สวัสดีทุกท่านค่ะ ^ ^
ขอแทนตัวเองว่า หนู นะคะ
เริ่มต้นที่มาที่ไปกันก่อนเลยค่ะ
ความรู้สึกหดหู่ของหนูที่เกิดขึ้น มันเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกวัน
และคิดว่าการปรึกษาเรื่องนี้กับคนใกล้ตัวจะทำให้พวกเขาลำบากใจ
นั่นก็เพราะ ผู้สูงอายุ นั่นคือ // พ่อและแม่ // ของหนูเอง
>> ท่าน ทั้ง 2 อายุ 55++ ยังไม่ถึง 60 ปี แต่ขอนับเป็นผู้สูงอายุในบ้านละกันนะคะ <<
เหตุการ์เริ่มมาจาก ตอนชีวิตพลิกผัน
จากคนที่เรียนตามความฝัน ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ
แต่รายได้ต่อเดือนมันช่างน้อยนิด เมื่อเทียบกับค่าครองชีพในเมืองใหญ่
พ่อกับแม่ก็แนะนำ(แกมบังคับ)ให้กลับบ้านนอกค่ะ
กลับมาเริ่มแรกๆ ก็มาเป็นฟรีแลนซ์ (เหมือนดูดีนะ จริงๆก็รับงานเล็กๆน้อยๆจากสิ่งที่เคยร่ำเรียนมานั่นล่ะค่ะ)
ว่างๆก็ไปช่วยแม่ขายของในตลาดบ้าง ซึ่งในตอนนั้น ชีวิตครอบครัวหนูก็โอเคมีความสุขดีนะคะ
ได้อยู่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตา ทานมื้อเย็นพร้อมกัน ชีวิต ดี๊ ดี .....
จนกระทั่งวันนึง พ่อ เริ่มมีอาการป่วยจากโรคฮิตคนแก่
// เบาหวาน ความดัน โรคไต // ทุกอย่างนี้มันมาพร้อมกันหมดค่ะ
หนู ก็เป็นคนดูแล ไปส่ง รพ. พาไปหาหมอตามนัด
แต่ปัญหาใหญ่คือ พ่อ ดื้อ มากกกกกกกกกกกก
ไม่ยอมทานยาบ้าง ไม่ไปหาหมอตามนัดบ้าง
บอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่จะไปหาอีกทำไม??
เริ่มงอแง เหมือนเด็กๆที่ไม่อยากไป รพ. น่ะค่ะ
จนวันนึง อาการเพลียหนัก ทนไม่ไหวให้พาไปโรงพยาบาล
ปรากฏว่า น้ำท่วมปอด ค่ะ นอน รพ. นานเลยคราวนี้
พอหายแล้ว ออกจาก รพ. ก็ดื้ออีกตามเคยค่ะ
แต่สิ่งที่สังเกตได้ตั้งแต่พ่อป่วย
--- พ่อ มักจะมีปัญหาเวลาหากับข้าวเกือบทุกมื้อ
มื้อนี้จะกินอะไร ก็บอกไม่รู้ เบื่อตลาด ไปเดินตลาดก็ไม่รู้จะกินอะไร
ชวนทำอาหารก็มักจะปฏิเสธ ซื้อกับข้าวมาให้ ก็ไม่ค่อยถูกใจ
ปัญหานี้ ทำให้ทุกคนในบ้าน รวมทั้งแม่ เครียด หงุดหงิด ในเกือบทุกมื้ออาหาร
>>> แก้ปัญหา พานั่งรถเล่น ไปหาอะไรกินนอกบ้าน
ร้านนั้นบ้าง ร้านนี้บ้าง ถูกใจบ้าง ไม่ถูกใจบ้าง อย่างงั้นน่ะค่ะ
--- พ่อ มักจะบ่นคลายกับ // เบื่อวิถีชีวิต // ของตัวเอง
เช่น ตื่นมาก็ต้องกิน กินอะไรอีกล่ะ
เย็นมา กินข้าว กินเสร็จก็ไม่รู้ทำอะไร ขึ้นบ้าน เข้าห้อง ดูทีวี นอนอีกละ
ทั้งๆที่ตอนกลางวัน พ่อ ก็ยังมีกิจกรรมให้ทำหลายๆอย่าง
ทั้งช่วยดูแลลูกค้า ไปเที่ยวในสวน ดูไก่ ดูเป็ด
และที่บ้านเลี้ยงแมวด้วยนะคะ ขี้อ้อนมาก มันก็เล่นกับพ่อเกือบทั้งวัน
>>> ปัญหานี้ ไม่รู้จะแก้ยังไงจริงๆค่ะ วันก่อนก็เลยคุยเล่นๆกับพ่อว่า
คนแก่ บ้านอื่นๆที่เขาไม่ทำอะไรเลย ไม่รู้เขาจะเป็นไงบ้างเนอะพ่อเนอะ??
