ความทรงจำสีจางๆของผญคนนึงที่ชอบวิ่ง

นี่เป็นกระทู้ที่เราตั้งใจจะบันทึกเรื่องราวดีๆของการได้ไปวิ่งออกกำลังกายทุกเย็นในช่วงที่มหาลัยปิดเทอม...เราเป็นผญคนนึงที่ชอบการวิ่งระยะไกล เพราะรู้สึกว่าวิ่งแล้วเหงื่อออกเยอะดี วิ่งแล้วรู้สึกว่านี่แหละคือการออกกำลังกายของเราจริงๆ ซึ่งนี่ก็คือความสุขอีกอย่างของการได้มาวิ่ง จุดหมายในแต่ละวันของเราคือต้องวิ่ง 5km ติด (แบบไม่หยุดพักด้วยนะ) ถึงจะถือว่าบรรลุเป้าหมาย>>แอบบ้าพลังนิดหน่อยค่ะ อิอิ<<  แต่การออกไปวิ่งของเราทุกวันตอนเย็นก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไร จนกระทั่งวันที่เราได้เจอกับผชคนนึง("ประเด็นของกระทู้มันอยู่ตรงนี้แหละ 555+") ซึ่งเราคิดว่าเขาน่าจะมาวิ่งที่นี่ประจำ และเราเจอเขาอยู่บ่อยๆ แต่มีอยู่ช่วงนึงที่เราไม่เห็นเขามาวิ่งเลย ก็เลยคิดว่าสงสัยเขาคงจะงานยุ่ง(คือเท่าที่สังเกตพี่เขาน่าจะทำงานแล้ว) จนกระทั่งวันนึง!!! เราไปเจอพี่เขาที่ห้างค่ะ คือตอนแรกเดินตามหลังผชคนนึงแต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นพี่เขา จนกระทั่งจะเดินแซงถึงได้รู้ว่า เฮ้ย!นี่มันคนที่เราแอบส่องตอนวิ่งนี่หว่า อิอิ แต่ก็ไม่ได้อะไรค่ะ ก็เก็บอาการแล้วก็เดินไปหาของที่จะซื้อต่อ..ผ่านไปไม่กี่วัน เราก็กลับมาเห็นพี่เขาอีกครั้งหนึ่ง หึหึ เย็นวันนั้นเราก็วิ่งของเราตามปกติ แล้วก็มีผชคนนึงวิ่งแซงมา ซึ่งนั่นก็คือพี่คนนั้น!!! เท่านั้นแหละค่ะ แรงฮึดมาเต็มเหนี่ยว วิ่งไปเหอะ เจอแบบนี้วิ่งซัก10km ก็ยังไม่เหนื่อย 555+ วิ่งเสร็จก็มายืดขาตามปกติ แต่ก็ยังเห็นพี่เขาวิ่งอยู่ ก็เลยแค่ยืดไปมองไป พอยืดแล้วก็กลับ(ถือว่าเป็นอาหารตาเนอะ อิอิ) พอมาอีกวัน อันนี้แหละพีคสุด!! เราก็เจอพี่เขาอีกเหมือนเดิม แล้วก็โดนเขาน็อครอบอีกตามเคย(ก็เขาวิ่งตอนเรา cool down อ่ะ = =) เราก็เดินคูลดาวน์ไปเรื่อยจนครบ2รอบ ก็กะจะมายืดขาปกติ และแล้วเราก็เจอเขายืดขาอยู่ตรงที่ประจำของเรา เท่านั้นแหละ อื้อหืม!ในใจนี่ฟินมาก เป็นการยืดขาที่มีความสุขที่สุด ไม่นึกว่าจะได้ใกล้ขนาดนี้ (!!!แต่!!! เราต้องเก็บอาการ จำไว้ๆ) .......แต่ความสุขก็อยู่ได้ไม่นานค่ะ เพราะวันถัดไปเราต้องไปเตรียมกิจกรรมที่มหาลัย ซึ่งต้องไปนานพอควร และเกือบ2อาทิตย์ที่จะไม่ได้ไปวิ่งตอนเย็นที่นี่ ก็แอบคิดถึงเหมือนกันนะ เพราะเขาก็เป็นเหมือนหนึ่งแรงบันดาลใจที่ทำให้เราวิ่งได้ไกลขนาดนี้เหมือนกัน.. ณ ตอนนี้เราก็จะต้องกลับไปทำกิจกรรมที่คณะต่อ แล้วก็จะไม่ได้เจอเขาอีกเกือบอาทิตย์ จะได้มาวิ่งอีกทีก็ตอนหลังทำกิจกรรมเสร็จ ซึ่งก็คือ เราจะเหลือเวลาวิ่งอีกแค่ประมาณ10วัน แต่อีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้ว เราต้องอยู่หอ จะได้กลับก็แค่เสาร์อาทิตย์ ..10วันที่เหลือมันดูน้อยเหลือเกิน แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่าจะได้เจอกับเขารึป่าว พอเปิดเทอมไป เราก็คงจะไม่มีเวลามาวิ่งที่นี่เหมือนเมื่อก่อนอีกแน่ เพราะแค่เรียนก็หนักอยู่แล้วด้วย ..แต่จะทำยังไงได้ล่ะเนอะ ในเมื่อคนเราก็มีหน้าที่เป็นของตัวเอง เราไม่สามารถเอาความรู้สึกและความต้องการของตัวเองเป็นที่ตั้งได้ทุกเรื่อง ..เราจึงทำได้แค่ "เก็บทุกความทรงจำและเรื่องราวดีๆ" ที่ผ่านเข้ามาในช่วงเวลาหนึ่งเอาไว้เท่านั้น ..และผชคนนี้เขาก็จะยังอยู่ในความทรงจำของเรา เหมือนภาพถ่ายเก่าๆ ที่เราจะเก็บมันไว้จนกว่าสีของภาพมันจะจางหายไป

ปล.แอบหวังไว้ลึกๆว่าเราคงมีโอกาสได้รู้จักกัน **จริงๆคืออยากทักแต่ต้อง"เก็บอาการ!!!"