สุดท้ายรักนี้ก็ต้องยอม....

ต่อให้สิ่งที่ยากที่สุดที่เราต้องทำ ถ้ามันจำเป็นเราก็ต้องทำ บางครั้งการถอยห่างคนละก้าวมันก็ดีไปอีกแบบ ถอยออกมาดูว่าสิ่งเกิดขึ้นระหว่างเราเป็นไง มีช่องว่างอะไร ที่ทำให้เราต้องทะเลาะกัน แต่สุดท้ายรักครั้งจะไม่ค่อยสมหวังหรือไม่เป็นในสิ่งที่เราคาดไว้ ก็ไม่เป็น อย่างน้อยเราได้ทำเต็มที่แล้ว...••••
ถึงแม้บางวันบางเวลาจะนึกถึงเค้า มันก็คงเป็นความทรงจำดีๆที่ไม่มีวันลืม
คำว่าเราต่างกัน วัย อายุ ความคิด และอะไรหลายๆอย่าง
แต่สำหรับเราแล้ว ไม่มีเห็นมีอุปสรรก ที่เราจะเดินไปด้วยกันไม่ได้ ถ้าเกิดอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการเราจริง
การที่คนสองคนรักกัน ไม่เห็นต้องแคร์คนอื่นเลยว่าเราจะเป็นยังไง เพศอะไร ถ้าเราจับมือกันแน่นพอ คนอื่นหรือคนรอบข้างจะพูดอะไรก็ปล่อยเค้าพูดไป
ถึงแม้มันจะมีจุดนึงที่ต้องทำให้เราแยกกัน เราสามารถที่เปลี่ยนมันได้ ถ้าอีกฝ่ายพร้อมที่จะสู้กับมัน เผชิญหน้ากับมัน
ไม่กลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิด บางครั้งที่ถ้าเราท้อแต่ตอนนี้ อีกคนล้มลง มันก็ต้องล้มลงทั้งสองฝ่าย เพราะมีฝ่ายไม่มีกำลังใจที่จะได้ต่อไป ถ้าเราหยุดที่จะเดินแต่ตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าปลายทางมันจะสวยงามหรือแย่แค่ไหน
ถ้าเราทำตามหัวใจที่ตัวเองเรียกร้องมันอาจจะมีความสุขก็ได้ใครจะรู้จริงม่ะ
จากบทความ เกิดขึ้นจริงเป็นความรักของชายรักชาย