สมมุติ ว่าโลกใบนี้ เป็นหมู่บ้านของคน 100 คน

"ถ้าหากโลกนี้เป็นหมู่บ้านของคน 100 คน"

หากจะนำสัดส่วนของประชากรทั้งโลกมาย่อให้เป็นหมู่บ้านของคน 100 คน
หมู่บ้านนี้จะมีคนเอเชีย 57 คน คนยุโรป 21 คน คนอเมริกาเหนือใต้ 14 คน และคนแอฟริกา 8 คน
52 คนจะเป็นผู้หญิง และ 48 คนจะเป็นผู้ชาย
89 คนเป็นผู้รักเพศตรงข้าม และ 11 คนเป็นผู้รักเพศเดียวกัน

6 คนในโลกนี้เป็นเจ้าของทรัพย์สิน 59 เปอร์เซนต์ของโลก และ 6 คนนั้นจะถือสัญชาติอเมริกา
80 คนอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ต่ำกว่ามาตราฐาน
70 คนอ่านเขียนไม่ได้
50 คนกำลังทุกข์ทรมานด้วยความอดอยาก

1 คนกำลังจะตาย
และ 1 คนกำลังจะเกิดมา

1 คนมีโอกาสเรียนถึงระดับมหาวิทยาลัย (ใช่เเล้ว 1 คนเท่านั้น) และมีเพียง 1 คนที่มีคอมพิวเตอร์เป็นของตัวเอง

เมื่อได้มองโลกของเราจากแผนผังที่ถูกย่อลงนี้แล้ว ย่อมจะเห็นได้ว่า
การยอมรับผู้อื่นในสิ่งที่เขาเป็นอยู่
การเข้าใจความแตกต่างระหว่างตนเองกับผู้อื่น
และการให้การศึกษาเพื่อที่จะทราบถึงความจริงเหล่านี้นั้นเป็นสิ่งที่สำคัญเช่นใด

ยังมีอีกหลายเรื่องที่เราต้องคิดให้ดี

ถ้าหากว่าเช้านี้ คุณลืมตาตื่นขึ้น และสามารถคิดว่าตนมีสุขภาพแข็งแรงดี...
คุณมีความสุขกว่าคนอีกหนึ่งล้านคนที่อาจจะไม่สามารถมีชีวิตรอดพ้นสัปดาห์นี้ไปได้

ถ้าหากว่าคุณไม่เคยประสบกับภัยสงคราม ความโดดเดี่ยวของการคุมขัง ความยากลำบากในคุก หรือความทุกข์ทรมานจากความหิวโหย....
คุณมีความสุขกว่าคนอีกห้าร้อยล้านคน

ถ้าหากว่าคุณสามารถไปมิซาที่โบสถ์ได้โดยไม่ต้องหวนนึกถึงความทุกข์ที่ตามรังควาน การกักตัว การทรมานร่างกาย หรือความหวาดกลัวต่อความตาย....
คุณมีความสุขกว่าคนอีกสามพันล้านคน

ถ้าหากว่าคุณมีอาหารอยู่ในตู้เย็น มีเสื้อผ้าให้สวมใส่ มีหลังคาอยู่เหนือศีรษะ และมีที่ให้หลับนอน...
คุณมีชีวิตอันสมบูรณ์พูนสุขกว่าคน 75 เปอร์เซนต์บนโลกนี้
และถ้าหากว่าคุณมีเงินฝากในธนาคาร มีเงินอยู่ในกระเป๋า และมีเงินเก็บอยู่ในซอกใดซอกหนึ่งของบ้าน...
คุณเป็นหนึ่งใน 8 เปอร์เซนต์ที่ร่ำรวยที่สุดของโลกนี้

ถ้าหากว่า พ่อแม่ของคุณยังมีชีวิตอยู่ และทั้งสองยังอยู่ร่วมกัน นั่นเป็นความโชคดีที่ไม่ได้มีบ่อยนัก

ถ้าหากว่าคุณกำลังอ่านข้อความนี้อยู่ ในวินาทีนี้ ความสุขของคุณคงจะเพิ่มเป็นเท่าตัว
เพราะใครบางคนที่รักห่วงใยคุณได้ส่งข้อความนี้มาถึง
และยิ่งไปกว่านั้น คุณโชคดียิ่งกว่าคนอีกสองพันล้านคนทั่วโลกที่อ่านหนังสือไม่ออกเลย

คนสมัยโบราณเคยกล่าวไว้
"สิ่งใดที่เราให้ไป สักวันก็จะกลับมาหาตัวเราเอง"

จงทำงานด้วยความยินดีโดยไม่คิดถึงเงินตอบแทน
จงรักผู้อื่นเหมือนตนเองไม่เคยถูกทำร้ายมาก่อน
จงเต้นรำอย่างเสรีเหมือนไม่มีผู้ใดเฝ้ามองอยู่
จงร้องเพลงอย่างมีชีวิตชีวาเหมือนไม่มีผู้ใดได้ยิน
และมีชีวิตอยู่ราวกับ ณ ที่นี้คือสวรรค์บนดิน

มอบข้อความนี้ให้กับผู้อื่น
และขอให้คุณเป็นดังแสงสว่างในวันนั้นสำหรับเขาด้วย

จขกท . อยากแบ่งปันให้เพื่อนๆ อ่านครับ อาจดูโลกสวยไปหน่อย  แต่สำหรับผมอ่านเเล้วรู้สึกดี ว่าในยามที่เราเเย่ เเละ ท้อ ยังมีอีกหลายล้าน ชีวิตที่แย่เเละท้อ กว่าเราร้อยเท่าพันเท่า  

ปล.กระทู้นี้เหมาะสำหรับ คนโลกสวยนะครับ
ปล.หากท่านใดเคยอ่านมาเเล้วต้องขอโทษ ด้วยครับอาจจะซ้ำไป

Credit : http://ohx3.exteen.com/20071120/entry