ออกตัวก่อนนะครับ ผมเป็นชายรักชายครับ
เรื่องราวของผมเป็นแบบนี้ครับ
ผมพบเจอกับคนหนึ่งครับ เป็นเวลาเกือบ 10 ปี ไม่รู้จักกัน ไม่เคยพูดคุยกัน ต่างคนก็ต่างมองกันครับ แค่นั้นครับ
ตั้งแต่ผมอยู่ ม.ปลาย จนเป็นนิสิต เรียนจบ และมีงานทำ
ผมก็ชอบ ๆ เขานะ เพราะเขาน่ารักดี แต่ก็ชอบเท่านั้น ไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวเขาไปมากกว่านี้
และเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เองครับ เราเจอกันที่สระว่ายน้ำ ผมไปว่ายน้ำและเขาก็พาเด็ก ๆ มาว่ายน้ำครับ
จึงเป็นช่วงเวลาที่ผมและเขาได้มีโอกาสพูดคุย ทำความรู้จักกัน
เขาขอเบอร์โทรผม และเราก็แลกเบอร์โทรกัน
และมันก็เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกดีมาก ๆ ที่ได้รู้จักและพูดคุยกับเขา
และในวันเดียวกันครับ เขาก็โทรมาพูดคุยกัน
ก็ถึงได้รู้ว่า เด็กที่เขาพามา คือลูกของเขาเองครับ
... ครับ ใช่ครับ เขาแต่งงานแล้ว
ภรรยาของเขาตอนนี้ทำงานอยู่ต่างประเทศครับ สิ้นปีนี้เขาจะกลับมา
... ทุกวันนี้เจอกับเขาทุกวันเลยครับ ไปเดินเล่น เที่ยววัด ทานข้าว กิจกรรมนู่นนี่นั่น
เขาเป็นคนทำอาหารเก่งครับ ก็ทำอาหาร ทำขนม มาให้ผมทานบ่อย
เขาเป็นคนดีมาก ๆ คนหนึ่งเลยนะครับ
ดูแลตอนผมป่วย คอยให้กำลังใจ
เขากลายเป็นส่วนหนี่งในชีวิตผมไปแล้ว ตอนแรกก็พยายามไม่คิดอะไร พยายามจะคิดแค่ว่า เขาคือเพื่อนของผมคนหนึ่ง
แต่ผมก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้แล้วนะ ว่าผมรักเขา
เขาเองก็บอกรักผม และบอกคิดถึงผมอยู่บ่อยครั้ง
และผมก็มั่นใจว่า เขาเองก็รู้สึกกับผมไม่ต่างที่ผมรู้สึกกับเขา
ผมกับเขาก็เลยคุยกันนะว่าจะรักกันจนกว่าวันที่ภรรยาของเขาจะกลับมา
และพอถึงวันนั้น ความสัมพันธ์ของเราก็จะจบลง
ผมเองก็จะออกมาจากชีวิตเขา เขาก็จะกลับไปทำหน้าที่ของเขา
ทุกวันนี้ผมมีความสุขนะ และก็รู้สึกว่าเขาคือโชคดีมาก ๆ ที่เขาเข้ามาในชีวิต
แต่ความสุขของผมมันมีเงื่อนไขของเวลา เพราะไม่มีมือที่สามคนไหนจะมีความสุขได้นาน จริงไหมครับ
ทุกวันนี้ผมก็พยายามเก็บช่วงเวลานี้ไว้นะ พยายามไม่คิดถึงอนาคต
แต่ผมก็นึกไม่ออกจริง ๆ นะ ว่าถ้าหมดเวลาของผม วันที่ภรรยาเขากลับมา
... ผมจะอยู่ยังไงในวันที่ไม่มีเขาแล้ว
... ผมเองก็ผิดด้วยแหละ ที่ไปรักคนที่มีเจ้าของแล้ว มีภรรยาแล้ว มีลูกแล้ว
คงเป็นบาปครั้งใหญ่เลยที่เดียว
เรื่องของผมก็ประมาณนี้แหละครับ เล่าสู่กัน
คิดเห็นยังไงกันบ้างครับ เคยมีประสบการณ์แบบผมไหม
เคยเป็นมือที่สามกันไหมครับ ?
