ข้อมูลข้างล่างนี้อาจสร้างความเอน็จอนาจใจให้ผู้เป็นสาธุชนทั้งหลาย
ที่คัดบางส่วนมาเสนอมันจะโยงไปหาชาวโรฮิงยาจนได้
1-การซื้อขายเด็กในจีนประมาณ คนละ 7,800 ดอลล่าร์สหรัฐ หรือประมาณ 50,000 หยวน
2-การซื้อขายเด็กใน อินโดนีเซีย คนละ 160-250 ดอลล่าร์สหรัฐ ไม่รวมค่าทำสูจิบัตรปลอม
3-การซื้อขายเด็กในมาเลเซีย 6,588 ดอลล่าร์สหรัฐ หรือ 20,000 ริงกิต แต่ทั้งนี้ต้องดูผิวพรรณและส่วนประกอบอื่นๆ เด็กอายุระหว่าง
1- 3 เดือน ราคานี้รวมทั้งทำเอกสารการเดินทางออกนอกประเทศได้ รวมค่านายหน้าค่าพ่อค้านักค้ามนุษย์
4-ราคาค่าเช่าเด็กขอทานในประเเทศไทย วันละ 25 ดอลล่าร์สหรัฐ
5-ราคาค่าเช่าเด็กเขมรขอทานที่พัทยา วันละ 300 ดอลล่าร์สหรัฐ (หมายถึงพวกค้าและนายหน้าได้รับเงิน)
6- ราคาซื้อขายเด็กในอินเดีย คนละ 15-24 ดอลล่าร์สหรัฐ เทียบกับราคากระบือ 1 ตัว ราคา 350 ดอลล่าร์สหรัฐ
7-ราคาซื้อขายเด็กเล็กบริสุทธิ์ในเขมร คนละ 600-800 ดอลล่าร์สหรัฐ
8-ซื้อผู้หญิงพม่าไปแต่งานในจีน คนละ 7,300 ดอลล่าร์ รวมทั้งค่านายหน้า
9.ซื้อผู้หญิงเวียตนามเพื่อไปแต่งงานในจีน คนละ 1,1500 เหรียญสหรัฐ
10-- คนงานในเรือประมงไทยถูกซื้อขายคนละ 615 เหรียญสหรัฐ ทำงานเป็นปีๆ ได้นอนวันละ 3 ชั่วโมง
(อุตหสาหกรรมอาหารทะเลในไทย ทำรายได้ปีละ 7 0,000 ล้านบาท โดยขายส่งไปประเทศญี่ปุ่น และสหรัฐโดยใช้แรงงานทาส)
ทั้งนี้ไม่รวมโสเภณี ที่ถูกบังคับ ล่อลวงให้ค้าประเวณีในอีกหลายประเทศ
บุคคลเหล่านี้ล้วยเป็นหยื่อของมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งที่เอารัดเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ ชีวิตมนุษย์ผู้ยากไร้เหล่านี้ถูกบังคับโดยไม่ทีทางเลือกเพื่อความอยุ่รอด ในบางประเทศชีวิตคนพวกนี้มีค่าต่ำกว่าสัตว์
ในสังคมบางประเทศรวมทั้งประเทศไทยยังนิยมจ้างแรงงานถูกๆแม้จะเป็นการผิดกฏหมาย
และเมื่อมีกฏหมายยังคับการจ้างแรงงาน พวกพ่อค้านักธุรกิจส่วนหนึ่งจะเรียกร้องให้รัฐอนุญาตใช้แรงงานต่างชาติได้
จะเห็นว่ามีความคิดคนบางกลุ่มว่า การจ้างแรงงานถูกๆ และได้กำไรมากๆ ไม่เสียหายเพราะคนเหล่านี้ดีที่ยังช่วยไม่ไห้อดตาย
แต่อย่างไรก้ดี เราควรไหมครับที่จะวัดค่าของคนที่เฉพาะสามารถมีแรงงานทำงานให้เราหรือมีประโยชน์ให้เราเท่านั้น
ส่วนคนอีกพวกหนึ่งไม่มีทั้งแรงงาน ไม่มีทั้งอนาคต ไม่มีแผ่นดินจะอยุ่
