ครั้งแรกในชีวิต *^0^*

เมื่อ 4 ปีก่อนเราเคยคุยกะ ผช คนนึงพ่อแม่ของเราเปนเพื่อนกัน (เราเลยรุ้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ) เขาได้เบอเรามาจากแม่ของเขา เราโทรคุยกันทุกคืน จนกระทั่งมีอยุ่คืนนึงเขาขอเราเปนแฟน ตอนนั้นเราก็ยังเดกไม่รุ้เรื่องอะรัย เราเลยบอกปฏิเสธไป (ก็นี่รักแรกของเราหนิ ไม่รุ้จะทำยังงัย ตอนนั้นแม่ก็บอกอย่าเพิ่งมีแฟน แต่ตอนนั้นเรารักเขามาก (รุ้ได้งัยว่ารักเขามาก?? ก็เพิ่งรุ้ตัวเองนี่แหล่ะหลังจากคบคัยมาหลายคน ฮุฮุ) และรุ้สึกเสียใจที่ปฏิเสธเขา) แล้วหลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไป ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย (เรากับเขาเปนคนกรุงเทพ แต่เราย้ายมาอยุ่เชียงใหม่เลยทำให้ติดต่อกันยากขึ้น)

   พอเวลาผ่านไปนานเท่าหรั่ยไม่รุ้ เราได้ไปเจอเขาอีกครั้งในงานอาสาสมัคร (เปนความบังเอิญที่ดีมากคร๊าาาา) เราเลยได้ทำงานและคุยกันอีกครั้ง ในคืนสุดท้ายมีงานเลี้ยงอำลา (ก็เปนปกติอะเนอะ มาเจอกันทั้งทีก็ต้องมีงานเลี้ยงบ้างอะรัยบ้าง) เขาดื่มกับพี่ๆ อาสาคนอื่น (แต่เราไม่ดื่มนะ ดื่มไม่เปง) เริ่มดื่มกันตั้งแต่ประมาณ 3 ทุ่ม

   และดื่มกันไปเรื่อยๆ จนถึง 4 ทุ่มครึ่งพนักงานเดินมาบอกว่าหมดเวลาแล้วต้องปิดห้องแล้ว (เราไปดื่มกันที่ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม) ด้วยความที่ทุกคนกำลังสนุกสนานกับการดื่ม ร้อง เล่น (ไพ่) และเต้น เลยพากันไปต่อที่ห้องพักของอาสาคนนึง (ซึ่งแน่นอนว่าเราก็ตามไปกะเขาด้วย แต่ก่อนไปเราขอพี่ๆ ไปอาบน้ำที่ห้องก่อน และเราก็ไม่ลืมที่จะถามเลขห้องค่ะ)
   
   พอไปถึงห้องทุกนั่งกันเตมห้องเลยคร๊าาา พอเปิดประตูเข้าตรงทางเดินจะนั่งเล่นไพ่กัน (ทุกที่ที่เดินได้ในห้อง เปนของวงไพ่คร๊าาา) โต๊ะข้างเตียง เปนโต๊ะผสมเครื่องดื่มมึนเมา (เตียงในห้องเปนเตียงคู่) วงเครื่องดื่มอยุ่บนเตียงข้างประตู เราอยุ่บนเตียงระหว่างโต๊ะผสมเครื่องดื่มและเตียงของกลุ่มที่ดื่มกัน ระเบียงด้านนอกสูบบุหรี่ค่าาา ส่วนเราทำอะรัยไม่เปง เลยนั่งเล่นโทรศัพท์อยุ่บนเตียงและนั่งดูคนเมา (นั่งดูแล้วมีความสุขมากกกก 55)

   เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ดูเหมือนเขาจะเมาได้ที่ละมั้ง เขามองมาทางเราส่งสายตาแปลกๆ มาพร้อมกับยักคิ้วใส่เรา (เหนแล้วเขิลหน่ะสิค่าาา *^0^* ) เราเลยนั่งก้มหน้าเล่นเกมในโทรศัพท์ (เกม sudoku) ไม่พยายามจะสนใจสิ่งรอบข้าง พอเราเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งปรากฎว่า.... เขาไม่อยุ่ตรงนั้นแล้ว (เขาเปนคนผสมเครื่องดื่มหน่ะ เราก็มองหาสิค่ะ หาเท่าหรั่ยก็หาไม่เจอเลยคิดว่าคงไปสูบบุหรี่อยุ่ข้างนอกแน่ๆ เพราะประตูห้องน้ำเปิดอยุ่ไม่มีคัยเลย) เราเลยก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ

