เเย่งลูกค้า.....
หลังจากความเร่งรีบผ่านไป ก็เริ่มต้นด้วยการเรียกลูกค้าเข้าร้าน ซึ่งเป็นหน้าที่หลักของ PC ที่การบริการต้องเป็นหนึ่งเสมอ เมื่อยังไม่มีลูกค้า ช็อปจึงดูเงียบๆ พร้อมๆกับฉันที่ยืนเงียบๆจ้องนายโรคจิตห้องน้ำหญิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เขากำลังคุยกับลูกค้าอยู่ ท่าทางของเขา ดูครั้งเดียวก็รู้เเล้วว่า ชำนาญ ท่าทางคล่องเเคล่ว ถามตอบลูกค้าได้เก่ง ทำเอาฉันอยากรู้ว่า เขาเป็น PC มานานเท่าไหร่เเล้ว ว่าเเต่...ทำไมฉันต้องสนใจหมอนี่ด้วย ทำงานนะเฟ้ย...
"ชื่อไรครับน้อง..."
รุ่นพี่ผู้ชาย รูปร่างดี ใบหน้าคมคาย ใส่ชุดฟอร์มพนักงานที่เอาคอปกขึ้นบวกด้วยมาดท่าทางเเล้วแลดูเป็นคนที่เพลย์บอยสุดๆ
เขาซึ่งเป็นพนักงานในช็อปทักฉันประสาเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามา
"ปลายฟ้าค่ะ..." ฉันตอบอย่างเป็นมิตร
พนักงานในช็อปนี้มีทั้งหมด 5 คน เป็นชายสาม หญิงสองซึ่งรวมฉันด้วย
"พี่ชื่อโฟนนะ น้องเป็นเด็กใหม่ใช่มั้ย....น่ารักนะเราเนี่ย *0* " ตาเป็นประกายเเบบนี้ -*-
ป้าบ!!!!
รุ่นพี่ที่ชื่อโฟน โดนรุ่นพี่อีกคนตบหัวเข้าให้ อึ๋ย...อะไรกันเนี่ย
"ล้อน้องเค้าเล่นอยู่เรื่อย.... น้องฟ้าอย่าไปสนใจไอ้หมอนี่นะ พี่ชื่อเคย์ มีไรให้ช่วยก็บอกนะครับ "
รุ่นพี่ที่ชื่อเคย์ ใส่ชุดฟอร์มในเเบบที่เรียบร้อย เขาจัดฟัน มีใบหน้าเรียวขาว รับกันได้ดีกับจมูกโด่งเป็นสัน เขาเป็นคนที่หน้าตาน่ารัก ต่างกับพี่โฟน ที่หน้าตาออกไปทางกะล่อนเพลย์บอย
พี่เคย์กับพี่โฟนเป็นเพื่อนที่สนิทกัน เขาชวนฉันคุยหลายเรื่องซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวกับงานในร้านนี้ เขายังเเนะนำพนักงานที่เหลือให้ฉันฟังอีกด้วย นั่นก็คือพนักงานในร้านนี้มีทั้งหมด 5 คน มีชายสามคนก็คือ พี่โฟน พี่เคย์เเละ พี่ปกรณ์ ซึ่งฉันมารู้ทีหลังว่าทั้งสามคนอายุ 21 พี่ปกรณ์เป็นคนที่ทำงานเก่ง เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด เเต่ตั้งใจกับงานมาก ส่วนใหญ่พี่ปกรณ์จะทำงานคู่กับพี่เค้กซึ่งเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งในร้านนี้ อายุ 19 ปี พี่เค้กนิสัยจริงจังกับงานมาก จนได้กัดกับพี่โฟนเเละพี่เคย์ที่ชอบชิลๆกับงานประจำ พี่ปกรณ์กับพี่เค้กจะประจำอยู่เคาท์เตอร์ คอยยิงบิล รับส่งของเข้าสต๊อก ซึ่งเรียกได้ว่าเหมือนรองผู้จัดการของช็อปนี้เลยก็ว่าได้
งานเเรกของฉันในวันนี้ที่จะเริ่มฝึกคือการเรียกลูกค้าเข้าร้าน เเต่ก็นั่นเเหละ ลูกค้าน้อยตามประสาวันธรรมดาเเบบนี้ จะมีใครมาให้ฉันเรียกล่ะ ถ้าเป็นวันหยุดก็ว่าไปอย่าง เเต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังเห็นว่า เซ็นเตอร์โฟนมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆไม่ขาดสายต่างกับช็อปฝั่งตรงข้ามโดยสิ้นเชิง.....ฮึ่ย...ไม่ยอมเเพ้หรอก
ฉันมองไปตามทาง ก็พบเห็นหญิงสาวรายหนึ่งมาเดินห้าง ทองเต็มตัว กวาดสายตามองไปทั่วเหมือนหาอะไร ลูกค้ารายเเรกของฉันมาเเล้ววว.... ><
"สวัสดีค่า หาไรคะ?? สอบถามได้นะคะ"
ฉันเริ่มต้นทักทาย หญิงสาวคนนั้นหันมามองฉันพร้อมๆกับกล่าวว่า
"สายชาร์ตไอโฟน 6 จ๊ะ "
.....?
