เมื่อฉันบอกแม่ว่าฉัน'เหนื่อย'

วันนี้เราอยากจะมาแชร์บทสนทนาระหว่างเรากับแม่ให้ฟังค่ะ คือเราเป็นนักกีฬา แล้วก็ยังต้องเรียนอยู่ เราคิดมาตลอดว่าชีวิตเรามันหนักกว่าคนอื่น เลิกเรียนสี่โมงครึ่งห้าโมงต้องรีบไปฟิตเนส มาซ้อมต่อจนถึงสองสามทุ่ม เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้วแต่เราก็ชินค่ะ ไม่ได้ไม่มีความสุขนะ แต่ช่วงหลังๆเราเริ่มกลับมาแข่งบ่อยๆหลังจากที่หยุดแข่งมาซักพักเพราะหาที่เรียน พอเริ่มแข่งบ่อยขึ้นๆเลยบ่น(นิสัยไม่ดี555)
บทสนทนานี้เกิดขึ้นหลังจากเราแข่งก็บินกลับบ้าน ถึงบ้านวันอาทิตย์เที่ยงคืน พรุ่งนี้ต้องรีบไปโรงเรียนต่อ เราก็เก็บของไปเรื่อยๆเลยบ่นๆกับแม่ว่า มันคงมีซักวันที่เราเหนื่อยมากจนล้มตึงไปเลยเนาะแม่ เราก็บ่นไปเรื่อยเปื่อยเพราะง่วง ล้ามากๆ รู้มั๊ยแม่ตอบเราว่าไง แม่ตอบเราว่า วันนั้นต้องเป็นวันที่มีลูกแล้ว
ประโยคนี้มันเหมือนไม่มีอะไรเลยนะ แต่พอเราฟังแล้วเรารู้สึกว่าความเหนื่อยของเราแค่นี้มันเทียบกับที่แม่เหนื่อยมาไม่ได้เลย
เพื่อนๆมีประโยคเด็ดอะไรจากแม่ที่ทำให้เราฮึดสู้ได้บ้างมาแบ่งปันกันนะคะ

*ขออนุญาติแท็กห้องสยามสแควร์เพราะอยากให้กำลังใจเพื่อนทุกคนที่กำลังเหนื่อย
*ไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้แท็กผิดยังไงขออภัยล่วงหน้าค่ะ