   เวลาผ่านไปสักครู่หนึ่งเขาก็เดินเข้ามาแล้วมานอนข้างๆ เรา (เราก็ตกใจสิค่ะ อึ้งด้วย ทำเอาเกร็งหมดเลยคร๊าาาา) เราเลยเอาหมอนมาวางบนตักแล้วขยับออกมา (เด๋วความคิดเตลิด ไม่ได้ๆ ต้องถอยก่อน) แล้วก้มหน้าเล่นเกมต่อ สักพักเขาพูดอะรัยสักอย่างกับเรา ฟังไม่ค่อยถนัด เพราะเสียงเพลง คนเมาและวงไพ่ดังมาก เราเลยตอบเขาว่า "อ่า โอเค ได้สิ" (ตอบแบบมั่วๆ คร๊าาา)

   แล้วหลังจากนั้นเขาก็เอาหัวของเขามาหนุนตักเรา ทำเอาสะดุ้งและตกใจอีกครั้ง รุ้สึกโลกนี้หยุดหมุนละหรอ โลกจะแตกมั้ยเนี่ยยยย รุ้สึกได้เลยว่า "มีความสุขจนน้ำตาไหลเลยคร๊าาาา (ครั้งแรกในชีวิตที่มีความสุขขนาดนี้ และความคิดที่มโนเอาไว้ผุดออกมาแล้วคร๊าาาาา คัยจะคิดว่ามันจะเกิดขึ้นจิง แทบช็อคค่ะ)" เราเลยปล่อยเลยตามเลย (เขาจะหาว่าเราง่ายมั้ยเนี่ยยยย >>.<< ) เขาก็มองหน้าเรา เราก็ทำรัยไม่ถูกสิค่ะ (เขิลหนิ ^0^ ) เท่านั้นยังไม่พอเขาดึงมือเราไปจับด้วย (มันเปนความรุ้สึกที่อธิบายออกมาเปนตัวหนังสือได้ยากมาก) มันรุ้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก (อร๊ายยยยย ชั้นทำรัยอยุ่เนี่ยยยยย)

   เขาจับมือเราไปได้สักพัก มีพี่คนนึง (ซึ่งเมาอยุ่) กระโดดถีบเขาแล้วพูดว่า "ทำรัยน้องกู....." (ขออภัยในความไม่สุภาพค่ะ) หลังจากนั้นเขาก็เถียงกันสักแปร๊ปปป เราก็ไม่ได้สนใจอะรัยก้มหน้าเล่นเกมอย่างเดียวค่ะ (เล่นตั้งแต่เมื่อกี้ไม่ผ่านสักที สมาทงสมาธิไม่มีละคร๊าาาา นาทีนี้)

   พอเถียงกันเสร็จ เขาก็มานั่งข้างๆ เรา (ไม่หนุนตักแระ) เอาหัวมาอิงไหล่แล้วดูเราเล่นเกม สักพักเขาก็พูดขึ้นว่า "คิดถึง... คิดถึงจิงๆ" เท่านั้นแหล่ะเผลอยิ้มออกมาแบบไม่รุ้ตัว รุ้สึกตื้นตันใจมาก ประมาณว่าอยากได้ยินคำนี้มานานแล้ว พอรุ้สึกตัวอีกทีก็ปลอบใจตัวเอง "เล่นเกมต่อๆ เค้าไม่ได้คิดรัย บลาาา " (สารพัดคำพูดเพื่อปลอบใจตัวเอง ในขนะที่มือก็จิ้มเกมอยุ่ จิ้มไปเรื่อย จิ้มไปจิ้มมา) แล้วเขาก็ถามขึ้นว่า "เหนเล่นตั้งนานแระ เมื่อหรั่ยจะผ่านสักที" เราก็อยากจะตอบกลับไปดังๆ นะว่า "ก็เทอเล่นทำแบบนี้ คัยจะมีสมาธิเล่นกันหล่ะ" แต่ก็ไม่ได้พูดอะรัย ก้มหน้าเล่นต่อ พยายามรวบรวมสมาธิแล้วตั้งใจเล่นโดยไม่สนใจสิ่งที่อยุ่ข้างๆ เย้ๆๆๆๆ สุดท้ายก็เล่นผ่านจนได้ เฮ้อออออ กว่าจะผ่าน

