คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 3
หนูน่ารักดีนะ
อายุ 14 ปี เขียนได้ใจความดี ดีกว่ากระทู้ทั้งหลายที่เห็นๆ ในพันทิปมากมาย
แถมเจาะลักษณะนิสัยและธรรมชาติของคนได้ทันที ในขณะที่คนส่วนมากไม่สามารถเจาะได้อย่างนี้แม้ว่าจะอายุมากกว่าหลายเท่า ป้าว่าหนูเฉียบแหลมดี
สร้างสมมนุษยสัมพันธ์อีกต่อไป แล้วหนูจะไปไกลทีเดียว
จุดแรกนะคะ ธรรมชาติของคนน่ะนะลูก ต้องการพูดแต่เรื่องของตนเอง อยากป่าวประกาศให้โลกรู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร
แต่คนที่ประสบความสำเร็จในการเจรจาสนทนา และสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่นนั้นก็คือคนที่รับฟังคู่สนทนา แสดงความสนใจว่าคู่สนทนาพูดว่าอะไร และสานต่อคำพูดของคู่สนทนา
เพราะฉะนั้น ถ้าหนูอยากจะประสบความสำเร็จในการสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่น เพื่อความสำเร็จในชีวิตต่อไปในอนาคต ก็ต้องหัดฟังหัดคิดหัดสานการสนทนากับผู้อื่น และพยามยามศึกษาว่าคนในสังคมนั้นๆ เขาสนใจอะไรกัน จะได้เข้าใจว่าเขาพูดกันเรื่องอะไร ถ้าไม่มีความรู้ ไม่เข้าใจว่าเขาพูดเรื่องอะไร ก็ถามเขา ให้เขาอธิบายให้ฟัง
**แต่ไม่ได้หมายความว่าถ้าเขาพูดเรื่องที่ไม่สร้างสรรค์ หรือให้ร้ายเสียดสีใครก็สนับสนุนเห็นดีเห็นงามนะคะ**
จะต้องรู้จักพูดนำ ใช้คำถามเปิด โดยไม่ตัดบทคู่สนทนา หรือยัดเยียดความคิดเห็นของตัวเองให้แก่คู่สนทนา เช่น เธอคิดอย่างไรกับ.........เธอชอบอะไร.....ทำไมจึงชอบ.....ฯลฯ
จุดที่สำคัญของหนูในช่วงนี้อีกจุดหนึ่งก็คือ หนูกำลังเติบโต ต้องการเพื่อนคู่หูที่สามารถพูดคุยปรับทุกข์ ขอแนะนำให้คบคนไปเรื่อยๆ ค่ะ ถ้าทำตามที่ป้าคำแนะนำข้างบน ต่อไปข้างหน้าหนูจะรู้เองว่าเพื่อนคนไหนที่หนูสามารถเปิดใจพูดคุยได้อย่างสนุกสนาน ถูกคอถูกรสกันดี
ขอเป็นกำลังใจ และขอให้รู้จักพิจารณาสังเกตดูธรรมชาติของมนุษย์อย่างนี้ อะไรที่เห็นดี ก็ลองเอามาเป็นตัวอย่าง และปรับมาใช้บ้าง แต่ปรับให้เข้ากับตัวเอง ไม่ใช่เลียนแบบเขานะคะ
อีกหน่อยหนูจะยิ่งเฉียบแหลมไปกว่านี้หลายเท่า
โชคดีนะคะ
อายุ 14 ปี เขียนได้ใจความดี ดีกว่ากระทู้ทั้งหลายที่เห็นๆ ในพันทิปมากมาย
แถมเจาะลักษณะนิสัยและธรรมชาติของคนได้ทันที ในขณะที่คนส่วนมากไม่สามารถเจาะได้อย่างนี้แม้ว่าจะอายุมากกว่าหลายเท่า ป้าว่าหนูเฉียบแหลมดี
สร้างสมมนุษยสัมพันธ์อีกต่อไป แล้วหนูจะไปไกลทีเดียว
จุดแรกนะคะ ธรรมชาติของคนน่ะนะลูก ต้องการพูดแต่เรื่องของตนเอง อยากป่าวประกาศให้โลกรู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร
แต่คนที่ประสบความสำเร็จในการเจรจาสนทนา และสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่นนั้นก็คือคนที่รับฟังคู่สนทนา แสดงความสนใจว่าคู่สนทนาพูดว่าอะไร และสานต่อคำพูดของคู่สนทนา
เพราะฉะนั้น ถ้าหนูอยากจะประสบความสำเร็จในการสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่น เพื่อความสำเร็จในชีวิตต่อไปในอนาคต ก็ต้องหัดฟังหัดคิดหัดสานการสนทนากับผู้อื่น และพยามยามศึกษาว่าคนในสังคมนั้นๆ เขาสนใจอะไรกัน จะได้เข้าใจว่าเขาพูดกันเรื่องอะไร ถ้าไม่มีความรู้ ไม่เข้าใจว่าเขาพูดเรื่องอะไร ก็ถามเขา ให้เขาอธิบายให้ฟัง
