วันนี้ผมจะมาเล่าชีวิตของเจ้าปลาแซลม่อนตัวนึงให้ฟัง
อย่างที่รู้กันว่าวงจรชีวิตของปลาแซลม่อนเป็นวงจรชีวิตที่เป็นวัฎจักรที่น่าสนใจสำหรับมนุษย์มาก
มันจะเริ่มจากวางไข่ในน้ำจืด และหลังจากที่ไข่ปลาฟักตัว มันก็จะว่ายออกไปสู่ทะเล และใช้ชีวิตอยู่ในมหาสมุทรจนถึงวัยเจริญพันธ์ุหลัง หลังจากนั้น มันก็จะว่ายน้ำกลับไปที่ที่มันถือกำเนิดมา โดยการว่ายทวนน้ำตกขึ้นไปฝ่าการดักจับของเจ้าหมีกรีซลี่ โดยในขั้นนี้สภาพหน้าตามันจะเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ปากงุ้มงอ จงอยบูดบึ้งเหมือนปลาปีศาจ และเมื่อถึงที่หมายมันก็จะผสมพันธ์ุให้กำเนิดลูกน้อย และตายในทันที........
เจ้าซิลลี่แซลม่อนน้อยของเราก็เริ่มต้นชีวิตที่ๆพ่อแม่มันเสียชีวิตเช่นกัน มันค่อยๆว่ายไปกับฝูงแซลม่อนน้อยที่พึ่งถึอกำเนิดขึ้นเพื่อออกไปสู่มหาสมุทรที่กว้างใหญ่ ซิลลี่ชอบว่ายน้ำเล่นเคียงคู่ไปกับแฮปปี้แซลม่อนเพศเมียที่เกิดวันเดียวกับมัน ทั้งสองคอยช่วยเหลือกัน แบ่งปันอาหาร ฟันฝ่า อุปสรรคจากปลาใหญ่ที่ไล่ล่าพวกมันระหว่างทางออกสู่มหาสมุทร
หลายปีผ่านไป ซิลลี่และแฮปปี้เติบโตกลายเป็นปลาหนุ่ม-สาว ทั้งคู่ต่างรู้ความต้องการในหัวใจของตนเอง อีกทั้งปลาในฝูงก็รับรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นอย่างดี.......วันหนึ่งทั้งคู่สัญญากันว่า จะกลับไปใช้ช่วงชีวิตสุดท้ายและให้กำเนิดลูกน้อยในที่ที่พวกมันได้กำเนิดขึ้นมา
และแล้ววันนั้นก็มาถึง เป็นวันที่ฝูงแซลม่อนนัดรวมตัวกันเพื่อเดินทางกลับไปสู่ลำน้ำที่พวกมันได้จากมาตั้งแต่เยาว์วัยเพื่อทำการสืบพันธ์ พวกมันว่ายย้อนกลับทางเดิม ที่ๆมันเดินทางมาด้วยสัญชาติญาณอย่างแม่นยำ............ ขณะที่กำลังจะเข้าไปสู่อ่าวนั้นเอง ฝูงแซลม่อนต้องเจอกับการโจมตีของฉลามขาวยักษ์สองตัวที่หิวโหย มันออกล่ากันเป็นทีม อีกตัวต้อนฝูง อีกตัวเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง!!!.........
มหาสมุทรถูกย้อมเป็นสีเลือด.........ด้วยดวงตาที่ไร้แววดั่งสิ่งไม่มีชีวิต ซิลลี่ลอยตัวมองเศษซากของแฮปปี้ที่โดนกัดกินหลือเป็นชิ้นๆลอยกระจัดกระจายอยู่กลางทะเลสีแดงสด.......
ทั้งฝูงเข้าปลอบใจซิลลี่ และประคับประคองซิลลี่ให้เดินทางไปต่อตามสัญชาติญาณของพวกมัน และวันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่ทุกคนได้ยินเสียงของซิลลี่ ซิลลี่ไม่ยอมพูดกับใครอีกเลย......
