่ะ ปออยู่อีกฟากของถนน เบ้นอยู่ข้างเราๆในอีกฟาก มันเป็นความบังเอิญที่น่าตกใจมากสำหรับพวกเราค่ะ ก็เลยกลายเป็นกลับบ้านด้วยกัน ไปรร.ด้วยกัน เบ้นก็ย้ายที่นั่งมานั่งกับพวกเรา ก็กลายเป็นว่ากลุ่มเรามี 3 คน รักกันมากสนิทสุดๆ
วันเลือกชุมนุมมพวกเราก็เลือกชุมนุมนาฏศิลป์ค่ะ ก็ต้องไปคัดเลือกที่ชุมนุม ซึ่งเราดันได้คนเดียว เราก็ไม่อยากรำคนเดียวเลยไปขอครูว่าให้พวกมันซ้อมก่อนเฉยๆก็ได้ จนครูยอมให้มันเข้าชุมนุมและได้รำด้วยกันหลายงานค่ะ และเพราะชุมนุมนาฏศิลป์ทำให้เรารู้จักกับเพื่อนร่วมห้องอีกคน ชื่อนาว เราก็สนิทกันอีก เพราะต้องซ้อมรำด้วยกันตลอด เลยกลายเป็น 4 คนค่ะในกลุ่ม ก็เหมือนเดิมรักกันมาก แต่นาวมันค่อนข้างเข้าได้ดีกับเรา เราเลยออกแนวสนิทกับนาวมากกว่าคนอื่น และต่อมาก็รู้จักกันเพื่อนอีกคนชื่อ เอิร์น (ซึ่งสุดท้ายก็โดนแบนออกจากกลุ่ม ) เราสามคน เรา นาว เอิร์นก็สนิทกันมากเพราะคุยโทรศัพท์ด้วยกันทุกวัน ไปดูหนังด้วยกันได้ แต่ปอกับเบ้นไปกับพวกเราไม่ได้เพราะพ่อแม่ยังไม่ปล่อย (เราก็ไม่ค่อยปล่อยหรอกแต่ครั้งนี้ครั้งแรกที่ขอไปพ่อเลยให้ ) เราก็อยู่ด้วยกันรักกันทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไร
จนมาวันนึงเอิร์นไปสนิทกับฝ้าย(นามสมมติ) อีกกลุ่มนึง แบบคุยเฟสด้วยกันไรงี้น่ะค่ะ คอยให้คำปรึกษาบ้างจนสนิท แล้วช่วงนั้นเอิร์นก็มีทะเลาะกับพวกเรา แต่ก็คืนดีกันแล้ว เอิร์นก็มาบอกเราว่าสนิทกับฝ้ายนะ อะไรอย่างนี้ เราก็แบบ พวกนั้นก็ดูเป็นเพื่อนที่ดี ถ้ารวมกลุ่มกันก็คงจะสนุกน่าดู ก็เลยรวมกลุ่มกันจนเป็น 9 คนค่ะ แต่สุดท้ายเอิร์นก็โดนพวกเราทั้ง 8 คนแบนออก เพราะเอิร์นค่อนข้างเปลี่ยนเพื่อนบ่อย ชอบเกาะคนนู้นทีคนนี้ที และด้วยความที่นิสัยยังเป็นเด็กเลยทำแบบนั้นไป ซึ่งตอนนี้ก็เสียใจกับการกระทำนั้นมาก ก็เลยเหลือกัน 8 คน แต่เรากับเอิร์นก็คืนดีกัน ก็อยากให้มันกลับเข้ากลุ่ม แต่มีเพื่อนในกลุ่มเราไม่ยอมให้มันกลับมาเลยต้องเลยตามเลย เพราะยังไงก็กลัวว่ามันจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วเพราะคนในกลุ่มเราก็เกลียดเอิร์นกันแทบหมด แต่เราก็ยังมีคุยกับเอิร์นอยู่บ้าง ไม่ได้ละเลยมันเลย
ตอนนี้ก็ยังไม่เกี่ยวข้องไรกับเพื่อน 2 คนแรกมาก ปอกับเบ้น เพราะพวกมันก็ปกตินิสัยยังดีเหมือนเดิม อาจมีขัดบ้างเล็กน้อย มาม.2 เราก็สนิทกับแพน(นามสมมติ) ด้วยเหตุผลที่เข้ากันได้ดีอีกค่ะ สนิทมากกก กลับบ้านด้วยกันเย็นตลอด แต่บ้านคนละทางกับมัน ก็มีกลับกับ 2 คนนั้นเหมือนเดิม แต่ส่วนมากกลับเองคนเดียวเพราะอยู่เย็นกับแพนแค่ 2 คน เราเปลี่ยนชุมนุมมาอยู่โคฟเวอร์ค่ะ อยู่ด้วยกัน 5 คน เรา นาว แพน ปอ เบ้น แต่เบ้นพ่อไม่ให้เต้นเลยต้องกลับบ้านก่อนคนเดียวตลอดเพราะพวกเราอีก 4 คนต้องอยู่ซ้อมเย็น แต่ส่วนมากนาวหนีกลับก่อน เลยเหลือแค่เรา แพน ปอ ที่อยู่ซ้อมจนเย็น เรียกว่าสนิทมากจนแทบมีอะไรมากั้นะวกเราออกจากกันไม่ได้เลย ไปเที่ยวด้วยกันตลอด มีควาทรงจำด้วยกันมากมาย แต่ก็มาถึงวันนึง ที่พวกเราทะเลาะกันเพราะนาวเป็นคนแรงนิดหน่อย อารมณ์ร้อน เลยมีตะคอก วี้ดว้าย แว้ดใส่เพื่อนบ่อย เลยทำให้เพื่อนไม่ค่อยพอใจมาก ก็เลยมีโกรธกันจนนาวต้องออกไปอยู่กลุ่มอื่น แต่ก็กลับมาคืนดีกันอยู่ดี แต่นี่เป็นจุดเริ่มต้นของความไม่พอใจของเบ้นค่ะ เพราะเบ้นค่อนข้างโดนนาวแว้ดใส่บ่อย เลยเก็บมาตลอด แต่สองคนนี้ก็สนิทกันนะค่ะ ครั้งนึงยังเคยแยกนาวไปจากเรา เพราะตอนนั้นเรากับนาวเป็นดูโอ้กัน สองคนนั้นก็สนิทมาก แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนิทอะไรขนาดนั้นแล้ว แล้วนาวก็เป็นคนค่อนข้างไม่สนใจเรียน ติดโทรศัพท์ ในคาบเล่นแต่โทรศัพท์จนทำให้เพื่อนในกลุ่มรวมถึงเราก็ไม่ค่อยพอใจ เพราะพวกเราทุกคนต่างก็เตือนด้วยความเป็นห่วงมาตลอด แต่มันก็ยังไม่เลิกสะที จนความเป็นห่วงแปรเปลี่ยนกลายเป็นความไม่พอใจ ที่มันทำตัวแบบนี้ เกรดไม่ดี ไม่สนใจการเรียน ก้มหน้าเล่นแต่โทรศัพท์ จนเพื่อนนกลุ่มเริ่มไม่ค่อยสนิทกับมัน ต่างก็มาสนิทกันเอง จนเหมือนทิ้งนาวไปข้างหลัง รวมถึงเราด้วย....