ใครเคยมีเพื่อนรักสมัยวัยเด็ก แล้วพอโตมากลับเป็นได้แค่คนรู้จักกันไม่กล้าคุยกัน แต่กลับคิดถึงเขาจังเลย

สมัยเด็ก  เราต้องกลับบ้านไปหาปู่ย่า ปีละ 1ครั้ง และพอกลับไปเราก็มีเพื่อนพี่มาเล่นด้วย แต่เราสนิทกับพี่ที่ชื่อ หนึ่ง มาก (ขอเอ่ยชื่อเล่นเลยแล้วกัน)
เราเรียกเขาว่าพี่หนึ่ง พอเรากลับไปบ้านปู่ย่าทีเราจะรีบไปหาเขาทันทีไปเล่นด้วยกันตามภาษาเด็กๆ ทุกๆปี เวลาไปบ้านปู่ย่า เราสนุกมากเพราะมีเพื่อนเล่นทุกๆ วัน พี่เขาจะมารับเราออกไปเที่ยวเล่นในหมู่บ้าน

จนมาถึงปีสุดท้ายที่พี่เขาไม่มาหาเรา เราไปหาเขาที่บ้านเขาก็ไม่อยู่ไปเที่ยวกับเพื่อนคนอื่นๆ  พี่เขาก็เปลี่ยนไป ทั้งที่เราก็ยังคิดถึงเขาเหมือนเดิม อยากคุยกันเล่นกันแบบเดิม เราก็เลยคิดไปว่าอาจเป็นเพราะพี่เขาเริ่มโตแล้วรึเปล่าก็ไม่รู้ ทุกวันนี้เวลาเราไปเยียมปู่ย่า เราเจอกันแบบผ่านๆ หรือยืนต่อหน้า(มางานเจอกัน) เห็นกันข้างบ้าน (บ้านอยู่ข้างกัน) ก็ไม่กล้าที่จะคุยจะทัก ทั้งที่อยากจะทักมากๆ อยากกลับไปคุยกันเป็นพี่เป็นน้องแบบเมื่อก่อน แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ อยากบอกพี่เขาว่าเราคิดถึงมากๆ แต่ก็ไม่กล้าจริงๆ