ตามหัวข้อกระทู้เลยนะคะ...
เราเคยคุยกับผู้ชายคนนึงให้ชื่อย่อว่า อ. ละกัน!! รู้จักกันผ่านโซเชี่ยว แรกๆก็ไม่อะไรนะ คุยเล่นไป นางก็ปรึกษาปัญหาสุขภาพ ถามโน่นนี่นั่น เราก็ตอบๆไปในฐานะผู้รักษา แล้วมีอยู่วันนึงนางบอกอยากขอบคุณที่เราช่วยให้คำปรึกษา นางถามในแชทว่าเราอยู่ไหน ก็บอกไปว่ากำลังไปเดินเล่นกับน้อง นางบอกฝากของกับผู้ชายใส่ชุด KFC มาให้ รอที่หน้าร้านขายเสื้อผ้า ตอนแรกก็คิดว่าอำเล่น คิดว่าไอ้นี่ท่าจะบ้า พอลองไปดูที่หน้าร้านมีคนถือถุง KFC ถุงใหญ่ บ่งบอกถึงปริมาณไก่ว่าเยอะจริง!! เราก็ลังเลนะว่าเห้ย...ถ้าเป็นคนไม่หวังดีล่ะ?? แต่ไม่น่าจะใช่หรอก คนเยอะแยะจะมาทำร้ายอะไรคงไม่กล้าแน่ๆ ก็เลยตัดสินใจไปทัก "เอ่ออออ...ใช่คนที่ฝากของมาให้มั๊ย?" เค้าก็ตอบว่าเค้าเป็นคนรู้จัก อ. ละก็ยื่นถุงให้ พอรับของเราก็กล่าวขอบคุณและจ้ำเท้าออกมาพร้อมถุง KFC รุงรังถุงนั้น มองหน้ากับน้องสาวที่ไปด้วย เราจะจัดการกับของเหล่านี้ยังไงดีวะ?? เดินไปเดินมา เจอขอทานแถวนั้น ก็ไม่ลังเลที่จะยกไก่ให้ลุงไปหมดเลย (คิดในใจ ถ้าลุงเป็นไรไป ตูนี่บาปไปตลอดชาติแน่ๆ แต่ให้ไปแล้ว หวังว่าลุงคงปลอดภัยดีนะคะ TTTT) หลังจากนั้น อ. ก็ทักมาว่าได้ของยัง เราก็บอกว่าได้แล้ว และแบ่งให้ขอทานไปละนะ นางก็บอกว่าไม่เป็นไร ถือว่าให้แล้ว เหอะๆๆๆ จากนั้นนางก็ชอบส่งของมาให้ที่ทำงาน (เผือกไปบอกที่ทำงานเค้าซะงั๊น) อ้อ...ก็นัดเจอกันนะ ไปนั่งกินข้าว ไปกันหลายคน จากนั้นก็คุยกันมา เพราะคุยแล้วมันก็โอเค คุยกันประมาณ 5 เดือนได้ รู้จักบ้านที่นางอยู่ รู้จักเพื่อนผองของนาง รู้กระทั่งพ่อ แม่ เคยเจอมาหมด คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร....
