ตอนนี้เครียดมากครับ ผมเป็นนักเรียนม.6 จากกรุงเทพโรงเรียนดัง หรือเรียกว่าเด็ก addmission อะแหละคือผมสอบติดแพทย์รับตรงช่วงต้นปี คือเซ็นสัญญา ตัดสิทธ์addกลางเรียบร้อย เป็นมหาลัยต่างจังหวัดครับทางภาคอีสานคือผมเกิดอีสานแต่ไปโตที่กรุงเทพ บ้านเกิดผมอยู่นี่เลยมีสิทธิ์สอบรับตรงมหาลัยแถวนี้ ตอนนั้นดีใจมากกุติดหมอไม่ได้คิดอะไร หมอที่ไหนก็เอาไม่อยากอ่านหนังสือแล้ว
ก็มาเริ่มคิดมากตอนมาจองหอพัก ก็มาดูสภาพความเป็นอยู่ ก็รู้สึกคิดมาก คือผมติดชีวิตความเป็นอยู่ที่กรุงเทพแล้วอะครับ ก็อยู่มาตั้งแต่เด็กๆ
ตืดสังคมเมืองคนเยอะๆ รถไฟฟ้า ห้างติดๆกัน มีให้เลือกเยอะโรงหนังที่คุณภาพดีกว่า ก็รองไปดูหนังที่นั่นดูแบรนดเดียวจากกรุงเทพนี่แหละทำไมรู้สึกคุณภาพหนังมันต่างกันเรื่องความละเอียดระบบเสียง ร้านอาหารในห้างก็น้อยคนก็น้อย อยากซื้ออะไรก็ไม่ค่อยมีคือติดความเจริญในกรุงเทพ เพื่อนก็อยู่นี่หมด กลัวตัวเองปรับตัวไม่ได้ ผมเป็นคนติดฟิสเนสไม่ได้ไป2-3วันนี้เริ่มอยู่ไม่สุข จะมาอยู่ที่นี่หาที่เล่นได้รึป่าวก็ไม่รู้ พูดกับตัวเองกูต้องมาอยู่นี่จริงๆหรอ 6ปีเชียวนะ แล้วต้องใช้ทุนอีก3ปี ไปอยู่จังหวัดกันดารกว่านี้อีก ห้างอาจจะไม่มีเลย บางคนบอกมิงไปเรียนหนังสือนะไม่ใช่ไปเที่ยว ก็ถูกของเค้าอะคร้บ แต่ชีวิตก็ไม่ได้มีแค่เรียนอย่างเดียวซะหน่อยจริงมั้ย?
ผมกลัวเรื่องการเข้าสังคมด้วย ผมยอมรับว่าผมชอบผู้ชาย ผมเป็นเกย์ ยอมรับกับตัวเองมาหลายปีแล้ว แต่ไม่ได้ออกสาว ผมไม่บอกหรือไม่ได้ใกล้ชิดผมจริงๆไม่รู้หรอก เพื่อนๆยอมรับกันดี แต่พ่อแม่ยังไม่รู้ ผมได้ยินมาว่าคนต่างจังหวัดยังไม่ยอมรับในเรื่องแบบนี้ แม้แต่ในกรุงเทพก็ยังยอมรับไม่เต็มที่ ผมกลัวไปแล้วจะไม่มีคนคบหรือผมต้องแอ๊บแมนตามน้ำผมไม่อยากทำอย่างนั้นอีก มันทรมานมากครับ รวมไปถึงผมไม่รู้อยากเรียนหมอจิงป่าว คือไม่ได้รู้สึกชอบอะไรเป็นพิเศษ ผมเรียนเพราะเรื่องรายได้อย่างเดียวจริงๆ คงไม่มีใครเถียงว่าหมอเงินดีและพ่อแม่ผมก็ทำอาชีฟนี้อยู่ พ่อแม่ก็อยากให้เรียน อีกความคิดนึงคือผมคิดมากไปเองรึป่าว มันอาจไม่เลวร้ายอะไรขนาดนั้นมั้งตอนนี้คิดมากไม่รู้คิดดีป่าวที่เอาชีวิต6ปีไปอยู่ในสถานที่ๆเราไม่อยากอยู่ ขอความคิดเห็นหน่อยครับ
