หวัดดีคับทุกคนที่เข้ามา เข้ามาตอบเป็นกำลังใจหน่อยนะคับ เพราะเรื่องราวที่ผมจะมาเล่ามันคือเรื่องจริงยิ่งกว่าละคร

คือผมอายุ17ผมคิดไงไม่รู้นะที่มาตั้งกระทู้ ผมเคยมีเพื่อนคับ แต่ตอนนี้ก็มีคับแต่ไม่สุงสิงผมคิดว่าไม่เคยแคร์ผมเลย ผมแคร์ฝ่ายเดียวทุกคนเลย ผมเลยตัดสินใจออกห่างพวกมันเลย ตอนนี้ก็อยู่คนเดียว อยู่บ้านตื่นเช้าไป โรงเรียนไปแก้งาน ก็อยู่คนเดียวไปวันๆไม่ทำไรอยู่น่าจอ ถึงเวลานอน มันรู้สึกไงไม่รู้นะคับ แต่ผมว่าผมคิดดีแล้ว เพราะพวกเพื่อนมันรวมตัวกันทุกวัน ก็ไม่ทำไรมากก็ ดูดกัญชา กินโปร กันอยู่แค่นี้ ผมก็เคยอยู่กับพวกมันก็กินก็ดูด ตอนที่เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ไช่วะ เพื่อนกลุ่มนี้มันยังไม่ใช่ผมเลยตัดสินใจออกห่าง เท่านั้นแหละ ตามนั้น ลงแดง แต่ก็อดทนคับ จนทุกวันนี้หายดี แต่ถามว่าเหงาไหม ผมเหงานะ แต่ก็มีเพื่อนๆบางส่วนที่ซื่อสัตย์ แต่ผมคิดว่าผมคิดถูกละคับ ถ้าอยุ่กับพวกต่อไปมีหวังตายดูดดื่ม-ครบรส สักวันหนึ่งของพวกนั้นหมดไป จะรู้สึก
ผมก็คิดไว้ว่าสักวันจะเจอเพื่อนซัก4-5คนที่ยอมรับในตัวเรา ไม่พูดลับหลัง แต่เดี๋ยวนี้ตั้งแต่ผมเริ่มใช้ชีวิตคนเดียวบอกเลย นิสัยผมเปลี่ยนมากคับ จากเคยแคร์คน กลับกลายเป็นไม่แคร์ใครแล้ว นอกจากครอบครัว เรื่องจริงไม่ติงนังเลยคับ ผมคิดถึงอนาคต ทำไรผมคิดเสมอ ผมดื่มนม กินดี บำรุงร่างกาย
ผมคิดว่า คนเดียวก็อยู่ได้ไม่ตายนะคับ เมื่อก่อนผมไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย ตอนนี้ก็พอมีบ้าง ผมคิดว่าตอนนี้เอาเรียนก่อนดีกว่า อย่าไปทำไรไม่ดีเลย
ทำแค่พอรู้ เพราะอนาคตแน่นอนคับ มีอะไรรอเราอยู่อีกเยอะ ชีวิตจะต้องผ่านอะไรมากมาย เนี้ยผมคิดนี้ตลอด มันคือกำลังใจให้ผมถึงทุกวันนี้คับ
ผมเหมือนเด็กคนนึงที่เคยเกเร ไม่เอาไรสักอย่าง แต่ตอนนี้เหมือนมีอะไรมาสกิด ผมเริ่มคิดกลับนะคับ แบบเรื่องอะไรที่ไม่ดีไม่ชอบเลย อยากเป็นคนดี
อยากมีอนาคตดีๆ เพราะตัวอย่างมีให้เห็นเต็มไปหมด ผมคิดถูกไหมคับ ช่วยกันหน่อยนะคับ