เรื่องราวของผมเป็นแบบนี้ครับ
ผมพบเจอกับคนหนึ่งครับ เป็นเวลาเกือบ 10 ปี ไม่รู้จักกัน ไม่เคยพูดคุยกัน ต่างคนก็ต่างมองกันครับ แค่นั้นครับ
ตั้งแต่ผมอยู่ ม.ปลาย จนเป็นนิสิต เรียนจบ และมีงานทำ
ผมก็ชอบ ๆ เขานะ เพราะเขาน่ารักดี แต่ก็ชอบเท่านั้น ไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวเขาไปมากกว่านี้
และเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เองครับ เราเจอกันที่สระว่ายน้ำ ผมไปว่ายน้ำและเขาก็พาเด็ก ๆ มาว่ายน้ำครับ
จึงเป็นช่วงเวลาที่ผมและเขาได้มีโอกาสพูดคุย ทำความรู้จักกัน
เขาขอเบอร์โทรผม และเราก็แลกเบอร์โทรกัน
และมันก็เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกดีมาก ๆ ที่ได้รู้จักและพูดคุยกับเขา
และในวันเดียวกันครับ เขาก็โทรมาพูดคุยกัน
ก็ถึงได้รู้ว่า เด็กที่เขาพามา คือลูกของเขาเองครับ
... ครับ ใช่ครับ เขาแต่งงานแล้ว
ภรรยาของเขาตอนนี้ทำงานอยู่ต่างประเทศครับ สิ้นปีนี้เขาจะกลับมา
... ทุกวันนี้เจอกับเขาทุกวันเลยครับ ไปเดินเล่น เที่ยววัด ทานข้าว กิจกรรมนู่นนี่นั่น
เขาเป็นคนทำอาหารเก่งครับ ก็ทำอาหาร ทำขนม มาให้ผมทานบ่อย
เขาเป็นคนดีมาก ๆ คนหนึ่งเลยนะครับ
ดูแลตอนผมป่วย คอยให้กำลังใจ
เขากลายเป็นส่วนหนี่งในชีวิตผมไปแล้ว ตอนแรกก็พยายามไม่คิดอะไร พยายามจะคิดแค่ว่า เขาคือเพื่อนของผมคนหนึ่ง
แต่ผมก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้แล้วนะ ว่าผมรักเขา
เขาเองก็บอกรักผม และบอกคิดถึงผมอยู่บ่อยครั้ง
และผมก็มั่นใจว่า เขาเองก็รู้สึกกับผมไม่ต่างที่ผมรู้สึกกับเขา
ผมกับเขาก็เลยคุยกันนะว่าจะรักกันจนกว่าวันที่ภรรยาของเขาจะกลับมา
และพอถึงวันนั้น ความสัมพันธ์ของเราก็จะจบลง
ผมเองก็จะออกมาจากชีวิตเขา เขาก็จะกลับไปทำหน้าที่ของเขา
ทุกวันนี้ผมมีความสุขนะ และก็รู้สึกว่าเขาคือโชคดีมาก ๆ ที่เขาเข้ามาในชีวิต
แต่ความสุขของผมมันมีเงื่อนไขของเวลา เพราะไม่มีมือที่สามคนไหนจะมีความสุขได้นาน จริงไหมครับ
ทุกวันนี้ผมก็พยายามเก็บช่วงเวลานี้ไว้นะ พยายามไม่คิดถึงอนาคต
แต่ผมก็นึกไม่ออกจริง ๆ นะ ว่าถ้าหมดเวลาของผม วันที่ภรรยาเขากลับมา
... ผมจะอยู่ยังไงในวันที่ไม่มีเขาแล้ว
... ผมเองก็ผิดด้วยแหละ ที่ไปรักคนที่มีเจ้าของแล้ว มีภรรยาแล้ว มีลูกแล้ว
คงเป็นบาปครั้งใหญ่เลยที่เดียว
เรื่องของผมก็ประมาณนี้แหละครับ เล่าสู่กัน
คิดเห็นยังไงกันบ้างครับ เคยมีประสบการณ์แบบผมไหม