เงาวาบฉาบผ่านวูบกาลล่วง

๑. เบื้องหลังภาพ ... 0 อาดูรแต่รูปลับเลือนกับแสง อกยังแฝงอุ่นอ้อมเมื่อกล่อมขวัญ วิเวกแว่วนกค่ำ .. ดั่งรำพัน ว่าจะมั่นรอบกัป .. เวียนกลับคืน .. 0 แต่เหรียญต้องเรียวกร .. แล้วร้อนวูบ ธานินทร์สูบภพแตกแล

“ บ่แคร์บ่เคือง “ 🦚ไม่จดไม่จำ คำเคย ชิดเชยชิดชื่นระเริงระรื่น คืนนั้น ก็หวั่นก็ไหวรำพึงรำพัน สรรคำ พิร่ำพิไรหัวจิตหัวใจ ไยหนอ ทุกข์ท้อทุกข์ทน 🦚เดือนคว่ำเดือนคลาย หลายวันจน ก็พ้นก็ผ่านล่วงว

แสงสลัวมัวหม่นท้นทอทาบ ส่องฉายฉาบวาบไหวกลางใจเหงา เป็นรอยร้าวขื่นขมปมสีเทา ตามเหมือนเงาเศร้าซ้อนกาลก่อนมา เพลิงอารมณ์โหมซัดพัดกระหน่ำ ทุกถ้อยย้ำถ่ายเทเสน่หา สิ้นสุดสายปลายฝันคำสัญญา ไร้คุณค่าคู่ควรชว

รวีลาฟ้า สว่างแล้วอย่างไร มืดมิดแล้วอย่างไร... ทิฆัมพรฉาบแสงแรงรวี สุรีย์ศรีคล้อยพยับลับขอบฟ้า ยอแสงฉานสาดสายปลายนภา เงาเวหาทาบทาน่านนที  วาบหวิวไหวเทียนน้อยด้อยค่าแสง ยากสู

ถึง WM ที่เคารพ กะทู้โคลงบทนี้กระผมตั้งใจแต่งเพื่อลงไว้ในห้องแต่งกลอน เนื้อหาภายในไม่มีส่วนใดเกี่ยวเนื่องกับเรื่องการเมือง ฉะนั้นโปรดอย่าย้ายไปสิงสถิตในสุสานป่าช้า "ห้องกวีการเมือง" นะครับ

0 ค่อยค่อยเคลื่อนพลิ้วผ่านพร้อมกาลสมัย คือเส้นผมพลิ้วไหวอยู่ในวิถี ขณะความเรียงร้อยแห่งถ้อยวลี ค่อยค่อยคลี่ปวงศัพท์ออกรับกระบวน 0 เพื่อโลกนี้ตอบรับการขับเคลื่อน ที่เริ่มขยับ .. ที่เริ่มเขยื้อน .. ของเ

0 ภาพจูงมือ .. ยิ้มแย้มกันแจ่มใส พาอีกอกโหมไหม้ด้วยไฟเผา มืดมัวกลางพร่ำพลอดก็ทอดเงา เหมือนยั่วเย้าหยอกล้อ .. เพิ่มทรมา 0 ไม่เคยคิดเคยฝันจะพลันพบ นรกภพขีด-วงที่ตรงหน้า ตรึงภาพแนบห้วงจิตจนติดคา ภิรมยาขา

ในวันนี้ที่อ่อนล้า…………… มีมากมายปัญหาพาสับสน สุดร้าวรอน อ่อนไหวในกมล อยู่อย่างคนทุกข์ท้อทรมาน มองรอบกายดูคล้ายมีเพียงเรา อยู่กับเงาเคล้าคู่ผู้ผสาน เคียงข้างกายม

0 เผยออกมาสักทีจะดีไหม ซ่อนเร้นอยู่ทำไม .. หนอ-ใจนั่น เมื่อต่างก็ .. มีใจมอบให้กัน พร้อมใฝ่ฝันเฝ้าอยู่ .. อย่างรู้คอย 0 คิดถึง .. ละห้อยเห็นเมื่อเร้นหน้า ด้วยแววตาว่างเปล่า-คู่เหงาหงอย เพียงเพราะภาพจั