มีอยู่คืนนึง อ. ชวนเราไปเดินเล่นงานประจำปี ก็ไปเดิน ไปกิน เรื่อยเปื่อย เดินเสร็จประมาณ 4 ทุ่ม ก็มาส่งเราที่บ้านพัก แล้วนางก็กลับไป เราก็ไม่ได้คิดอะไร ปกติก็ไม่ค่อยได้โทรตาม หรือโทรจิกไรอยู่แล้ว...พอรุ่งเช้าวันเสาร์ เวลาประมาณ 9 โมงเช้า มีเบอร์แปลกโทรมาหาเสียงผู้หญิง ถามว่าเราชื่อ...ใช่มั๊ย? เป็นอะไรกับคนชื่อ อ. นั่นไง...คนพึ่งตื่น กับคำถามแบบนี้ พอรวบรวมสติได้ก็คิดประมวลแล้วใช้คำถามว่า "แล้วนี่ใครคะ" นางตอบว่าเป็นอดีตแฟน อ. เราก็ งง ว่ามีอะไรกับฉันหรอวะคะ?? นางก็เริ่มบรรยายให้ฟัง...นางบอกว่านางเลิกกับ อ. แต่ อ. ก็ยังไปมาหาสู่นางตลอด!! หืมมมม...แปลว่าผมนี่ถูกสวมเขา??? ล่าสุดที่เจอกันก็มะคืน สะดุดตรงคำว่ามะคืน ไอ้สเลตเป็ด!!! มะคืนมาส่งตูที่บ้านพัก แล้วมานะขับรถกว่า 100 กิโลเมตรเพื่อไปเสพสุขกับอดีตแฟนเก่างั๊นสินะ?!!! แล้วนางก็บรรยายความเศร้าของนางไป ถามว่าเรารู้เรื่องพวกนี้มั๊ย?? คือส่ายหน้าคับผม แล้วนางก็บอกว่าถ้าไม่เชื่อดูรูปที่อยู่ด้วยกันได้นะ ใช่ๆ ส่งมาเลย ถึงจะเป็นเรื่องที่รับไม่ได้ แต่ก็อย่าเชื่อคนฝ่ายเดียวถูกมั๊ย?? พอดูรูปเท่านั้นแหละ...หึหึ !! แต่ก็ยังไม่ปักใจนะ จนกว่าจะได้ยินจากปากไอ้ อ. อีกคน!!! เราเลยบอกชะนีน้อยไปว่า ถ้าเรื่องที่น้องเล่าเป็นเรื่องจริง พี่พร้อมที่จะคืนผู้ชายคนนี้ให้ และไม่คิดจะเอากลับมาครอบครองค่ะ นางก็เหมือนดีใจมากกกก (เราคิดในใจ...เธอเป็นชะนีที่อดทนมากนะ ผู้ชายทำขนาดนี้ นางยังทนได้!! เป็นฉันนะ ฉันจะสาปส่งให้!!! 55555+ ตูร้ายยยยยยย!!!!) อ่ะ...ก็เลยโทรหาไอ้ อ. นางก็อึ้งนะ ไม่คิดว่าเราจะรู้เรื่องนี้ เราก็โทรตามนางมาที่บ้านพักเรานะ พร้อมกับข้าวของที่นางเคยซื้อให้ กองที่หน้าบ้านพักทั้งหมด ย้ำว่าทั้งหมด พอมาถึงเราก็บอกว่า อย่าพึ่งพูดอะไร...เก็บของเหล่านี้ขึ้นรถให้หมดก่อน นางก็ยก ขน ย้าย คนเดียว โดยที่เราก็ยืนพิงเสามอง ถามว่าช่วยขนมั๊ย?? ตอบเลยว่า มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปเสียแรงด้วยคะ??? หึหึ แม้จะเสียดายคูมะตัวเท่าบ้านอยู่ก็เหอะ แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่ต้องคืน 5555+ ขนเสร็จก็คุยกัน...ก็ถามนะ ว่าทำแบบนี้เพื่ออะไร นางก็คงไม่ได้เตรียมคำพูดหรือไรมา ก็มีแต่เงียบ เราเลยเชิญกลับบ้าน ปิดประตู ขึ้นนอน...แต่แปลก ไม่มีแม้กระทั่งความเสียใจ เฮิร์ต เศร้าเลยนะ มีแต่ความรังเกียจ เวทนา บลาๆๆๆ
ตั้งแต่วันนั้น...ผ่านมาจะเป็นปีๆละ เรามักจะได้รับพัสดุแปลกๆ ข้าวของส่วนใหญ่เป็นเหล่าคูมะ (เพราะเราชอบหมี) ตุ๊กตามั่ง อะไรมั่ง บางอย่างเราก็บริจาคเด็กๆแถวนี้ไป แต่ด้วยความงกของบางอย่างก็เก็บมาใช้ประโยชน์ซะเอง 5555+ แต่ที่น่าหงุดหงิดคือ...