สวัสดีครับ ผมชื่อแจ๊คครับ ตอนนี้ผมกำลังศึกษาอยู่ที่ชั้นปีที่2 ที่มหาลัยแห่งหนึ่ง ผมอยากแชร์เรื่องราวความสุขเล็กๆของผม
ตอนที่ผมอยู่ปี1ครับ เรื่องมีอยู่ว่า...
วันรับน้อง...
รุ่นพี่ปี2 : "วิ่งเร็วๆ วิ่งให้มันเร็วๆหน่อย อืดอาดอยู่ได้
หัดสามัคคีกันหน่อย ไม่งั้นอยู่คณะนี้ไม่ได้"
เด็กปี1อย่างเราก็ต้องทำตามที่พี่เค้าสั่งล่ะครับ
แต่ผมพลาด สะดุดเท้าตัวเอง ผมล้มลงไป
ผม : "โอ้ย!!" รุ่นพี่ปี2หันมาหาผม
รุ่นพี่ปี2: "ไอ่คนที่ล้มน่ะ!! ไปวิ่งรอบสนาม10รอบ ถ้าช้าโดนจัดหนัก ไป!!!"
ผมก็วิ่งตามที่พี่เค้าสั่ง ผมวิ่งได้9รอบ เหลืออีก1รอบเท่านั้น แต่.... ผมไม่ไหวแล้ว ผมเหนื่อย ผมไม่มีแรงจะวิ่งแล้ว สุดท้าย ผมเป็นลมล้มกลางสนาม พอลืมตามาอีกที ผมก็มาโผล่ที่ริมสนาม
ผมรู้สึกโดนพี่ปี2ตบหน้าผมเบาๆ ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆ ผมเห็นหน้ารุ่นพี่คนนี้อย่างไกล้ชิด ผมตาค้าง ใจเต้นรัว หน้าแดง ทำตัวไม่ถูก พี่เค้าพยุงตัวผมขึ้น ท่ามกลางเพื่อนๆและรุ่นพี่มามุงรอบๆตัวผม พอตั้งสติได้ผมเลยลุกขึ้นทั้งที่ยังมึนๆอยู่ ...
ผม : "ขอบคุณครับพี่" ผมหันไปบอกพี่เค้า
รุ่นพี่ : " แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วหรอ ต่อไปจะไหวมั้ยเนี้ย ??" ผมยิ้มเบาๆ ให้พี่เค้า แต่ผมดันล้มไปอีก
รุ่นพี่อีกคน : "ไอ่ดิว! น้องไหวป่ะว่ะ" รุ่นพี่ที่ช่วยผม ชื่อดิว เองหรอ ...
พี่ดิว : "กูว่าไม่ไหวว่ะ พวกรับน้องต่อเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ กูดูแลเอง"
รุ่นพี่ปี2 : "เอางั้นหรอว่ะ!! งั้น.... น้องๆไปที่กลางสนามใครไปช้า โดน!!! " พอสิ้นเสียงรุ่นพี่ เด็กๆปี1ต่างคนต่างวิ่ง โดยไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งสิ้น รู้แต่ว่าทำยังไงก็ได้ เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนรุ่นพี่ทำโทษ ยกเว้นผมที่นอนดูเพื่อนๆโดนรับน้อง
พี่ดิว : "อ่อนแอนะเราเนี้ย แค่นี้ก็เหนื่อยและ" พี่ดิวพูดพร้อมยิ้มเบาๆให้กับผม
ผม : " ไม่รู้สิครับ 5555 ว่าแต่พี่ชื่ออะไรครับ"
พี่ดิว : "พี่ชื่อ ดิว ครับ แล้วน้องล่ะ ??"
ผม : "ผมชื่อ แจ๊คครับ "
พี่ดิว : "แจ๊ค ไปรับน้องไหวป่ะ"
ผม : "เอ่อ....หวะ..หวะ.. ไหวครับ" ผมตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นคำ
พี่ดิว: "ไหวจริงป่ะเนี้ย??? "
ผม : "ครับ"
พี่ดิว : "งั้นป่ะ ไปรับน้องกัน " พี่ดิวลุกขึ้น พร้อมยื่นมือมาให้ผมที่นอนอยู่ ผมจับมือพี่ดิวแล้วลุกขึ้นไปหาเพื่อนๆที่กำลังรับน้องอย่างสนุกสนาน และการรับน้องก็ผ่านไปได้ด้วยดี พอตอนกลางคืน ผมกลับไปที่หอ และแล้วเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ผมเจอพี่ดิวในลิฟท์ พรมลิขิตชัดๆ5555
พี่ดิว : "อ้าว! น้องแจ๊คเจอกันอีกแล้วนะ" พี่ดิวยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร
ผม: "พี่อยู่หอนี้หรอครับ??"
พี่ดิว : "อืมใช่!" เสียงกริ๊งลิฟท์ดัง
พี่ดิว: "งั้นพี่ไปก่อนนะ มีอะไรก็ถามพี่ได้นะ บาย"
พี่ดิวเดินออกจากลิฟท์ไป ผมยืนยิ้มอยู่คนเดียวในลิฟท์ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ผมหวั่นไหวกับผู้ชายหรอนี่...เสียงกริ๊งลิฟท์ดัง ผมเดินออกมาจากลิฟท์ แล้วเดินเข้าห้องพัก....
