เกิดมาเพื่ออะไร

คือเรามีพี่น้อง3คน เราเป็นน้องเล็ก เเละเราอยู่กับคุณย่าของเรา เราโดนเเม่ทิ้งตั้งเเต่เด็ก ส่วนพ่อทำงาน เวลาเราอยู่บ้านกับย่าเราไม่มีความสุขเลย ทุกอย่างโดนบังคับ เราไม่เข้าใจว่าทำไมเข้าไม่เคยเข้าใจเราเล

รู้สึกลำบากใจมาก ตั้งเเต่เล็กจนโตเกิดมาพร้อมกับความยากลำบาก พ่อเเม่เเยกทางขาดการติดต่อไปตั้งเเต่เด็ก ตัวเองอาศัยอยู่ห้องเช่ากับปู่กับย่าที่เเก่มากเเล้ว เงินไม่ค่อยมีอาศัยทำงานไปด้วยออกมาเรียนกศน.จนจบม

ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งอะไรเลยรู้สึกว่าตัวเองโง่จังครับ เหนื่อยเเละท้อมากครับกับการเรียนปี 4 เเล้วทำไมรู้สึกท้อใจมากครับ

เราอยากรู้ว่าเราเกิดจากความผิดพลาดของพ่อเเม่รึเปล่า. เราเป็นพี่สาวคนโต ครอบครัวเราฐานะปานกลาง ตั้งเเต่เกิดมาเราไม่เคยได้กำลังจากพ่อเเม่เลย เราเหนื่อย เราท้อมาก น้องชายเรามักจะได้ความสนใจจากพ่อเเม่มากก

แม่เราชอบใช้คำหยาบและความรุนเเรงกับเราตั้งเเต่เด็กแล้วค่ะ ปัจจุบันเราก็20ปลายๆแล้ว แค่เรื่องพูดจาผิดหูกันเรื่องเสื้อผ้านักเรียนหลานนิดเดียว ก็ยังด่าสาดเสียเทเสีย ด่าว่าเรา เลว ชั่วทำเหมือนเราไปฆ่าคนตา

เนื่องด้วยเป็นบัญชี ทำงานทุกวัน จ-ศ เจอแต่เรื่องปวดหัว เจอแต่สิ่งที่ต้องให้แก้ไข ต้องหาคำตอบให้เจอให้ถูกต้อง บางวันตื่นเช้ามาแทบไม่อยากลุกจากเตียง แต่ทำไรไม่ได้เลยค่ะ นอกจากแบกร่างตัวเองเดินเข้าห้องน้

สวัสดีค่ะ เจ้าของกระทู้ อายุ 18 ปีเเล้ว คิดยังไงกับพ่อเเบบนี้ ตอนเด็กๆก็อยู่ย่ากับพ่อมาตั้งเเต่เด็กเลย ย่าก็เป็นคนชอบใช้วาจาไม่ค่อยดีมากนักเช่นคำพูด ไล่ให้ไปตาย ไปตายไหนก็ไป จนตอนเด็กรู้สึกมีเรื่องฝัง

คือหนูตัดแว่นมาประมาณ3-4สัปดาห์ค่ะใช้งานดีปกติแต่พอตกดึกมาเราลืมถอดแว่นก่อนนอนแล้วไปนอนทับแว่นเข้าจังๆขาหักหักเลยค่ะแล้วร้านอื่นๆก็ไกลท้อปเจริญใกล้สุดหนูเลยกลัวว่าเขาจะทำให้ไหมแล้วถ้าจะเปลี่ยนคือกี่บา

ส

ขอพิมพ์ไปท้อไป คือตอนนี้เราอายุ19เเล้ว เรียนไม่จบกศน.เลย บางทีเราเครียดจนเก็บไปฝัน เราต้องออกมาเรียนด้วยความจําเป็นทางร่างกาย สถานะบ้านเราไม่จนเเละก็ไม่ได้รวย  เรามีความฝันอยากเข้าคณะเเพทย์ เราไม