ชะนีน้อยของนางก็ยังโทรรังควานเรานะ ตอนนั้นน่าจะตี 2 นางโทรมาว่าไอ้ อ. อยู่กับเรามั๊ย? คุณพระคุณเจ้า สติที่พึ่งตื่นนอน งัวเงีย พอได้ยินคำนี้ สมองประมวลผลไวเลย ทิ้งประโยคคำถามไปว่า "น้องคะ ไหนบอกพี่ที ว่าสามีน้องมีดีอะไร? ที่ทำให้พี่ต้องทิ้งแฟนดีดีของพี่ แล้วกลับไปคุยกับสามีของน้องด้วยคะ?" นางก็อ้ำอึ้ง จากนั้นเราก็รัวไปซะวางสายเลย 555+ และปัจจุบันนี้พัสดุแปลกๆก็ยังคงส่งมาเรื่อยๆ แรกๆไม่รู้ว่าเป็นของใคร หลังๆก็มีชื่อผู้ส่งชัดเจน หึหึ และล่าสุดนางโทรหาเรา เราก็บอกนะว่าเลิกส่งของมาให้เราเถอะ เรามีแฟนแล้ว อีกอย่างสงสารแฟนคุณมั่ง ไม่มีชะนีตนไหนใจกว้าง ยอมให้แฟนตัวเองซื้อของส่งให้แฟนเก่าหรอกนะ จริงมั๊ย?? แล้วถ้าแฟนคุณรู้ คุณจะทำไง?? ส่วนเราเองก็ไม่สบายใจที่จะรับ เพราะเราก็ให้เกียรติแฟนเราด้วย!!! แต่นางก็ยังยืนยันที่จะส่งให้ โดยไม่เกรงใจใครใดใดทั้งสิ้น !!
เฮ้อออ...บางทีก็ไม่รู้จะสงสารใครดี ทั้งสงสารตัวเองที่ต้องมานั่งเคลีย นั่งคิดเรื่องไร้สาระ อีกอย่างสงสารชะนีน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเล้ยยยยย...ผู้ชายบางคนก็เห็นแก่ตัวไปนะ และฉันเองยืนยันว่าขอลาจาก ไม่ขอยุ่งเกี่ยว แต่ถ้าคุณยังไม่หยุด ฉันเองก็จนปัญญา!!!!!
จะจัดการอย่างไร...เมื่ออดีตแฟนเก่าตามไม่เลิก!!!!
เราเคยคุยกับผู้ชายคนนึงให้ชื่อย่อว่า อ. ละกัน!! รู้จักกันผ่านโซเชี่ยว แรกๆก็ไม่อะไรนะ คุยเล่นไป นางก็ปรึกษาปัญหาสุขภาพ ถามโน่นนี่นั่น เราก็ตอบๆไปในฐานะผู้รักษา แล้วมีอยู่วันนึงนางบอกอยากขอบคุณที่เราช่วยให้คำปรึกษา นางถามในแชทว่าเราอยู่ไหน ก็บอกไปว่ากำลังไปเดินเล่นกับน้อง นางบอกฝากของกับผู้ชายใส่ชุด KFC มาให้ รอที่หน้าร้านขายเสื้อผ้า ตอนแรกก็คิดว่าอำเล่น คิดว่าไอ้นี่ท่าจะบ้า พอลองไปดูที่หน้าร้านมีคนถือถุง KFC ถุงใหญ่ บ่งบอกถึงปริมาณไก่ว่าเยอะจริง!! เราก็ลังเลนะว่าเห้ย...ถ้าเป็นคนไม่หวังดีล่ะ?? แต่ไม่น่าจะใช่หรอก คนเยอะแยะจะมาทำร้ายอะไรคงไม่กล้าแน่ๆ ก็เลยตัดสินใจไปทัก "เอ่ออออ...ใช่คนที่ฝากของมาให้มั๊ย?" เค้าก็ตอบว่าเค้าเป็นคนรู้จัก อ. ละก็ยื่นถุงให้ พอรับของเราก็กล่าวขอบคุณและจ้ำเท้าออกมาพร้อมถุง KFC รุงรังถุงนั้น มองหน้ากับน้องสาวที่ไปด้วย เราจะจัดการกับของเหล่านี้ยังไงดีวะ?? เดินไปเดินมา เจอขอทานแถวนั้น ก็ไม่ลังเลที่จะยกไก่ให้ลุงไปหมดเลย (คิดในใจ ถ้าลุงเป็นไรไป ตูนี่บาปไปตลอดชาติแน่ๆ แต่ให้ไปแล้ว หวังว่าลุงคงปลอดภัยดีนะคะ TTTT) หลังจากนั้น อ. ก็ทักมาว่าได้ของยัง เราก็บอกว่าได้แล้ว และแบ่งให้ขอทานไปละนะ นางก็บอกว่าไม่เป็นไร ถือว่าให้แล้ว เหอะๆๆๆ จากนั้นนางก็ชอบส่งของมาให้ที่ทำงาน (เผือกไปบอกที่ทำงานเค้าซะงั๊น) อ้อ...ก็นัดเจอกันนะ ไปนั่งกินข้าว ไปกันหลายคน จากนั้นก็คุยกันมา เพราะคุยแล้วมันก็โอเค คุยกันประมาณ 5 เดือนได้ รู้จักบ้านที่นางอยู่ รู้จักเพื่อนผองของนาง รู้กระทั่งพ่อ แม่ เคยเจอมาหมด คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร....