ฝูงแซลม่อนได้เดินทางเข้ามาถึงแหล่งน้ำจืดแล้ว พวกมันว่ายทวนกระแสน้ำเฉกเช่นที่บรรพบุรุษของมันเคยทำ พวกมันฟันฝ่ากระแสน้ำ และการดักจับของหมีกริซลี่น้ำตกแล้วน้ำตกเล่าโดยที่ไม่รู้เลยว่าพวกมันทำไปเพื่ออะไร และทำไปทำไม พวกมันเพียงตามๆกันไปตามสัญชาติญาณและพ่อแม่ของมันที่เคยทำไปเท่านั้น
เกือบจะถึงที่หมายแล้ว กายภาพของพวกมันเริ่มเปลี่ยนแปลงจากการใช้ร่างกายอย่างหนักในการเดินทางครั้งนี้ จากฝูงแซลม่อนหนุ่มสาวที่หน้าตาสดใส กลายเป็นฝูงปลาปีศาจหน้าตาบูดบึ้งเป็นที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แน่นอนซิลลี่ก็เป็นเช่นนั้น
ซิลลี่ที่เงียบสงบด้วยใจที่สงบนิ่งจากการที่สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป มองเห็นการเปลี่ยนแปลงของในฝูงมาตลอดการเดินทาง และมันก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า "ทำไมเราจะต้องว่ายทวนน้ำกลับไปในที่ที่เราเกิดมาด้วยนะ?” "เพียงแค่ทุกคนทำเท่านั้นน่ะเหรอ?” "เพียงแค่พ่อแม่เราทำๆกันมาแค่นั้นน่ะเหรอ?” คำถาม ทำไม? เพื่ออะไร? วนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของมันไม่ขาดสาย
และก่อนที่จะถึงที่หมายนั้นเอง ซิลลี่กลับตัวว่ายน้ำตามน้ำ ทิ้งให้ฝูงเดินทางว่ายทวนน้ำต่อไปยังจุดหมาย มันปล่อยตัวไปตามกระแสน้ำที่ไหลเย็นด้วยใจที่สงบนิ่ง มันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง ภาพตอนที่ว่ายน้ำคลอเคลียกับแฮปปี้ในวัยเยาว์ย้อนกลับมาเป็นฉากๆ มันรำพึงกับตนเอง "น่ีสินะชีวิตที่เป็นของเราจริงๆ ชีวิตที่เราเลือกเอง นี่สินะชีวิต........” มันว่ายน้ำออกสู่มหาสมุทรด้วยใจที่เบิกบาน ปากที่เคยงุ้มงอกลายเป็นปากที่ยิ้มกริ่ม......มันน่าจะเป็นปลาแซลม่อนที่มีความสุขที่สุดในโลก และในความคิดของมันเองมันคิดว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสุขที่สุดในโลกด้วยซ้ำ..........
ปลาแซลม่อนที่มีความสุขที่สุดในโลก
อย่างที่รู้กันว่าวงจรชีวิตของปลาแซลม่อนเป็นวงจรชีวิตที่เป็นวัฎจักรที่น่าสนใจสำหรับมนุษย์มาก
มันจะเริ่มจากวางไข่ในน้ำจืด และหลังจากที่ไข่ปลาฟักตัว มันก็จะว่ายออกไปสู่ทะเล และใช้ชีวิตอยู่ในมหาสมุทรจนถึงวัยเจริญพันธ์ุหลัง หลังจากนั้น มันก็จะว่ายน้ำกลับไปที่ที่มันถือกำเนิดมา โดยการว่ายทวนน้ำตกขึ้นไปฝ่าการดักจับของเจ้าหมีกรีซลี่ โดยในขั้นนี้สภาพหน้าตามันจะเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ปากงุ้มงอ จงอยบูดบึ้งเหมือนปลาปีศาจ และเมื่อถึงที่หมายมันก็จะผสมพันธ์ุให้กำเนิดลูกน้อย และตายในทันที........
เจ้าซิลลี่แซลม่อนน้อยของเราก็เริ่มต้นชีวิตที่ๆพ่อแม่มันเสียชีวิตเช่นกัน มันค่อยๆว่ายไปกับฝูงแซลม่อนน้อยที่พึ่งถึอกำเนิดขึ้นเพื่อออกไปสู่มหาสมุทรที่กว้างใหญ่ ซิลลี่ชอบว่ายน้ำเล่นเคียงคู่ไปกับแฮปปี้แซลม่อนเพศเมียที่เกิดวันเดียวกับมัน ทั้งสองคอยช่วยเหลือกัน แบ่งปันอาหาร ฟันฝ่า อุปสรรคจากปลาใหญ่ที่ไล่ล่าพวกมันระหว่างทางออกสู่มหาสมุทร
หลายปีผ่านไป ซิลลี่และแฮปปี้เติบโตกลายเป็นปลาหนุ่ม-สาว ทั้งคู่ต่างรู้ความต้องการในหัวใจของตนเอง อีกทั้งปลาในฝูงก็รับรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นอย่างดี.......วันหนึ่งทั้งคู่สัญญากันว่า จะกลับไปใช้ช่วงชีวิตสุดท้ายและให้กำเนิดลูกน้อยในที่ที่พวกมันได้กำเนิดขึ้นมา
และแล้ววันนั้นก็มาถึง เป็นวันที่ฝูงแซลม่อนนัดรวมตัวกันเพื่อเดินทางกลับไปสู่ลำน้ำที่พวกมันได้จากมาตั้งแต่เยาว์วัยเพื่อทำการสืบพันธ์ พวกมันว่ายย้อนกลับทางเดิม ที่ๆมันเดินทางมาด้วยสัญชาติญาณอย่างแม่นยำ............ ขณะที่กำลังจะเข้าไปสู่อ่าวนั้นเอง ฝูงแซลม่อนต้องเจอกับการโจมตีของฉลามขาวยักษ์สองตัวที่หิวโหย มันออกล่ากันเป็นทีม อีกตัวต้อนฝูง อีกตัวเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง!!!.........