ผมทิ้งตัวลงบนเตียง ด้วยความเหนื่อย พร้อมกับคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้วันนี้ ...
เช้ารุ่งขึ้น...ผมลืมตาขึ้นมา ผมเผลอหลับไปตอนไหนเนี้ย ผมดูนาฬิกา
ผม: "เห้ย!!!" ผมลุกขึ้นจากเตียง รีบทำธุระส่วนตัวอย่างเร็วที่สุด เพราะมันสายมากๆๆๆๆๆ
ผมรีบวิ่งๆๆๆ ปั้ง!!! ผมวิ่งชนวัตถุอย่างหนึ่งอย่างจัง
หนังสือและเอกสารของผม ปลิวหล่นเต็มพื้นไปหมด ส่วนตัวของผมก็ล้มไม่เป็นท่าเลยครับ
ผม: "ขอโทษครับๆๆๆ ผมรีบจริงๆ " ผมลุกขึ้นรีบเก็บหนังสือและเอกสาร อยู่ๆผมเห็นมือของใครสักคนที่กำลังเก็บเอกสารช่วยผมอยู่ ผมเงยหน้าดูเจ้าของมือ ตกใจเลยครับ พี่ดิวนั่นเอง
พี่ดิว : "เจ็บตรงไหนหรือป่าว" ผมดิวยื่นเอกสารให้ผม
ผม: "ป่าวครับ ขอโทษนะครับที่วิ่งชน" ผมโค้งตัวเพื่อขอโทษ
พี่ดิว : "เห้ย! ไม่เป็นไร พี่ผิดเอง ที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ"
ผม : "ผมขอโทษจริงๆนะครับพี่ ผมรีบจริงๆ"
พี่ดิว : "พอเถอะๆๆ รีบไปเรียนเถอะ เดี๋ยวสาย" ผมยิ้มให้พี่ดิว แล้วรีบวิ่งเข้าห้องเรียน...
(ดึกแล้วอ่ะ นั่งพิม นอนพิม ตั้งนานนิ้วล็อคแล้ว😂😂😂 เอาไว้จะมาเล่าต่อวันหลังนะ ต้องนี้ง่วงมาก ฝันดี)
*เริ่มเขียนครั้งแรก ถ้าเขียนไม่ดี ไม่สนุก ใช้ภาษาไม่ถูกต้อง กราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย เราจะปรับปรุงนะ..
นิยาย ความสัมพันธ์บางๆที่กั้นระหว่างเรา (Y) part1
ตอนที่ผมอยู่ปี1ครับ เรื่องมีอยู่ว่า...
วันรับน้อง...
รุ่นพี่ปี2 : "วิ่งเร็วๆ วิ่งให้มันเร็วๆหน่อย อืดอาดอยู่ได้
หัดสามัคคีกันหน่อย ไม่งั้นอยู่คณะนี้ไม่ได้"
เด็กปี1อย่างเราก็ต้องทำตามที่พี่เค้าสั่งล่ะครับ
แต่ผมพลาด สะดุดเท้าตัวเอง ผมล้มลงไป
ผม : "โอ้ย!!" รุ่นพี่ปี2หันมาหาผม
รุ่นพี่ปี2: "ไอ่คนที่ล้มน่ะ!! ไปวิ่งรอบสนาม10รอบ ถ้าช้าโดนจัดหนัก ไป!!!"
ผมก็วิ่งตามที่พี่เค้าสั่ง ผมวิ่งได้9รอบ เหลืออีก1รอบเท่านั้น แต่.... ผมไม่ไหวแล้ว ผมเหนื่อย ผมไม่มีแรงจะวิ่งแล้ว สุดท้าย ผมเป็นลมล้มกลางสนาม พอลืมตามาอีกที ผมก็มาโผล่ที่ริมสนาม
ผมรู้สึกโดนพี่ปี2ตบหน้าผมเบาๆ ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆ ผมเห็นหน้ารุ่นพี่คนนี้อย่างไกล้ชิด ผมตาค้าง ใจเต้นรัว หน้าแดง ทำตัวไม่ถูก พี่เค้าพยุงตัวผมขึ้น ท่ามกลางเพื่อนๆและรุ่นพี่มามุงรอบๆตัวผม พอตั้งสติได้ผมเลยลุกขึ้นทั้งที่ยังมึนๆอยู่ ...
ผม : "ขอบคุณครับพี่" ผมหันไปบอกพี่เค้า
รุ่นพี่ : " แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วหรอ ต่อไปจะไหวมั้ยเนี้ย ??" ผมยิ้มเบาๆ ให้พี่เค้า แต่ผมดันล้มไปอีก
รุ่นพี่อีกคน : "ไอ่ดิว! น้องไหวป่ะว่ะ" รุ่นพี่ที่ช่วยผม ชื่อดิว เองหรอ ...
