พอดีมีโอกาสได้สนทนากับเพื่อนผมคนหนึ่ง ซึ่งเขามีภรรยาเป็นคน สงขลา ส่วนตัวเพื่อนผมนั้นเป็นคนที่ กรุงเทพมหานคร (บ้านแถวรามอินทรา) เลยมีประเด็นที่เพื่อนผมคับข้องใจและถามผมว่า ทำไมคนต่างจังหวัดไม่ชอบอยู่ กรุงเทพ? แล้วทำไมอยากกลับไปอยู่ที่บ้าน? ผมเองก็ตอบไม่ถูกเช่นกัน
เพื่อนผมก็กล่าวว่า การเดินทางไปไหนมาไหน ก็การคมนาคมสะดวก มีรถสาธารณะ ไม่ลำบาก ทำงานก็ไกล้บ้านไม่ไกลมาก (ไม่เกิน 15 กม.จากบ้าน) ไม่ต้องขับรถมาไกล (ปัจจุบันเพื่อนผมทำงานทางใต้ ห่างจากบ้านราว 60 กม.) และเหตุผลอื่นๆ
อันที่จริงแล้วผมเองก็เป็นคนต่างจังหวัด (ไม่บ้านนอกนะ) เป็นคนบ้านอยู่ในเมือง (จ.อุบลราชธานี) ผมก็ชอบอยู่ต่างจังหวัดที่เป็นเมือง มากกว่าอยู่กรุงเทพฯ เนื่องจากกรุงเทพฯ เป็นเมืองที่มีการจัดการค่อนข้างช้า และอุปสรรคสำคัญคือ รถติด แต่อีกสิ่งหนึ่งที่มุมมองผม มองว่า กรุงเทพ-ต่างจังหวัด ต้องพึ่งพิงกันเสมอ ถ้าสังเกตุ คนต่างจังหวัดจะมี 2 กลุ่มหลักคือ ข้าราชการ และพ่อค้า(SME) แต่คนในกรุงเทพ กลับเป็นมนุษย์เงินเดือน ซะส่วนมาก
พอมาดูรูปแบบงาน อย่างที่เห็น ถ้าอยู่ต่างจังหวัดการที่จะเป็นมนุษย์เงินเดือนถ้าไม่ใช่ข้าราชการแล้วคงยากที่รายได้จะสูงลิบ อาจจะมีบางจำพวกในโรงงานอุตสาหกรรม บริษัท ในต่างจังหวัดถ้าเปนหัวเมือง ก็จะค่าแรงไกล้เคียง กทม. และงานส่วนใหญ่จะไปทาง Sale และบัญชีเสียมาก
ต่างจังหวัดมาก ๆ เลยจะเป็น SME เกษตรกรก็ SME นะ ซึ่ง ถ้ามองแล้วการที่เป็นเจ้าของกิจการ ทั้งภาคเกษตร และอื่น ๆ ต้องเหนื่อยมาก ต้องรับภาระความเสี่ยงต่าง ๆ แต่ผลตอบแทนของบอกว่า ดีวันดีคืน นะ ถ้ามีการศึกษาและระบบจัดการ (เดี๋ยวนี้เกษตรรวยเยอะมาก ๆ ) แต่อย่างที่ว่าคุณจะลงมือทำงานหรือไม่ ซึ่งส่วนใหญ่เขาหนีความลำบากกันเข้าเมือง ก็ไปเป็นลูกมือให้พ่อค้า
ใน กทม. ผมก็เคยทำงานเป็นพนักงานบริษัท รู้เลย ว่างานไม่เหนื่อยกาย เหนื่อยใจ แต่เสียเวลา แม้จะได้เงิน 4-5 หมื่นบาท/เดือน ก็ใช่ว่าจะเป็นจุดที่ใช่ เหมือนเราทำ ให้อีกคนรวย ๆ ๆ ๆ (อันนี้ก็บ่นของผมเอง)
สรุปผมเลยตอบเพื่อนไปว่า มุมมองผม
อยู่ต่างจังหวัด ผมมีรายได้หลักน้อยกว่า กทม. แต่ผมมีเวลาหารายได้เสริม ซึ่งทำให้ทำเงินมากกว่าอยู่ กทม. ผมก็ไป กทม.เพื่อค้าขาย และอื่น ๆ อยู่เป็นประจำ ค่าตั๋วเครื่องบินไม่เท่าไหร่(ถ้านั่งรถไฟฟ้า กทม. สองสามอาทิตย์ก็ได้แล้ว) ไปทีก็หมดหลายบาท แต่ใน กทม.ก็เป็นจุด ผมเรียกว่า ศูนย์รวมนายหน้า ยังไงเราก็ต้องไปติดต่อ ถ้าเราอยากขายสินค้าได้ตามเป้าหมาย อ้อ กิจการบางอย่างเราก็ทำ ตจว.ไม่ได้ อันนี้ต้องมองอีก
ยิ่งเปิด AEC การค้าชายแดนคึกคัก ผมคงได้เข้า กทม.บ่อยขึ้น
แต่ถึงไปบ่อย ผมก็ขออยู่ต่างจังหวัด ในยุคโลกาภิวัฒน์ซื้อหุ้นก็โทรผ่านนักการตลาด หรือผ่านอินเตอร์เนท อยู่ไหน ๆ ก็เหมือน กทม. แค่มีความรู้กับบริหารจัดการได้ แล้วก็หาเวลาไปอัพเดทเทคโนโลยี ใหม่ ๆ จากมหาลัยต่าง ๆ ว่าเขาไปถึงไหนกันแล้ว