มหาสมุทรถูกย้อมเป็นสีเลือด.........ด้วยดวงตาที่ไร้แววดั่งสิ่งไม่มีชีวิต ซิลลี่ลอยตัวมองเศษซากของแฮปปี้ที่โดนกัดกินหลือเป็นชิ้นๆลอยกระจัดกระจายอยู่กลางทะเลสีแดงสด.......
ทั้งฝูงเข้าปลอบใจซิลลี่ และประคับประคองซิลลี่ให้เดินทางไปต่อตามสัญชาติญาณของพวกมัน และวันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่ทุกคนได้ยินเสียงของซิลลี่ ซิลลี่ไม่ยอมพูดกับใครอีกเลย......
ฝูงแซลม่อนได้เดินทางเข้ามาถึงแหล่งน้ำจืดแล้ว พวกมันว่ายทวนกระแสน้ำเฉกเช่นที่บรรพบุรุษของมันเคยทำ พวกมันฟันฝ่ากระแสน้ำ และการดักจับของหมีกริซลี่น้ำตกแล้วน้ำตกเล่าโดยที่ไม่รู้เลยว่าพวกมันทำไปเพื่ออะไร และทำไปทำไม พวกมันเพียงตามๆกันไปตามสัญชาติญาณและพ่อแม่ของมันที่เคยทำไปเท่านั้น
เกือบจะถึงที่หมายแล้ว กายภาพของพวกมันเริ่มเปลี่ยนแปลงจากการใช้ร่างกายอย่างหนักในการเดินทางครั้งนี้ จากฝูงแซลม่อนหนุ่มสาวที่หน้าตาสดใส กลายเป็นฝูงปลาปีศาจหน้าตาบูดบึ้งเป็นที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แน่นอนซิลลี่ก็เป็นเช่นนั้น
ซิลลี่ที่เงียบสงบด้วยใจที่สงบนิ่งจากการที่สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป มองเห็นการเปลี่ยนแปลงของในฝูงมาตลอดการเดินทาง และมันก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า "ทำไมเราจะต้องว่ายทวนน้ำกลับไปในที่ที่เราเกิดมาด้วยนะ?” "เพียงแค่ทุกคนทำเท่านั้นน่ะเหรอ?” "เพียงแค่พ่อแม่เราทำๆกันมาแค่นั้นน่ะเหรอ?” คำถาม ทำไม? เพื่ออะไร? วนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของมันไม่ขาดสาย
และก่อนที่จะถึงที่หมายนั้นเอง ซิลลี่กลับตัวว่ายน้ำตามน้ำ ทิ้งให้ฝูงเดินทางว่ายทวนน้ำต่อไปยังจุดหมาย มันปล่อยตัวไปตามกระแสน้ำที่ไหลเย็นด้วยใจที่สงบนิ่ง มันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง ภาพตอนที่ว่ายน้ำคลอเคลียกับแฮปปี้ในวัยเยาว์ย้อนกลับมาเป็นฉากๆ มันรำพึงกับตนเอง "น่ีสินะชีวิตที่เป็นของเราจริงๆ ชีวิตที่เราเลือกเอง นี่สินะชีวิต........” มันว่ายน้ำออกสู่มหาสมุทรด้วยใจที่เบิกบาน ปากที่เคยงุ้มงอกลายเป็นปากที่ยิ้มกริ่ม......มันน่าจะเป็นปลาแซลม่อนที่มีความสุขที่สุดในโลก และในความคิดของมันเองมันคิดว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสุขที่สุดในโลกด้วยซ้ำ..........