พ่อก็ตอบกลับมาว่า ก็นั่นไงมันเลยมีคนแก่ๆที่ฆ่าตัวตายกัน
หนู ก็ได้แต่ สตั๊นนนนนน ไป 3 วิ
- พ่อ มักจะหงุดหงิด อารมณ์เสีย กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ
รายละเอียดตรงนี้ อธิบายไม่ออกเลยค่ะ
แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่มันกลับกลายเป็นปัญหาใหญ่โต
จากทั้งหมดข้างบนนี้ มันก็เป็นที่มาของ ความหดหู่
ที่มันเกิดขึ้นในใจของคนเป็นลูกอย่างหนูนี่ละค่ะ
มันเหมือนเป็นความเครียดที่มันสะสมทุกวันๆ
บางวันก็มากบ้าง น้อยบ้าง สลับกันไป
จนกระทั่งช่วงนี้ รู้สุกหดหู่หนัก เริ่มเบื่อคนรอบข้าง
เริ่มไม่อยากจะพูดคุย เริ่มไม่อยากแสดงความคิดเห็น
หนูรู้ตัวนะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง หรือปฏิบัติตัวยังไงดี
นั่นก็พ่อ นี่ก็แม่ ที่ยังไงก็ต้องดูแลต่อไปน่ะค่ะ
จึงอยากจะขอคำแนะนำจากพี่ๆที่มีประสบการณ์
หรือคำแนะนำจากผู้สูงอายุ หรือคุณพ่อคุณแม่ทุกท่าน
ว่าหนูควรจะทำอย่างไรดีคะ
//อยากให้พ่อและแม่กลับมา h a p p y กับชีวิตอีกครั้งค่ะ //
ขอบพระคุณที่สละเวลานะคะ
(หดหู่หนัก วันนี้เลยไปทำบุญที่วัดมา หนูขอแจกจ่ายบุญในวันนี้ให้ทุกท่านด้วยค่ะ)
รับมือยังไง เมื่อต้องอยู่กับผู้สูงอายุที่พาให้เราหดหู่
ขอแทนตัวเองว่า หนู นะคะ
เริ่มต้นที่มาที่ไปกันก่อนเลยค่ะ
ความรู้สึกหดหู่ของหนูที่เกิดขึ้น มันเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกวัน
และคิดว่าการปรึกษาเรื่องนี้กับคนใกล้ตัวจะทำให้พวกเขาลำบากใจ
นั่นก็เพราะ ผู้สูงอายุ นั่นคือ // พ่อและแม่ // ของหนูเอง
>> ท่าน ทั้ง 2 อายุ 55++ ยังไม่ถึง 60 ปี แต่ขอนับเป็นผู้สูงอายุในบ้านละกันนะคะ <<
เหตุการ์เริ่มมาจาก ตอนชีวิตพลิกผัน
จากคนที่เรียนตามความฝัน ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ
แต่รายได้ต่อเดือนมันช่างน้อยนิด เมื่อเทียบกับค่าครองชีพในเมืองใหญ่
พ่อกับแม่ก็แนะนำ(แกมบังคับ)ให้กลับบ้านนอกค่ะ
กลับมาเริ่มแรกๆ ก็มาเป็นฟรีแลนซ์ (เหมือนดูดีนะ จริงๆก็รับงานเล็กๆน้อยๆจากสิ่งที่เคยร่ำเรียนมานั่นล่ะค่ะ)
ว่างๆก็ไปช่วยแม่ขายของในตลาดบ้าง ซึ่งในตอนนั้น ชีวิตครอบครัวหนูก็โอเคมีความสุขดีนะคะ
ได้อยู่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตา ทานมื้อเย็นพร้อมกัน ชีวิต ดี๊ ดี .....
จนกระทั่งวันนึง พ่อ เริ่มมีอาการป่วยจากโรคฮิตคนแก่
// เบาหวาน ความดัน โรคไต // ทุกอย่างนี้มันมาพร้อมกันหมดค่ะ
หนู ก็เป็นคนดูแล ไปส่ง รพ. พาไปหาหมอตามนัด
แต่ปัญหาใหญ่คือ พ่อ ดื้อ มากกกกกกกกกกกก
ไม่ยอมทานยาบ้าง ไม่ไปหาหมอตามนัดบ้าง
บอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่จะไปหาอีกทำไม??