เพื่อน ๆ มองกันยังไงครับ ระหว่างอยู่ต่างจังหวัด กับ กรุงเทพมหานคร
อยู่กรุงเทพ กับอยู่ต่างจังหวัด อยู่ที่ไหนดีกว่ากัน
เพื่อนผมก็กล่าวว่า การเดินทางไปไหนมาไหน ก็การคมนาคมสะดวก มีรถสาธารณะ ไม่ลำบาก ทำงานก็ไกล้บ้านไม่ไกลมาก (ไม่เกิน 15 กม.จากบ้าน) ไม่ต้องขับรถมาไกล (ปัจจุบันเพื่อนผมทำงานทางใต้ ห่างจากบ้านราว 60 กม.) และเหตุผลอื่นๆ
อันที่จริงแล้วผมเองก็เป็นคนต่างจังหวัด (ไม่บ้านนอกนะ) เป็นคนบ้านอยู่ในเมือง (จ.อุบลราชธานี) ผมก็ชอบอยู่ต่างจังหวัดที่เป็นเมือง มากกว่าอยู่กรุงเทพฯ เนื่องจากกรุงเทพฯ เป็นเมืองที่มีการจัดการค่อนข้างช้า และอุปสรรคสำคัญคือ รถติด แต่อีกสิ่งหนึ่งที่มุมมองผม มองว่า กรุงเทพ-ต่างจังหวัด ต้องพึ่งพิงกันเสมอ ถ้าสังเกตุ คนต่างจังหวัดจะมี 2 กลุ่มหลักคือ ข้าราชการ และพ่อค้า(SME) แต่คนในกรุงเทพ กลับเป็นมนุษย์เงินเดือน ซะส่วนมาก
พอมาดูรูปแบบงาน อย่างที่เห็น ถ้าอยู่ต่างจังหวัดการที่จะเป็นมนุษย์เงินเดือนถ้าไม่ใช่ข้าราชการแล้วคงยากที่รายได้จะสูงลิบ อาจจะมีบางจำพวกในโรงงานอุตสาหกรรม บริษัท ในต่างจังหวัดถ้าเปนหัวเมือง ก็จะค่าแรงไกล้เคียง กทม. และงานส่วนใหญ่จะไปทาง Sale และบัญชีเสียมาก
ต่างจังหวัดมาก ๆ เลยจะเป็น SME เกษตรกรก็ SME นะ ซึ่ง ถ้ามองแล้วการที่เป็นเจ้าของกิจการ ทั้งภาคเกษตร และอื่น ๆ ต้องเหนื่อยมาก ต้องรับภาระความเสี่ยงต่าง ๆ แต่ผลตอบแทนของบอกว่า ดีวันดีคืน นะ ถ้ามีการศึกษาและระบบจัดการ (เดี๋ยวนี้เกษตรรวยเยอะมาก ๆ ) แต่อย่างที่ว่าคุณจะลงมือทำงานหรือไม่ ซึ่งส่วนใหญ่เขาหนีความลำบากกันเข้าเมือง ก็ไปเป็นลูกมือให้พ่อค้า
ใน กทม. ผมก็เคยทำงานเป็นพนักงานบริษัท รู้เลย ว่างานไม่เหนื่อยกาย เหนื่อยใจ แต่เสียเวลา แม้จะได้เงิน 4-5 หมื่นบาท/เดือน ก็ใช่ว่าจะเป็นจุดที่ใช่ เหมือนเราทำ ให้อีกคนรวย ๆ ๆ ๆ (อันนี้ก็บ่นของผมเอง)
สรุปผมเลยตอบเพื่อนไปว่า มุมมองผม
อยู่ต่างจังหวัด ผมมีรายได้หลักน้อยกว่า กทม. แต่ผมมีเวลาหารายได้เสริม ซึ่งทำให้ทำเงินมากกว่าอยู่ กทม. ผมก็ไป กทม.เพื่อค้าขาย และอื่น ๆ อยู่เป็นประจำ ค่าตั๋วเครื่องบินไม่เท่าไหร่(ถ้านั่งรถไฟฟ้า กทม. สองสามอาทิตย์ก็ได้แล้ว) ไปทีก็หมดหลายบาท แต่ใน กทม.ก็เป็นจุด ผมเรียกว่า ศูนย์รวมนายหน้า ยังไงเราก็ต้องไปติดต่อ ถ้าเราอยากขายสินค้าได้ตามเป้าหมาย อ้อ กิจการบางอย่างเราก็ทำ ตจว.ไม่ได้ อันนี้ต้องมองอีก
ยิ่งเปิด AEC การค้าชายแดนคึกคัก ผมคงได้เข้า กทม.บ่อยขึ้น
แต่ถึงไปบ่อย ผมก็ขออยู่ต่างจังหวัด ในยุคโลกาภิวัฒน์ซื้อหุ้นก็โทรผ่านนักการตลาด หรือผ่านอินเตอร์เนท อยู่ไหน ๆ ก็เหมือน กทม. แค่มีความรู้กับบริหารจัดการได้ แล้วก็หาเวลาไปอัพเดทเทคโนโลยี ใหม่ ๆ จากมหาลัยต่าง ๆ ว่าเขาไปถึงไหนกันแล้ว
เพื่อน ๆ มองกันยังไงครับ ระหว่างอยู่ต่างจังหวัด กับ กรุงเทพมหานคร