**แต่ไม่ได้หมายความว่าถ้าเขาพูดเรื่องที่ไม่สร้างสรรค์ หรือให้ร้ายเสียดสีใครก็สนับสนุนเห็นดีเห็นงามนะคะ**
จะต้องรู้จักพูดนำ ใช้คำถามเปิด โดยไม่ตัดบทคู่สนทนา หรือยัดเยียดความคิดเห็นของตัวเองให้แก่คู่สนทนา เช่น เธอคิดอย่างไรกับ.........เธอชอบอะไร.....ทำไมจึงชอบ.....ฯลฯ
จุดที่สำคัญของหนูในช่วงนี้อีกจุดหนึ่งก็คือ หนูกำลังเติบโต ต้องการเพื่อนคู่หูที่สามารถพูดคุยปรับทุกข์ ขอแนะนำให้คบคนไปเรื่อยๆ ค่ะ ถ้าทำตามที่ป้าคำแนะนำข้างบน ต่อไปข้างหน้าหนูจะรู้เองว่าเพื่อนคนไหนที่หนูสามารถเปิดใจพูดคุยได้อย่างสนุกสนาน ถูกคอถูกรสกันดี
ขอเป็นกำลังใจ และขอให้รู้จักพิจารณาสังเกตดูธรรมชาติของมนุษย์อย่างนี้ อะไรที่เห็นดี ก็ลองเอามาเป็นตัวอย่าง และปรับมาใช้บ้าง แต่ปรับให้เข้ากับตัวเอง ไม่ใช่เลียนแบบเขานะคะ
อีกหน่อยหนูจะยิ่งเฉียบแหลมไปกว่านี้หลายเท่า
โชคดีนะคะ
แสดงความคิดเห็น
ขอที่ระบายหน่อยนะคะ อึดอัด ไม่ไหวแล้ว
ติดตามpantipมาสักพักแล้ว
นี่เป็นกระทู้แรกของหนู
ขอแค่ที่ระบายค่ะ
--------------------------------------------------------
เราเป็นคนง่ายๆ เขาไปไหนกันเราก็ไหลๆไปกับเขา
บางคนบอกว่าเราเป็นคนคุยสนุก
บางคนบอกว่าเราน่ารักดี
บางคนบอกว่าเราเปิ่นๆโก๊ะๆ
เราดีใจนะ เวลามีเพื่อนหรือใครสักคนมาคุยด้วย แชร์ความเห็นกัน สนุกดี
แต่จะใจไม่ดีตรงที่ ใครคนนั้น มันจะมาพูดแต่เรื่องตัวเอง
โอ้ยยย แกจะมาเทศน์อะไรกับชั้นตรงนี้อะ แล้วเรื่องที่มันพูดก็ใช่ว่าเราจะรู้กับมันถูกป่ะ
'พอแล้ว แกหยุด เราไม่อยากฟัง ไปไกลๆหน่อยได้ไหม' นี่คือสิ่งที่เราคิด เพราะถ้าเวลาเราอึดอัดใจ เราก็อยากมีใครสักคนรับฟังเหมือนกัน
จนบางที เราเหลืออด บอกให้มันไปคุยกับคนอื่นซะ
เหลือบๆตาไปมันอีกที มันก็ไปเกาะคนอื่น
และแน่นอน เราก็อยู่ตัวคนเดียวอะสิ
เอาละไง เหงาอีกแล้ว
เพราะอย่างนี้แหละ
และตอนนี้เราอยู่ระหว่างการแลกเปลี่ยน1เดือนที่นิวซีแลนด์
เย็นนี้ มีน้องคนไทยมากินข้าวที่บ้านด้วย
ต้องบอกก่อน ว่าเราเพิ่งรู้จักน้องตอนประชุมโครงการแลกเปลี่ยน
เรานั่งข้างกัน เราก็ทักๆเขานิดหน่อย ว่าแบบเราชื่อนี้ๆนะ
ทีนี้แหละ นางก็ร่ายเรื่องตัวเองยาว ราวกับเราผูกพันกันมาตั้งแต่ยังเป็นอะมีบา
เราอึดอัดนิดหน่อย แต่ก็คิดซะว่ารู้จักไว้ก็ไม่เสียหาย ยังไงก็ไปด้วยกันอยู่แล้ว
มาต่อกันที่โต๊ะอาหาร นางก็เล่าๆๆให้hostเราฟัง ถึงจะเป็นภาษาอังกฤษแต่นางก็สื่อสารได้ดี
วันนี้โต๊ะเลยค่อนข้างมีสีสัน
เราเลยฉุกคิดว่า แล้วที่ผ่านมาทำไมโต๊ะมันไม่มีบรรยากาศแบบนี้
ไม่ใช่ว่าเราหน้าบึ้งตึงตอนกินข้าวนะ เราก็ฟังเขาพูด เล่าอะไรให้เขาฟังเหมือนกันนะ
ทำไมเราไม่เหมือนเขา?
ทำไมเราทำให้โต๊ะครื้นเครงไม่ได้?
ทำไมเราเป็นอย่างงี้?
หลายๆคำถามในหัวเริ่มรุมเร้าเรา
เราเลยส่งข้อความเล่าให้แม่กับพ่อฟัง
ท่านพิมพ์ตอบมาแค่ "เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดแล้ว"
เท่านั้นแหละค่ะ น้ำตาเราก็ไหลออกมาเลย
ในเวลาที่ว้าเหว่แบบนี้ คนที่เข้าใจเรามากที่สุด กลับอยู่ห่างไกลเหลือเกิน
ขอบคุณพ่อกับแม่มากๆเลยนะคะ
แล้วชาวpantipคิดว่ายังไงกันบ้างคะ
ขอบคุณพื้นที่ตรงนี้ค่ะ สบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