ปรึกษาปัญหา เรื่องที่เรียนและอนาคตหน่อย
ก็มาเริ่มคิดมากตอนมาจองหอพัก ก็มาดูสภาพความเป็นอยู่ ก็รู้สึกคิดมาก คือผมติดชีวิตความเป็นอยู่ที่กรุงเทพแล้วอะครับ ก็อยู่มาตั้งแต่เด็กๆ
ตืดสังคมเมืองคนเยอะๆ รถไฟฟ้า ห้างติดๆกัน มีให้เลือกเยอะโรงหนังที่คุณภาพดีกว่า ก็รองไปดูหนังที่นั่นดูแบรนดเดียวจากกรุงเทพนี่แหละทำไมรู้สึกคุณภาพหนังมันต่างกันเรื่องความละเอียดระบบเสียง ร้านอาหารในห้างก็น้อยคนก็น้อย อยากซื้ออะไรก็ไม่ค่อยมีคือติดความเจริญในกรุงเทพ เพื่อนก็อยู่นี่หมด กลัวตัวเองปรับตัวไม่ได้ ผมเป็นคนติดฟิสเนสไม่ได้ไป2-3วันนี้เริ่มอยู่ไม่สุข จะมาอยู่ที่นี่หาที่เล่นได้รึป่าวก็ไม่รู้ พูดกับตัวเองกูต้องมาอยู่นี่จริงๆหรอ 6ปีเชียวนะ แล้วต้องใช้ทุนอีก3ปี ไปอยู่จังหวัดกันดารกว่านี้อีก ห้างอาจจะไม่มีเลย บางคนบอกมิงไปเรียนหนังสือนะไม่ใช่ไปเที่ยว ก็ถูกของเค้าอะคร้บ แต่ชีวิตก็ไม่ได้มีแค่เรียนอย่างเดียวซะหน่อยจริงมั้ย?
ผมกลัวเรื่องการเข้าสังคมด้วย ผมยอมรับว่าผมชอบผู้ชาย ผมเป็นเกย์ ยอมรับกับตัวเองมาหลายปีแล้ว แต่ไม่ได้ออกสาว ผมไม่บอกหรือไม่ได้ใกล้ชิดผมจริงๆไม่รู้หรอก เพื่อนๆยอมรับกันดี แต่พ่อแม่ยังไม่รู้ ผมได้ยินมาว่าคนต่างจังหวัดยังไม่ยอมรับในเรื่องแบบนี้ แม้แต่ในกรุงเทพก็ยังยอมรับไม่เต็มที่ ผมกลัวไปแล้วจะไม่มีคนคบหรือผมต้องแอ๊บแมนตามน้ำผมไม่อยากทำอย่างนั้นอีก มันทรมานมากครับ รวมไปถึงผมไม่รู้อยากเรียนหมอจิงป่าว คือไม่ได้รู้สึกชอบอะไรเป็นพิเศษ ผมเรียนเพราะเรื่องรายได้อย่างเดียวจริงๆ คงไม่มีใครเถียงว่าหมอเงินดีและพ่อแม่ผมก็ทำอาชีฟนี้อยู่ พ่อแม่ก็อยากให้เรียน อีกความคิดนึงคือผมคิดมากไปเองรึป่าว มันอาจไม่เลวร้ายอะไรขนาดนั้นมั้งตอนนี้คิดมากไม่รู้คิดดีป่าวที่เอาชีวิต6ปีไปอยู่ในสถานที่ๆเราไม่อยากอยู่ ขอความคิดเห็นหน่อยครับ