มีอยู่คืนนึง อ. ชวนเราไปเดินเล่นงานประจำปี ก็ไปเดิน ไปกิน เรื่อยเปื่อย เดินเสร็จประมาณ 4 ทุ่ม ก็มาส่งเราที่บ้านพัก แล้วนางก็กลับไป เราก็ไม่ได้คิดอะไร ปกติก็ไม่ค่อยได้โทรตาม หรือโทรจิกไรอยู่แล้ว...พอรุ่งเช้าวันเสาร์ เวลาประมาณ 9 โมงเช้า มีเบอร์แปลกโทรมาหาเสียงผู้หญิง ถามว่าเราชื่อ...ใช่มั๊ย? เป็นอะไรกับคนชื่อ อ. นั่นไง...คนพึ่งตื่น กับคำถามแบบนี้ พอรวบรวมสติได้ก็คิดประมวลแล้วใช้คำถามว่า "แล้วนี่ใครคะ" นางตอบว่าเป็นอดีตแฟน อ. เราก็ งง ว่ามีอะไรกับฉันหรอวะคะ?? นางก็เริ่มบรรยายให้ฟัง...นางบอกว่านางเลิกกับ อ. แต่ อ. ก็ยังไปมาหาสู่นางตลอด!! หืมมมม...แปลว่าผมนี่ถูกสวมเขา??? ล่าสุดที่เจอกันก็มะคืน สะดุดตรงคำว่ามะคืน ไอ้สเลตเป็ด!!! มะคืนมาส่งตูที่บ้านพัก แล้วมานะขับรถกว่า 100 กิโลเมตรเพื่อไปเสพสุขกับอดีตแฟนเก่างั๊นสินะ?!!! แล้วนางก็บรรยายความเศร้าของนางไป ถามว่าเรารู้เรื่องพวกนี้มั๊ย?? คือส่ายหน้าคับผม แล้วนางก็บอกว่าถ้าไม่เชื่อดูรูปที่อยู่ด้วยกันได้นะ ใช่ๆ ส่งมาเลย ถึงจะเป็นเรื่องที่รับไม่ได้ แต่ก็อย่าเชื่อคนฝ่ายเดียวถูกมั๊ย?? พอดูรูปเท่านั้นแหละ...หึหึ !! แต่ก็ยังไม่ปักใจนะ จนกว่าจะได้ยินจากปากไอ้ อ. อีกคน!!! เราเลยบอกชะนีน้อยไปว่า ถ้าเรื่องที่น้องเล่าเป็นเรื่องจริง พี่พร้อมที่จะคืนผู้ชายคนนี้ให้ และไม่คิดจะเอากลับมาครอบครองค่ะ นางก็เหมือนดีใจมากกกก (เราคิดในใจ...เธอเป็นชะนีที่อดทนมากนะ ผู้ชายทำขนาดนี้ นางยังทนได้!! เป็นฉันนะ ฉันจะสาปส่งให้!!! 55555+ ตูร้ายยยยยยย!!!!) อ่ะ...ก็เลยโทรหาไอ้ อ. นางก็อึ้งนะ ไม่คิดว่าเราจะรู้เรื่องนี้ เราก็โทรตามนางมาที่บ้านพักเรานะ พร้อมกับข้าวของที่นางเคยซื้อให้ กองที่หน้าบ้านพักทั้งหมด ย้ำว่าทั้งหมด พอมาถึงเราก็บอกว่า อย่าพึ่งพูดอะไร...