เริ่มงอแง เหมือนเด็กๆที่ไม่อยากไป รพ. น่ะค่ะ
จนวันนึง อาการเพลียหนัก ทนไม่ไหวให้พาไปโรงพยาบาล
ปรากฏว่า น้ำท่วมปอด ค่ะ นอน รพ. นานเลยคราวนี้
พอหายแล้ว ออกจาก รพ. ก็ดื้ออีกตามเคยค่ะ
แต่สิ่งที่สังเกตได้ตั้งแต่พ่อป่วย
--- พ่อ มักจะมีปัญหาเวลาหากับข้าวเกือบทุกมื้อ
มื้อนี้จะกินอะไร ก็บอกไม่รู้ เบื่อตลาด ไปเดินตลาดก็ไม่รู้จะกินอะไร
ชวนทำอาหารก็มักจะปฏิเสธ ซื้อกับข้าวมาให้ ก็ไม่ค่อยถูกใจ
ปัญหานี้ ทำให้ทุกคนในบ้าน รวมทั้งแม่ เครียด หงุดหงิด ในเกือบทุกมื้ออาหาร
>>> แก้ปัญหา พานั่งรถเล่น ไปหาอะไรกินนอกบ้าน
ร้านนั้นบ้าง ร้านนี้บ้าง ถูกใจบ้าง ไม่ถูกใจบ้าง อย่างงั้นน่ะค่ะ
--- พ่อ มักจะบ่นคลายกับ // เบื่อวิถีชีวิต // ของตัวเอง
เช่น ตื่นมาก็ต้องกิน กินอะไรอีกล่ะ
เย็นมา กินข้าว กินเสร็จก็ไม่รู้ทำอะไร ขึ้นบ้าน เข้าห้อง ดูทีวี นอนอีกละ
ทั้งๆที่ตอนกลางวัน พ่อ ก็ยังมีกิจกรรมให้ทำหลายๆอย่าง
ทั้งช่วยดูแลลูกค้า ไปเที่ยวในสวน ดูไก่ ดูเป็ด
และที่บ้านเลี้ยงแมวด้วยนะคะ ขี้อ้อนมาก มันก็เล่นกับพ่อเกือบทั้งวัน
>>> ปัญหานี้ ไม่รู้จะแก้ยังไงจริงๆค่ะ วันก่อนก็เลยคุยเล่นๆกับพ่อว่า
คนแก่ บ้านอื่นๆที่เขาไม่ทำอะไรเลย ไม่รู้เขาจะเป็นไงบ้างเนอะพ่อเนอะ??
พ่อก็ตอบกลับมาว่า ก็นั่นไงมันเลยมีคนแก่ๆที่ฆ่าตัวตายกัน
หนู ก็ได้แต่ สตั๊นนนนนน ไป 3 วิ
- พ่อ มักจะหงุดหงิด อารมณ์เสีย กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ
รายละเอียดตรงนี้ อธิบายไม่ออกเลยค่ะ
แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่มันกลับกลายเป็นปัญหาใหญ่โต
จากทั้งหมดข้างบนนี้ มันก็เป็นที่มาของ ความหดหู่
ที่มันเกิดขึ้นในใจของคนเป็นลูกอย่างหนูนี่ละค่ะ
มันเหมือนเป็นความเครียดที่มันสะสมทุกวันๆ
บางวันก็มากบ้าง น้อยบ้าง สลับกันไป
จนกระทั่งช่วงนี้ รู้สุกหดหู่หนัก เริ่มเบื่อคนรอบข้าง
เริ่มไม่อยากจะพูดคุย เริ่มไม่อยากแสดงความคิดเห็น
หนูรู้ตัวนะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง หรือปฏิบัติตัวยังไงดี
นั่นก็พ่อ นี่ก็แม่ ที่ยังไงก็ต้องดูแลต่อไปน่ะค่ะ
จึงอยากจะขอคำแนะนำจากพี่ๆที่มีประสบการณ์
หรือคำแนะนำจากผู้สูงอายุ หรือคุณพ่อคุณแม่ทุกท่าน
ว่าหนูควรจะทำอย่างไรดีคะ
//อยากให้พ่อและแม่กลับมา h a p p y กับชีวิตอีกครั้งค่ะ //
ขอบพระคุณที่สละเวลานะคะ
(หดหู่หนัก วันนี้เลยไปทำบุญที่วัดมา หนูขอแจกจ่ายบุญในวันนี้ให้ทุกท่านด้วยค่ะ)