คนเหล่านี้ต้องอาศัยไทยเป็นทางผ่าน ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่ลักลอบเข้าประเทศได้ถ้าเจ้าหนเ้าที่ทุกฝ่าย และประชาชนเจเ้าของพื้นที่ไม่เห็นเป็นใจ และไม่มีผลประโยชน์ ถ้าจะโทษ เราควรจะโทษใคร
ประเทศต้นทาง ประเทศปลายทาง เจ้าหน้าที่ควบคุมดูแลและประชาชนของไทยเอง
สรุปคือผิดทุกฝ่าย นี่คือปัญหาที่จะต้องแก้ไข ซึ่งก็น่ายินดีที่ประเทศที่เกี่ยวข้องได้ตระหนักถึงภัยเหล่านี้
อย่างนี้แล้วเราควรจะตะบี้ตะบันขับไล่ผุ้คนที่ยากไรเหล่านี้เพราะไม่มีค่าและไม่มีเจตนาเข้ามาหางานทำในประเทศไทยไหม ที่ร้ายที่สุด คนเหล่านี้เข้ามาแล้วโดยที่เจ้าหน้าที่ไทยมิได้กวดขันเท่าที่ควร
และอนึ่งถ้าเราเห็นดีเห็นงามในการรักษาสมบัติชาติ และรักษาผลประโยชน์ประเทศไว้ให้ลูกหลานจริงๆ
ถ้ายังงั้น เราเอาแบบมาเลเซีย ดีไหม คือ แบ่งชนชั้น แบ่งชาติเชื้อ แบ่งฝักแบ่งฝ่ายให้มันรู้แล้วไปเลย
ดังนั้น ไหนๆก้ได้เขียนแสดงความรุ้สึก "ส่วนตัว" เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาแสดงความคิดเห็น
ยังยืนยันเหมือนเดิม ไม่เห็นด้วยจะรับคนเหล่านี้ แต่ก็ไม่เห็นด้วยจะปล่อยให้คนเหล่านี้ตายไปต่อหน้าต่อตา
ขอย้ำถามว่า มนุษย์ชาติต่างๆมีค่าเท่าไร ?
ที่คัดบางส่วนมาเสนอมันจะโยงไปหาชาวโรฮิงยาจนได้
1-การซื้อขายเด็กในจีนประมาณ คนละ 7,800 ดอลล่าร์สหรัฐ หรือประมาณ 50,000 หยวน
2-การซื้อขายเด็กใน อินโดนีเซีย คนละ 160-250 ดอลล่าร์สหรัฐ ไม่รวมค่าทำสูจิบัตรปลอม
3-การซื้อขายเด็กในมาเลเซีย 6,588 ดอลล่าร์สหรัฐ หรือ 20,000 ริงกิต แต่ทั้งนี้ต้องดูผิวพรรณและส่วนประกอบอื่นๆ เด็กอายุระหว่าง
1- 3 เดือน ราคานี้รวมทั้งทำเอกสารการเดินทางออกนอกประเทศได้ รวมค่านายหน้าค่าพ่อค้านักค้ามนุษย์
4-ราคาค่าเช่าเด็กขอทานในประเเทศไทย วันละ 25 ดอลล่าร์สหรัฐ
5-ราคาค่าเช่าเด็กเขมรขอทานที่พัทยา วันละ 300 ดอลล่าร์สหรัฐ (หมายถึงพวกค้าและนายหน้าได้รับเงิน)
6- ราคาซื้อขายเด็กในอินเดีย คนละ 15-24 ดอลล่าร์สหรัฐ เทียบกับราคากระบือ 1 ตัว ราคา 350 ดอลล่าร์สหรัฐ
7-ราคาซื้อขายเด็กเล็กบริสุทธิ์ในเขมร คนละ 600-800 ดอลล่าร์สหรัฐ
8-ซื้อผู้หญิงพม่าไปแต่งานในจีน คนละ 7,300 ดอลล่าร์ รวมทั้งค่านายหน้า
9.ซื้อผู้หญิงเวียตนามเพื่อไปแต่งงานในจีน คนละ 1,1500 เหรียญสหรัฐ