เก็บของเหล่านี้ขึ้นรถให้หมดก่อน นางก็ยก ขน ย้าย คนเดียว โดยที่เราก็ยืนพิงเสามอง ถามว่าช่วยขนมั๊ย?? ตอบเลยว่า มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปเสียแรงด้วยคะ??? หึหึ แม้จะเสียดายคูมะตัวเท่าบ้านอยู่ก็เหอะ แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่ต้องคืน 5555+ ขนเสร็จก็คุยกัน...ก็ถามนะ ว่าทำแบบนี้เพื่ออะไร นางก็คงไม่ได้เตรียมคำพูดหรือไรมา ก็มีแต่เงียบ เราเลยเชิญกลับบ้าน ปิดประตู ขึ้นนอน...แต่แปลก ไม่มีแม้กระทั่งความเสียใจ เฮิร์ต เศร้าเลยนะ มีแต่ความรังเกียจ เวทนา บลาๆๆๆ
ตั้งแต่วันนั้น...ผ่านมาจะเป็นปีๆละ เรามักจะได้รับพัสดุแปลกๆ ข้าวของส่วนใหญ่เป็นเหล่าคูมะ (เพราะเราชอบหมี) ตุ๊กตามั่ง อะไรมั่ง บางอย่างเราก็บริจาคเด็กๆแถวนี้ไป แต่ด้วยความงกของบางอย่างก็เก็บมาใช้ประโยชน์ซะเอง 5555+ แต่ที่น่าหงุดหงิดคือ...ชะนีน้อยของนางก็ยังโทรรังควานเรานะ ตอนนั้นน่าจะตี 2 นางโทรมาว่าไอ้ อ. อยู่กับเรามั๊ย? คุณพระคุณเจ้า สติที่พึ่งตื่นนอน งัวเงีย พอได้ยินคำนี้ สมองประมวลผลไวเลย ทิ้งประโยคคำถามไปว่า "น้องคะ ไหนบอกพี่ที ว่าสามีน้องมีดีอะไร? ที่ทำให้พี่ต้องทิ้งแฟนดีดีของพี่ แล้วกลับไปคุยกับสามีของน้องด้วยคะ?" นางก็อ้ำอึ้ง จากนั้นเราก็รัวไปซะวางสายเลย 555+ และปัจจุบันนี้พัสดุแปลกๆก็ยังคงส่งมาเรื่อยๆ แรกๆไม่รู้ว่าเป็นของใคร หลังๆก็มีชื่อผู้ส่งชัดเจน หึหึ และล่าสุดนางโทรหาเรา เราก็บอกนะว่าเลิกส่งของมาให้เราเถอะ เรามีแฟนแล้ว อีกอย่างสงสารแฟนคุณมั่ง ไม่มีชะนีตนไหนใจกว้าง ยอมให้แฟนตัวเองซื้อของส่งให้แฟนเก่าหรอกนะ จริงมั๊ย?? แล้วถ้าแฟนคุณรู้ คุณจะทำไง?? ส่วนเราเองก็ไม่สบายใจที่จะรับ เพราะเราก็ให้เกียรติแฟนเราด้วย!!! แต่นางก็ยังยืนยันที่จะส่งให้ โดยไม่เกรงใจใครใดใดทั้งสิ้น !!
เฮ้อออ...บางทีก็ไม่รู้จะสงสารใครดี ทั้งสงสารตัวเองที่ต้องมานั่งเคลีย นั่งคิดเรื่องไร้สาระ อีกอย่างสงสารชะนีน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเล้ยยยยย...ผู้ชายบางคนก็เห็นแก่ตัวไปนะ และฉันเองยืนยันว่าขอลาจาก ไม่ขอยุ่งเกี่ยว แต่ถ้าคุณยังไม่หยุด ฉันเองก็จนปัญญา!!!!!