   ในขนะที่เรากำลังเล่นเกมเขาก็ค่อยๆ เลื้อยลงจนมาหนุนที่ตักอีกครั้ง (ไม่มีหมอนวางด้วย อยากจะบอกว่าผม ผช ทิ่มขาแล้วมันจั๊กจี้นร๊าาาา ในใจอยากจะผลักหัวออก แต่ทำงัยได้อ่า ยังรุ้สึกดีอยุ่อ่า (แอบแรดเบาๆ ฮุฮุ) แล้วเขาก็ถามเราว่า "คืนนี้นอนที่นี่ด้วยกันมั้ย" อร๊ายยยย คิดอะรัยของเขาอยุ่ ความคิดชั้นๆ โอมมม จงกลับมา จงกลับมา พยายามรวบรวมสติแล้วตอบว่า "ไม่ได้ต้องไปนอนที่ห้องกับเพื่อน เพื่อนนอนคนเดียว" ซึ่งในขนะนี้เพื่อนยังมีความสุขกับการดื่มอยุ่ เขาเลยอาสาจะไปส่งที่ห้อง เราปฏิเสธไป แต่สุดท้ายก็ให้ไปส่ง (แหมมม ก็เล่นตัวนิดนึง 55)

  แล้วเขาก็ดึงมือไปจับอีก ให้ความรุ้สึกที่อบอุ่นอีกแล้วววว แล้วเขาก็ถามมาอีกว่า "ยังเหมือนเดิมมั้ย" เราก็อยากจะตอบว่า "เหมือนเดิมมาตลอด ไม่เคยรักน้อยลงเลย ถึงแม้ว่าเราจะคบกับคนอื่นมากี่คน แต่ถ้าเขาเข้ามาเราก็พร้อมจะหยุด (แอบชั่วร้ายเบาๆ)" แต่นั่นก็เปนเพียงความรุ้สึกที่อยุ่ในใจจิงๆ แล้วเราไม่ได้ตอบอะรัย เขิลอร่าาาาาา

   หลังจากนั้นเขาก็ไปส่งเรากับเพื่อนที่ห้อง โดยมีพี่อีกคนนึงตามมาดูพฤติกรรมเขา ^_^

   เช้าวันรุ่งขึ้น เขามาที่ห้องอาหารก่อนเรา (ก็เมื่อคืนเล่นดื่มกันแทบไม่ได้นอนกันหนิ) เขาตักอาหารและเอาน้ำมาให้ (อาหารเช้าแบบบุฟเฟ่ต์) แอบรุ้สึกดีและขอบคุณมาก

   หลังจากนั้น เราก็ขึ้นรถกลับเชียงใหม่ ส่วนเขาก็กลับกรุงเทพ (งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา แต่เราทำมัยไม่มีวันเลิกรักเขานะ) เขาทักแชทเรามาคุยกันเหมือน 4 ปีก่อน แล้วถามก็โพล่งถามเขาขึ้นมาว่า "เมื่อคืนคิดรัยอยู่" เขาเงียบไปสักพักแล้วตอบมาว่า "เมื่อคืนยังมีสติอยุ่ ยังรุ้ตัวว่าทำอะรัยอยุ่ ที่ทำแบบนั้นไปเพราะรุ้สึกแบบนั้นจิงๆ แต่ก็ต้องขอโทดด้วยที่ทำแบบนั้น" เราก็ดีใจสิค่ะ ที่เขาทำลงไปไม่ได้เปนเพราะว่าเขาเมา เขายังมีความรุ้สึกดีๆ กับเราอยุ่ เราไม่ได้มโนไปเอง แล้วเขาก็ถามขึ้นมาว่า "แล้วทำมัยถึงยอมให้ทำแบบนั้นหล่ะ" เราก็ตอบอย่างไม่รอช้าเลยว่า "เรายังรุ้สึกเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน" แต่เหมือนมีหอกมาปักอก เมื่อเขาพูดขึ้นมาว่า "เขายังไม่พร้อมที่จะมีคัยตอนนี้" ฉึกกกกกกก เราก็พอจะเข้าใจ....

   สิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนเปนเพียงความฝัน หลังจากนี้ต้องดึงตัวเองออกมาจากความฝัน แล้วเผชิญหน้ากับความเปนจิง... แต่สิ่งที่อยากรุ้คือ "ไม่ได้ให้ความหวังเราเล่นๆ ใช่มั้ย คิดจิงจังกับเรารึป่าว"

   หลังจากนั้น เราก็เหนในเฟสเขาโพสขึ้นมาประมาณว่า "ให้รอก่อนได้มั้ย รอเมื่อถึงเวลาที่เปนของเรา" ซึ่งเปนประโยคที่คล้ายกับเมื่อ 4 ปีที่แล้วที่เขาบอกให้เรา "รอ"


*** ความทรงจำนี้จะไม่มีวันลืมเลย ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิต ให้รุ้กับคำว่า "รัก"