ทำไมยิ่งโตขึ้น ยิ่งรู้สึกว่า ‘เวลาส่วนตัว’ สำคัญกว่าการออกไปเที่ยวกับเพื่อนเยอะๆ?

สมัยก่อนตอนเรียน ถ้าวันไหนไม่ได้ออกไปไหนกับเพื่อน รู้สึกเหมือนเสียเวลาไปเลย
แต่พอโตขึ้น ทำงานไปสักพัก กลับรู้สึกตรงข้ามเลย
วันที่ดีที่สุดในสัปดาห์ กลายเป็นวันที่ได้อยู่บ้านคนเดียว ไม่ต้องไปไหน ไม่ต้องพูดกับใคร
ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นแบบนี้ด้วยไหม หรือเราแค่เริ่มกลายเป็นคนเก็บตัวโดยไม่รู้ตัว
ที่บ้านตอนนี้คือ ถ้าวันหยุดไม่มีแพลน ก็จะรู้สึก “โล่งใจ” มากกว่า “เบื่อ” ไปแล้ว ทั้งที่สมัยก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
ถามตรงๆ ว่าทุกคนเป็นแบบนี้ด้วยไหม? และคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของการโตขึ้น หรือเป็นสัญญาณของอะไรบางอย่าง?