รักคงเป็นดั่งเช่นพายุ ที่เข้ามาซักสักพักก็ไป หลงเหลือเอาไว้ แค่รอยน้ำตา รักคือ

หนึ่งปีก่อนหน้า ยามเหม่า (๐๕.๐๐ - ๐๗.๐๐ น.) หมอกขาวยามเช้าแห่งเหมันตฤดูปกคลุมตรอกสุนัขหลง บดบังความเน่าเฟะของคูน้ำครำและความแตกร้าวของอาคารไม้ผุพัง ให้ดูเลือนรางราวกับภาพฝันที่กำลังจะสลาย เฉินมู่ ใ

ดั่งฟ้าฝน หม่นครึ้ม ลมร้าย มวลหมู่ พิราบหาย ช่อนเร้น หลบเกาะกิ่ง พฤกษ์ไพร จับเจ่า รอนา รอพายุ ว่างเว้น หม่นร้าย ใสคืน ลมกรรโชก คลั่งคุ้ม เกินต้าน คงย่อยยับ สังขาร หากสู้ ปีกน้อยที่ ยากทาน ลมช

เพียงพบนาง กลางมรรคา พนาโพ้นไฟรักโชน โชติช่วง ห้วงใจฉันราตรีกลาย พรายพร่าง ดั่งกลางวันปลิดความฝัน ขื่นร้าย กลับกลายดี"เพียงยลนาง ย่างเยื้อง ชำเลืองเหลียวซีกเดือนเสี้ยว ซีดแรง สิ้นแสงสียังงามล้น ย