เอ่อ สายชาร์ต... ไอโฟน 6 ช็อปเรามีมั้ยน้า.าาา
....เวรกรรม เวลาว่างๆทำไมฉันไม่เดินสำรวจช็อปนี้นะ พัฒนาการในการเป็น PC ดูเเย่ที่สุดในโลกเลย
" มีครับพี่...เชิญช็อปนี้เลยครับ"
"....."
"......"
??????????????????????????
อ...อะไรกัน????
ไม่ใช่พี่โฟนที่เข้ามาทำลายความเงียบ
ไม่ใช่พี่เคย์ที่มาเชิญลูกค้าไป
ไม่ใช่ใครในช็อปฉันทั้งนั้น
เเต่เป็นคนจากช็อปฝั่งตรงข้าม เเละนายคนนั้นคือ.....นายโรคจิตห้องน้ำหญิง -_-*
......
......
เฮ้ย!? นี่นายเเย่งลูกค้าฉันเรอะ...
นายเเย่งไปต่อหน้าต่อหน้าเลยเนี่ยนะ
ย้ากกกกกก! นายมันไร้มารยาท นายมันทุเรศที่สุด อ๊ากกกกก...นายทำอะไรลงไปเนี่ย
ฉันได้เเต่ก่นด่าในใจด้วยความหงุดหงิด เเล้วพี่โฟนกับพี่เคย์ไปไหน ทำไมไม่มาช่วยเด็กใหม่อย่างฉันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยละเนี่ยย
ฉันหันขวับไปทางรุ่นพี่สองคนที่กำลังยืนคุยกับผู้หญิงสองคนอยู่ ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ
"ขอไลน์ก็ได้ครับ......"
"เบอร์โทรก็ดีนะครับ *0* "
และนี่คือสีหน้าของผู้หญิงสองคนนั้น
-___-'
ฉันก็นึกว่าพวกพี่กำลังยืนคุยกับลูกค้าอยู่ เเต่บทสนทนานี้นี่ไม่ใช่ชัวร์ ไม่ใช่ลูกค้าชัวรรรร
" รู้สึกมีรังสีความร้อนแผ่มาด้านหลังเรามั้ยวะไอเคย์ -0- ????? "
Sweet hart PC ฉันรักนายได้มั้ย ?? 2
หลังจากความเร่งรีบผ่านไป ก็เริ่มต้นด้วยการเรียกลูกค้าเข้าร้าน ซึ่งเป็นหน้าที่หลักของ PC ที่การบริการต้องเป็นหนึ่งเสมอ เมื่อยังไม่มีลูกค้า ช็อปจึงดูเงียบๆ พร้อมๆกับฉันที่ยืนเงียบๆจ้องนายโรคจิตห้องน้ำหญิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เขากำลังคุยกับลูกค้าอยู่ ท่าทางของเขา ดูครั้งเดียวก็รู้เเล้วว่า ชำนาญ ท่าทางคล่องเเคล่ว ถามตอบลูกค้าได้เก่ง ทำเอาฉันอยากรู้ว่า เขาเป็น PC มานานเท่าไหร่เเล้ว ว่าเเต่...ทำไมฉันต้องสนใจหมอนี่ด้วย ทำงานนะเฟ้ย...
"ชื่อไรครับน้อง..."
รุ่นพี่ผู้ชาย รูปร่างดี ใบหน้าคมคาย ใส่ชุดฟอร์มพนักงานที่เอาคอปกขึ้นบวกด้วยมาดท่าทางเเล้วแลดูเป็นคนที่เพลย์บอยสุดๆ
เขาซึ่งเป็นพนักงานในช็อปทักฉันประสาเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามา
"ปลายฟ้าค่ะ..." ฉันตอบอย่างเป็นมิตร
พนักงานในช็อปนี้มีทั้งหมด 5 คน เป็นชายสาม หญิงสองซึ่งรวมฉันด้วย
"พี่ชื่อโฟนนะ น้องเป็นเด็กใหม่ใช่มั้ย....น่ารักนะเราเนี่ย *0* " ตาเป็นประกายเเบบนี้ -*-
ป้าบ!!!!
