แบบนี้เราเรียกว่าเป็นอะไรคะ.. ปกติหรือไม่ (อาการทางจิต) พูดกับตัวเอง ไม่อยากเจอใคร ขี้รำคาญ ฯลฯ

สวัสดีค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า จขกท ปกติเป็นคนร่าเริง เข้าสังคมได้ดีค่ะ ตอนที่อยู่เมืองไทย (ตอนนี้เป็นนักเรียนอยู่ต่างประเทศค่ะ)
แต่เท้าความก็คือ สมัยประมาณ 5 ปีที่แล้ว จขกท เป็นโรคซึมเศร้าค่ะ และได้ทานยาและรับการรักษา(ใช้เวลา2ปี)จนไม่ต้องทานยาแล้วค่ะ และเป็นปกติแล้วค่ะ
ขอเรียกแทนตัวเองว่า "เรา" นะคะ

คือตอนนี้มีอาการ ไม่อยากออกไปเจอใครเลยค่ะ ขี้รำคาญ เวลาเพื่อนนัดออกไปเจอ ก็มักจะถามเพื่อนว่าไปกันกี่คน เพราะว่าถ้าไปเกิน 3 คน(รวมเราด้วย) เราจะรู้สึกว่าไม่อยากไป เพราะไม่อยากใช้สมาธิในการฟังมากค่ะ เพราะว่าคิดว่าบางทีเพื่อนก็แย่งกันพูด เราฟังไม่ทัน หรือเราไม่ทันตอบ อีกคนก็ถามคำถาม ทำให้เรารู้สึกว่าเหนื่อยค่ะ


และมักจะมีอาการรำคาญไปหมด ไม่ชอบให้ใครมาอยู่รอบตัวเราหรือใกล้เราค่ะ คือ จขกท ช่วงนี้ชอบเก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่อยากคุยกับใคร ปิดช่องทางการสื่อสาร ปิด facebook ลบ application ออกจากมือถือทั้งหมด ลบ whatsapp ไม่อ่าน line แต่อ่านแต่ e-mail กับสร้าง twitter ขึ้นมาเพื่ออ่านข่าวอย่างเดียวค่ะ


เหตุที่ จขกท ปิด facebook เพราะรู้สึกว่าโดนรบกวนจากคนรอบตัวทั้งสนิทและไม่สนิทมากไปค่ะ (คือ จขกท อยู่ ตปท แล้วมักจะโดนเพื่อนรบกวนเกี่ยวกับของช๊อปปิ้งหรือที่พักตลอด) และ จขกท อยู่ อพาร์ทเม้นเล็ก ๆ เพียง 20 ตารางเมตรค่ะ เลยรู้สึกว่าไม่ค่อยสะดวกที่จะให้ใครมาอยู่สักเท่าไร เพราะนอกจากจะแคบเกินไปแล้ว คือ จขกท ไม่มีสมาธิทำการบ้านหรือทำงานที่โรงเรียนหรือคิดอะไรเลยค่ะ (บางทีก็คิดว่าเราเห็นแก่ตัวหรือเปล่า แต่ว่ามันก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ) เคยให้เพื่อนมาอยู่ด้วยแล้วสุดท้ายเราก็ต้องมานั่งดูแล ทำความสะอาด ฯลฯ ส่วนของช๊อปปิ้ง ก็มักจะโดนฝากซื้อของบ้างอะไรบ้าง สั่งของจากเวปส่งมาบ้านเราได้ไหมแล้วหาคนฝากกลับไทยให้ที แต่ปัญหานี้ก็แก้ไขไปได้แล้วค่ะ โดยการพูดตรง ๆ กับเพื่อนว่า เราไม่สะดวก เพราะกลัวโดนเรื่องภาษีอะไรพวกนี้ เราไม่สามารถว่างจะไปเดินเรื่องให้ได้ ให้ไปหาคนที่ทำเป็นอาชีพหรือ Pre-order ดีกว่าค่ะ​....... แต่ก็รู้สึกอีดอัดอยู่ดี เพราะว่าก็มีเพื่อนเข้ามาหาเรื่องพวกนี้ตลอด ๆ (ส่วนใหญ่เพื่อนสนิทจะเข้าใจและไม่รบกวนค่ะ ส่วนมากเป็นเพื่อนไม่สนิทหรือเพื่อนสมัยวัยเรียนเด็ก ๆ) ก็เลย ปิด facebook ไปเพราะคิดว่าน่าจะดีกว่าถ้าจะเข้าถึงให้ยากขึ้น และจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องสมาธิ จะได้โฟกัสเรื่องงานแทนค่ะ


แต่พออยู่กับตัวเองมาก ๆ ก็เริ่มพูดกับตัวเองค่ะ บางทีก็นึกเรื่องเก่า ๆ ไม่เป็นเรื่องขึ้นมา ละพูดกับตัวเอง ถามคำถามตัวเองบ้าง ตอบเองบ้างค่ะ
จขกท บางทีก็ไปข้างนอก ไม่ถึงกับล๊อคตัวเองอยู่ในห้องค่ะ ก็สบายใจดี ไปทานข้าวคนเดียวเพราะไม่ชอบนัดกับเพื่อน ไม่ชอบต้องรอกันไปมาค่ะ รู้สึกว่าทำอะไรตอนไหนก็ได้


แต่ปัญหาคือ ครอบครัวบอกว่า เราเป็นพวกต่อต้านสังคมค่ะ ไม่ยอมเจอใคร พี่ ๆ ก็บอกว่าให้นั่งสมาธิ หรือว่าออกไปไกล ๆ นอกเมืองดู เผื่อจะดีขึ้นค่ะ
ความรู้สึกตอนนี้คือสับสนกับเรื่องไม่เป็นเรื่องค่ะ คิดวนไปวนมาค่ะ เราก็พยายามทำทุกอย่างแล้ว สวดมนต์ นั่งสมาธิ นั่งวาดรูป ไปสวน ผ่อนคลาย



แต่เพื่อน ๆ ก็จะดูเราไม่ออกนะคะ เวลาปกติก็จะทำตัวเหมือนไม่มีเกิดขึ้นค่ะ คือดูปกติมาก หรือเราเป็นไบโพล่าหรือเปล่าคะ ? บางทีก็นอยสุดขีด แล้วบางทีก็เวลาอยู่กะเพื่อนก็คึก บางทีก็ตลกค่ะ บางทีก็คิดอะไรขำขำคนเดียวก็หัวเราะ บางทีคิดมากก็วนอยู่ในหัวไปอย่างนั้นค่ะ



แบบนี้สามารถมีวิธีแก้ปัญหาอย่างไรดีคะ เพราะว่าตอนนี้อยู่ที่ ตปท และไม่สามารถกลับไทยไปหาจิตแพทย์ได้ค่ะ แต่ก็ไม่อยากจะกลับมาทานยาใหม่ค่ะ (ยังมียาเก็บไว้อยู่ค่ะ) เพราะยาที่คุณหมอเคยให้คือ tolvon แล้วทานแล้วหลับตลอดเวลา หลับทั้งวันทั้งคืนค่ะ ไม่สามารถทำอะไรได้เลยค่ะ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำค่ะ