28/03/2558 19.20
ไม่รู้ฉันเป็นอะไร อารมณ์ไม่ดีตลอดเวลา ไม่คุยกับพ่อแม่ ฉันอายุ 15ปี 3เดือน 15วัน ฉันคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับฮอร์โมนในร่างกายหรือเปล่า ฉันเหมือนคนเป็นโรคประสาท ชอบเก็บตัวคนเดียวในห้อง ไม่มีเพื่อนที่รุ่นราวคราวเดียวกันให้เล่นด้วยที่บ้าน ฉันได้แต่คุยกับความคิดของตนเอง ก็จริงนะที่ฉันสามารถอยู่คนเดียวได้ บางวันฉันแทบไม่กินอะไรเลย ฉันก็อยู่ได้ แต่ที่ฉันคิดอยู่ตลอดเวลาคือ “การกระทำแบบนี้มันทำให้พ่อกับแม่ของฉันเป็นทุกข์" ใช่!! ฉันคิดได้ แต่ความคิดกับสิ่งที่ฉันกระทำออกมานั้นมันตรงกันข้ามเสมอ ฉันเสียใจ บางครั้งฉันร้องไห้ออกมา แต่นั่นมันทำให้ฉันรู้สึกดีเพียงชั่วคราวเท่านั้น สิ่งที่ฉันคิดได้อีกอย่างคือ “ฉันต้องออกจากห้องนี้ ไปเล่น ไปพูดคุยกับพ่อและแม่ของฉัน ทำตัวร่าเริง ทำตัวให้น่ารักสมกับการเป็นลูก” ... แต่ฉันทำไม่ได้ และทุกอย่างที่ฉันทำในห้อง เล่นในห้อง(คนเดียว) มันเหมือนกับการที่ฉันสร้างกำแพงขังตัวเอง แล้วยิ่งนับวัน กำแพงนี้มันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และฉันกลัวว่าวันหนึ่ง ฉันต้องอยู่ตัวคนเดียว หรือไม่ก็อาจจะต้องอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชที่ไหนสักแห่ง ...อีกอย่างหนึ่ง ฉันมีพี่ชายอยู่คนนึง อายุห่างกันประมาณ 8ปี เขาเป็นลูกรักของพ่อกับแม่มากเลยแหละ เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว ทุกครั้งมี่กลับมาบ้าน เข้ามักจะได้รับการต้อนรับอย่างดีเสมอ และแน่นอนว่าฉันน้อยใจมาก พ่อกับแม่โอนเงินให้เขาใช้อาทิตย์ละหลายๆพัน แต่กับฉัน ฉันขอแค่เสื้อสักตัว พ่อกับแม่ก็บ่นแล้วบ่นอีก ฉันอาจคิดไปเองว่ามันเป็นการรักลูกไม่เท่ากัน มันเลยส่งผลกระทบต่อจิตใจฉัน ทำให้ฉันสร้างกำแพงขังตัวเองไว้แบบนี้
(ข้อความนี้เป็นบันทึก จากความรู้สึกจริงๆของผู้บันทึก)
-ขอคำปรึกษาดีๆจากทุกคนด้วยนะคะ หรืออย่างน้อยก็ขอกำลังใจ <3 <3
ฉันจะบ้ารึเปล่า
ไม่รู้ฉันเป็นอะไร อารมณ์ไม่ดีตลอดเวลา ไม่คุยกับพ่อแม่ ฉันอายุ 15ปี 3เดือน 15วัน ฉันคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับฮอร์โมนในร่างกายหรือเปล่า ฉันเหมือนคนเป็นโรคประสาท ชอบเก็บตัวคนเดียวในห้อง ไม่มีเพื่อนที่รุ่นราวคราวเดียวกันให้เล่นด้วยที่บ้าน ฉันได้แต่คุยกับความคิดของตนเอง ก็จริงนะที่ฉันสามารถอยู่คนเดียวได้ บางวันฉันแทบไม่กินอะไรเลย ฉันก็อยู่ได้ แต่ที่ฉันคิดอยู่ตลอดเวลาคือ “การกระทำแบบนี้มันทำให้พ่อกับแม่ของฉันเป็นทุกข์" ใช่!! ฉันคิดได้ แต่ความคิดกับสิ่งที่ฉันกระทำออกมานั้นมันตรงกันข้ามเสมอ ฉันเสียใจ บางครั้งฉันร้องไห้ออกมา แต่นั่นมันทำให้ฉันรู้สึกดีเพียงชั่วคราวเท่านั้น สิ่งที่ฉันคิดได้อีกอย่างคือ “ฉันต้องออกจากห้องนี้ ไปเล่น ไปพูดคุยกับพ่อและแม่ของฉัน ทำตัวร่าเริง ทำตัวให้น่ารักสมกับการเป็นลูก” ... แต่ฉันทำไม่ได้ และทุกอย่างที่ฉันทำในห้อง เล่นในห้อง(คนเดียว) มันเหมือนกับการที่ฉันสร้างกำแพงขังตัวเอง แล้วยิ่งนับวัน กำแพงนี้มันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และฉันกลัวว่าวันหนึ่ง ฉันต้องอยู่ตัวคนเดียว หรือไม่ก็อาจจะต้องอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชที่ไหนสักแห่ง ...อีกอย่างหนึ่ง ฉันมีพี่ชายอยู่คนนึง อายุห่างกันประมาณ 8ปี เขาเป็นลูกรักของพ่อกับแม่มากเลยแหละ เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว ทุกครั้งมี่กลับมาบ้าน เข้ามักจะได้รับการต้อนรับอย่างดีเสมอ และแน่นอนว่าฉันน้อยใจมาก พ่อกับแม่โอนเงินให้เขาใช้อาทิตย์ละหลายๆพัน แต่กับฉัน ฉันขอแค่เสื้อสักตัว พ่อกับแม่ก็บ่นแล้วบ่นอีก ฉันอาจคิดไปเองว่ามันเป็นการรักลูกไม่เท่ากัน มันเลยส่งผลกระทบต่อจิตใจฉัน ทำให้ฉันสร้างกำแพงขังตัวเองไว้แบบนี้
(ข้อความนี้เป็นบันทึก จากความรู้สึกจริงๆของผู้บันทึก)
-ขอคำปรึกษาดีๆจากทุกคนด้วยนะคะ หรืออย่างน้อยก็ขอกำลังใจ <3 <3