10-- คนงานในเรือประมงไทยถูกซื้อขายคนละ 615 เหรียญสหรัฐ ทำงานเป็นปีๆ ได้นอนวันละ 3 ชั่วโมง
(อุตหสาหกรรมอาหารทะเลในไทย ทำรายได้ปีละ 7 0,000 ล้านบาท โดยขายส่งไปประเทศญี่ปุ่น และสหรัฐโดยใช้แรงงานทาส)
ทั้งนี้ไม่รวมโสเภณี ที่ถูกบังคับ ล่อลวงให้ค้าประเวณีในอีกหลายประเทศ
บุคคลเหล่านี้ล้วยเป็นหยื่อของมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งที่เอารัดเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ ชีวิตมนุษย์ผู้ยากไร้เหล่านี้ถูกบังคับโดยไม่ทีทางเลือกเพื่อความอยุ่รอด ในบางประเทศชีวิตคนพวกนี้มีค่าต่ำกว่าสัตว์
ในสังคมบางประเทศรวมทั้งประเทศไทยยังนิยมจ้างแรงงานถูกๆแม้จะเป็นการผิดกฏหมาย
และเมื่อมีกฏหมายยังคับการจ้างแรงงาน พวกพ่อค้านักธุรกิจส่วนหนึ่งจะเรียกร้องให้รัฐอนุญาตใช้แรงงานต่างชาติได้
จะเห็นว่ามีความคิดคนบางกลุ่มว่า การจ้างแรงงานถูกๆ และได้กำไรมากๆ ไม่เสียหายเพราะคนเหล่านี้ดีที่ยังช่วยไม่ไห้อดตาย
แต่อย่างไรก้ดี เราควรไหมครับที่จะวัดค่าของคนที่เฉพาะสามารถมีแรงงานทำงานให้เราหรือมีประโยชน์ให้เราเท่านั้น
ส่วนคนอีกพวกหนึ่งไม่มีทั้งแรงงาน ไม่มีทั้งอนาคต ไม่มีแผ่นดินจะอยุ่
คนเหล่านี้ต้องอาศัยไทยเป็นทางผ่าน ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่ลักลอบเข้าประเทศได้ถ้าเจ้าหนเ้าที่ทุกฝ่าย และประชาชนเจเ้าของพื้นที่ไม่เห็นเป็นใจ และไม่มีผลประโยชน์ ถ้าจะโทษ เราควรจะโทษใคร
ประเทศต้นทาง ประเทศปลายทาง เจ้าหน้าที่ควบคุมดูแลและประชาชนของไทยเอง
สรุปคือผิดทุกฝ่าย นี่คือปัญหาที่จะต้องแก้ไข ซึ่งก็น่ายินดีที่ประเทศที่เกี่ยวข้องได้ตระหนักถึงภัยเหล่านี้
อย่างนี้แล้วเราควรจะตะบี้ตะบันขับไล่ผุ้คนที่ยากไรเหล่านี้เพราะไม่มีค่าและไม่มีเจตนาเข้ามาหางานทำในประเทศไทยไหม ที่ร้ายที่สุด คนเหล่านี้เข้ามาแล้วโดยที่เจ้าหน้าที่ไทยมิได้กวดขันเท่าที่ควร
และอนึ่งถ้าเราเห็นดีเห็นงามในการรักษาสมบัติชาติ และรักษาผลประโยชน์ประเทศไว้ให้ลูกหลานจริงๆ
ถ้ายังงั้น เราเอาแบบมาเลเซีย ดีไหม คือ แบ่งชนชั้น แบ่งชาติเชื้อ แบ่งฝักแบ่งฝ่ายให้มันรู้แล้วไปเลย
ดังนั้น ไหนๆก้ได้เขียนแสดงความรุ้สึก "ส่วนตัว" เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาแสดงความคิดเห็น
ยังยืนยันเหมือนเดิม ไม่เห็นด้วยจะรับคนเหล่านี้ แต่ก็ไม่เห็นด้วยจะปล่อยให้คนเหล่านี้ตายไปต่อหน้าต่อตา