รุ่นพี่ที่ชื่อโฟน โดนรุ่นพี่อีกคนตบหัวเข้าให้ อึ๋ย...อะไรกันเนี่ย
"ล้อน้องเค้าเล่นอยู่เรื่อย.... น้องฟ้าอย่าไปสนใจไอ้หมอนี่นะ พี่ชื่อเคย์ มีไรให้ช่วยก็บอกนะครับ "
รุ่นพี่ที่ชื่อเคย์ ใส่ชุดฟอร์มในเเบบที่เรียบร้อย เขาจัดฟัน มีใบหน้าเรียวขาว รับกันได้ดีกับจมูกโด่งเป็นสัน เขาเป็นคนที่หน้าตาน่ารัก ต่างกับพี่โฟน ที่หน้าตาออกไปทางกะล่อนเพลย์บอย
พี่เคย์กับพี่โฟนเป็นเพื่อนที่สนิทกัน เขาชวนฉันคุยหลายเรื่องซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวกับงานในร้านนี้ เขายังเเนะนำพนักงานที่เหลือให้ฉันฟังอีกด้วย นั่นก็คือพนักงานในร้านนี้มีทั้งหมด 5 คน มีชายสามคนก็คือ พี่โฟน พี่เคย์เเละ พี่ปกรณ์ ซึ่งฉันมารู้ทีหลังว่าทั้งสามคนอายุ 21 พี่ปกรณ์เป็นคนที่ทำงานเก่ง เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด เเต่ตั้งใจกับงานมาก ส่วนใหญ่พี่ปกรณ์จะทำงานคู่กับพี่เค้กซึ่งเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งในร้านนี้ อายุ 19 ปี พี่เค้กนิสัยจริงจังกับงานมาก จนได้กัดกับพี่โฟนเเละพี่เคย์ที่ชอบชิลๆกับงานประจำ พี่ปกรณ์กับพี่เค้กจะประจำอยู่เคาท์เตอร์ คอยยิงบิล รับส่งของเข้าสต๊อก ซึ่งเรียกได้ว่าเหมือนรองผู้จัดการของช็อปนี้เลยก็ว่าได้
งานเเรกของฉันในวันนี้ที่จะเริ่มฝึกคือการเรียกลูกค้าเข้าร้าน เเต่ก็นั่นเเหละ ลูกค้าน้อยตามประสาวันธรรมดาเเบบนี้ จะมีใครมาให้ฉันเรียกล่ะ ถ้าเป็นวันหยุดก็ว่าไปอย่าง เเต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังเห็นว่า เซ็นเตอร์โฟนมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆไม่ขาดสายต่างกับช็อปฝั่งตรงข้ามโดยสิ้นเชิง.....ฮึ่ย...ไม่ยอมเเพ้หรอก
ฉันมองไปตามทาง ก็พบเห็นหญิงสาวรายหนึ่งมาเดินห้าง ทองเต็มตัว กวาดสายตามองไปทั่วเหมือนหาอะไร ลูกค้ารายเเรกของฉันมาเเล้ววว.... ><
"สวัสดีค่า หาไรคะ?? สอบถามได้นะคะ"
ฉันเริ่มต้นทักทาย หญิงสาวคนนั้นหันมามองฉันพร้อมๆกับกล่าวว่า
"สายชาร์ตไอโฟน 6 จ๊ะ "
.....?
เอ่อ สายชาร์ต... ไอโฟน 6 ช็อปเรามีมั้ยน้า.าาา
....เวรกรรม เวลาว่างๆทำไมฉันไม่เดินสำรวจช็อปนี้นะ พัฒนาการในการเป็น PC ดูเเย่ที่สุดในโลกเลย
" มีครับพี่...เชิญช็อปนี้เลยครับ"
"....."
"......"
??????????????????????????
อ...อะไรกัน????
ไม่ใช่พี่โฟนที่เข้ามาทำลายความเงียบ
ไม่ใช่พี่เคย์ที่มาเชิญลูกค้าไป
ไม่ใช่ใครในช็อปฉันทั้งนั้น
เเต่เป็นคนจากช็อปฝั่งตรงข้าม เเละนายคนนั้นคือ.....นายโรคจิตห้องน้ำหญิง -_-*
......
......
เฮ้ย!? นี่นายเเย่งลูกค้าฉันเรอะ...
นายเเย่งไปต่อหน้าต่อหน้าเลยเนี่ยนะ
ย้ากกกกกก! นายมันไร้มารยาท นายมันทุเรศที่สุด อ๊ากกกกก...นายทำอะไรลงไปเนี่ย
ฉันได้เเต่ก่นด่าในใจด้วยความหงุดหงิด เเล้วพี่โฟนกับพี่เคย์ไปไหน ทำไมไม่มาช่วยเด็กใหม่อย่างฉันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยละเนี่ยย
ฉันหันขวับไปทางรุ่นพี่สองคนที่กำลังยืนคุยกับผู้หญิงสองคนอยู่ ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ
"ขอไลน์ก็ได้ครับ......"
"เบอร์โทรก็ดีนะครับ *0* "
และนี่คือสีหน้าของผู้หญิงสองคนนั้น
-___-'
ฉันก็นึกว่าพวกพี่กำลังยืนคุยกับลูกค้าอยู่ เเต่บทสนทนานี้นี่ไม่ใช่ชัวร์ ไม่ใช่ลูกค้าชัวรรรร
" รู้สึกมีรังสีความร้อนแผ่มาด้านหลังเรามั้ยวะไอเคย์ -0- ????? "