พี่ดิว : "กูว่าไม่ไหวว่ะ พวกรับน้องต่อเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ กูดูแลเอง"
รุ่นพี่ปี2 : "เอางั้นหรอว่ะ!! งั้น.... น้องๆไปที่กลางสนามใครไปช้า โดน!!! " พอสิ้นเสียงรุ่นพี่ เด็กๆปี1ต่างคนต่างวิ่ง โดยไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งสิ้น รู้แต่ว่าทำยังไงก็ได้ เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนรุ่นพี่ทำโทษ ยกเว้นผมที่นอนดูเพื่อนๆโดนรับน้อง
พี่ดิว : "อ่อนแอนะเราเนี้ย แค่นี้ก็เหนื่อยและ" พี่ดิวพูดพร้อมยิ้มเบาๆให้กับผม
ผม : " ไม่รู้สิครับ 5555 ว่าแต่พี่ชื่ออะไรครับ"
พี่ดิว : "พี่ชื่อ ดิว ครับ แล้วน้องล่ะ ??"
ผม : "ผมชื่อ แจ๊คครับ "
พี่ดิว : "แจ๊ค ไปรับน้องไหวป่ะ"
ผม : "เอ่อ....หวะ..หวะ.. ไหวครับ" ผมตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นคำ
พี่ดิว: "ไหวจริงป่ะเนี้ย??? "
ผม : "ครับ"
พี่ดิว : "งั้นป่ะ ไปรับน้องกัน " พี่ดิวลุกขึ้น พร้อมยื่นมือมาให้ผมที่นอนอยู่ ผมจับมือพี่ดิวแล้วลุกขึ้นไปหาเพื่อนๆที่กำลังรับน้องอย่างสนุกสนาน และการรับน้องก็ผ่านไปได้ด้วยดี พอตอนกลางคืน ผมกลับไปที่หอ และแล้วเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ผมเจอพี่ดิวในลิฟท์ พรมลิขิตชัดๆ5555
พี่ดิว : "อ้าว! น้องแจ๊คเจอกันอีกแล้วนะ" พี่ดิวยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร
ผม: "พี่อยู่หอนี้หรอครับ??"
พี่ดิว : "อืมใช่!" เสียงกริ๊งลิฟท์ดัง
พี่ดิว: "งั้นพี่ไปก่อนนะ มีอะไรก็ถามพี่ได้นะ บาย"
พี่ดิวเดินออกจากลิฟท์ไป ผมยืนยิ้มอยู่คนเดียวในลิฟท์ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ผมหวั่นไหวกับผู้ชายหรอนี่...เสียงกริ๊งลิฟท์ดัง ผมเดินออกมาจากลิฟท์ แล้วเดินเข้าห้องพัก....
ผมทิ้งตัวลงบนเตียง ด้วยความเหนื่อย พร้อมกับคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้วันนี้ ...
เช้ารุ่งขึ้น...ผมลืมตาขึ้นมา ผมเผลอหลับไปตอนไหนเนี้ย ผมดูนาฬิกา
ผม: "เห้ย!!!" ผมลุกขึ้นจากเตียง รีบทำธุระส่วนตัวอย่างเร็วที่สุด เพราะมันสายมากๆๆๆๆๆ
ผมรีบวิ่งๆๆๆ ปั้ง!!! ผมวิ่งชนวัตถุอย่างหนึ่งอย่างจัง
หนังสือและเอกสารของผม ปลิวหล่นเต็มพื้นไปหมด ส่วนตัวของผมก็ล้มไม่เป็นท่าเลยครับ
ผม: "ขอโทษครับๆๆๆ ผมรีบจริงๆ " ผมลุกขึ้นรีบเก็บหนังสือและเอกสาร อยู่ๆผมเห็นมือของใครสักคนที่กำลังเก็บเอกสารช่วยผมอยู่ ผมเงยหน้าดูเจ้าของมือ ตกใจเลยครับ พี่ดิวนั่นเอง
พี่ดิว : "เจ็บตรงไหนหรือป่าว" ผมดิวยื่นเอกสารให้ผม
ผม: "ป่าวครับ ขอโทษนะครับที่วิ่งชน" ผมโค้งตัวเพื่อขอโทษ
พี่ดิว : "เห้ย! ไม่เป็นไร พี่ผิดเอง ที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ"
ผม : "ผมขอโทษจริงๆนะครับพี่ ผมรีบจริงๆ"
พี่ดิว : "พอเถอะๆๆ รีบไปเรียนเถอะ เดี๋ยวสาย" ผมยิ้มให้พี่ดิว แล้วรีบวิ่งเข้าห้องเรียน...
(ดึกแล้วอ่ะ นั่งพิม นอนพิม ตั้งนานนิ้วล็อคแล้ว😂😂😂 เอาไว้จะมาเล่าต่อวันหลังนะ ต้องนี้ง่วงมาก ฝันดี)
*เริ่มเขียนครั้งแรก ถ้าเขียนไม่ดี ไม่สนุก ใช้ภาษาไม่ถูกต้อง กราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย เราจะปรับปรุงนะ..