ความทุกข์ที่พระพุทธเจ้าสอนนั้นคือความทุกข์ของจิตใจในปัจจุบัน อันได้แก่ ความเศร้าโศก ความเสียใจ ความคับแค้นใจ ความไม่สบายใจ เป็นต้น ที่เกิดมาจากความยึดถือว่าร่างกายและจิตใจนี้คือตัวเรา-ของเรา
ความทุกข์ในอริยสัจ ๔ นั้นไม่ใช่ความทุกข์ของร่างกายอย่างที่กำลังเข้าใจผิดกันอยู่ (เพราะหลักอริยสัจ ๔ ของพระพุทธเจ้าในปัจจุบันได้ถูกแก้ไขให้ผิดเพี้ยนมาก่อน) คือความทุกข์ของร่างกายมันก็เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง แต่เพราะจิตของเราไปยึดถือว่ามันมีตัวเราเป็นทุกข์ จึงได้เกิดความทุกข์ซ้อนขึ้นมาที่จิตใจไปเองอย่างช่วยไม่ได้
ความทุกข์ของร่างกายนั้นมันเหมือนลูกศรดอกเล็กๆที่พุ่งมาปักที่ร่างกายเรา แล้วทำให้เรารู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
แต่เมิ่อจิตใจของเราไปยึดถือว่ามีตัวเราที่เจ็บปวด จิตใจของเราจึงเกิดความทุกข์ที่รุนแรงซ้อนขึ้นมาอีกด้วยความโง่เขลา เหมือนกับมีลูกศรดอกที่สองที่ใหญ่กว่าดอกแรกและมียาพิษเคลือบอยู่ด้วยมาปักซ้อนเข้าที่ร่างกายเราเข้าอีก จึงทำให้ร่างกายของเราเจ็บปวดอย่างรุนแรงมากขึ้นหลายเท่า
ดังนั้นวิธีดับทุกข์ของจิตใจก็คือ ต้องใช้ปัญญา (ความเข้าใจและเห็นแจ้งว่ามันไม่มีตัวเราอยู่จริง) กับสมาธิ และศีล มาทำงานร่วมกัน ก็จะทำให้ความยึดถือว่ามีตัวเรานี้ไม่เกิดขึ้น หรือที่เกิดขึ้นมาแล้วก็จะดับหายไป (แม้เพียงชั่วคราว) เมื่อจิตไม่มีความทุกข์ มันก็สงบเย็น หรือที่เรามาสมมติเรียกว่านิพพาน (แม้เพียงชั่วคราว)
ชาวพุทธเข้าใจเรื่องทุกข์ในอริยสัจ ๔ ผิด
ความทุกข์ในอริยสัจ ๔ นั้นไม่ใช่ความทุกข์ของร่างกายอย่างที่กำลังเข้าใจผิดกันอยู่ (เพราะหลักอริยสัจ ๔ ของพระพุทธเจ้าในปัจจุบันได้ถูกแก้ไขให้ผิดเพี้ยนมาก่อน) คือความทุกข์ของร่างกายมันก็เป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง แต่เพราะจิตของเราไปยึดถือว่ามันมีตัวเราเป็นทุกข์ จึงได้เกิดความทุกข์ซ้อนขึ้นมาที่จิตใจไปเองอย่างช่วยไม่ได้
ความทุกข์ของร่างกายนั้นมันเหมือนลูกศรดอกเล็กๆที่พุ่งมาปักที่ร่างกายเรา แล้วทำให้เรารู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
แต่เมิ่อจิตใจของเราไปยึดถือว่ามีตัวเราที่เจ็บปวด จิตใจของเราจึงเกิดความทุกข์ที่รุนแรงซ้อนขึ้นมาอีกด้วยความโง่เขลา เหมือนกับมีลูกศรดอกที่สองที่ใหญ่กว่าดอกแรกและมียาพิษเคลือบอยู่ด้วยมาปักซ้อนเข้าที่ร่างกายเราเข้าอีก จึงทำให้ร่างกายของเราเจ็บปวดอย่างรุนแรงมากขึ้นหลายเท่า
ดังนั้นวิธีดับทุกข์ของจิตใจก็คือ ต้องใช้ปัญญา (ความเข้าใจและเห็นแจ้งว่ามันไม่มีตัวเราอยู่จริง) กับสมาธิ และศีล มาทำงานร่วมกัน ก็จะทำให้ความยึดถือว่ามีตัวเรานี้ไม่เกิดขึ้น หรือที่เกิดขึ้นมาแล้วก็จะดับหายไป (แม้เพียงชั่วคราว) เมื่อจิตไม่มีความทุกข์ มันก็สงบเย็น หรือที่เรามาสมมติเรียกว่านิพพาน (แม้เพียงชั่วคราว)