ขอปรบมือการแสดงเต้ย พงศกร #บางระจัน

สารภาพว่าพึงดูเรื่องนี้ตอนรุ่นลูกไปแล้ว จนดูมาเรื่อยๆ จนถึงตอนอวสาร บอกเลยว่าวันนี้พีคมาก ร้องไห้ตั้งแต่ซีนแรก ตอนที่ปกรณ์ไปพบวิรินทร์ ร้องไห้ให้ปกรณ์ (ฉากนี้มาร์ชแสดงดีนะ ยิ่งฉากที่ว่า รินทร์ไม่รัก

บางระจัน โอ๊ยย ไม่ไหวแล้ว ปล่อยโฮ เลย ไม่อ๊งไม่แอ๊บ มันแล้ว ฮือๆ คืนนี้น้ำตาท่วมจอ ไม่ไหว จริงๆ อินมากค่ะ ทั้งอึดอัด ทั้งเจ็บแค้น ทั้งเสียใจ โอ๊ยย ฮือๆ ปรบมือรัวๆทั้งน้ำตาให้เลยค่ะ

ช่างทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนเขมชาติหักหลังซะเอง ;(;( น้ำตาเราไหลพราก อินมากๆ รับรู้ได้ถึงความโกรธ ความช็อค ความเจ็บปวด ความเสียใจของผู้หญิงคนนึง ที่กำลังจะแต่งงานแล้วต้องมารู้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเ

แค่อยากมาเล่าประสบการณ์ส่วนตัวและอยากอ่านประสบการณ์ของคุณบ้างครับ เมื่อผมอายุ15 ที่โรงเรียนมีจัดงานวันแม่ที่หอประชุมในโรงเรียน เนื่องจากวันนั้นภายนอกหอประชุมอากาศร้อนแต่ภายในหอประชุมแอร์เย็นทำให้ผมมี

เราไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พออายุเข้า 30 รู้ตัวอีกที หันซ้าย หันขวา เราไม่เหลือใครจะไว้ใจ จะเก็บความลับได้ จะปรับทุกข์ด้วยได้อีก วินาทีที่ กำลังจะจิ้มนิ้วทักหาเพื่อน ความรู้สึกไม่อยากถูกตัดสินถูกรบก

คือเมื่อเช้านี้หนูนอนหลับ ละหนูฝันเรื่องอะไรไม่รู้เหมือนกันค่ะแต่มันเป็นเรื่องที่เศร้ามากๆ หนูพอจำได้ลางๆว่าตอนหนูฝันมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายคนนึงเขามาทำอะไรกับหนูสักอย่างแล้วในฝันหนูรู้ตัวเลยว่าห

มีเรื่องที่ทำให้ร้องไห้ค่ะ เลยคิดว่าถ้าเราไม่เสียใจมันคงจะดี ถ้าไม่ต้องร้องไห้แบบนี้มันคงจะดี เลยสงสัย ว่าทำไมน้ำตาเราถึงไหล เวลาที่รู้สึกเสียใจด้วยคะ ถ้าน้ำตาไม่ไหล หน้าที่แต่งก็คงไม่เลอะ หมอนก็คงไม

ขอปรบมือดังๆให้ละครเรื่องนี้ เอาซะคนดูอย่างเราอยากจะกรีดร้อง อกจะแตกตาย สงสารเจ้าคุณบริรักษ์เหลือเกิน ฉากที่คุยกับพระยาวิปริตเสร็จแล้ว ร้องไห้ ตัวสั่น นี่มันดีจนขนลุก ทั้งคุณหญิงและพ่อเหม นี่ทำอิฉันน้