ที่บ้านอยู่กันสามคนตั้งแต่เราเกิด มีตัวเราเอง ปู่ และย่า ปู่และย่าเป็นคนเลี้ยงเรามาตั้งแต่เล็กๆจนตอนนี้อายุ25 แล้วค่ะ ท่านมีลูกชายสามคน แต่พ่อของเรา เป็นลูกคนที่สอง ท่านไม่มีความสมารถที่จะเลี้ยงดูเราได้ ปู่กับย่าเลยต้องดูเลี้ยงดูเรา พ่อของเรามีครอบครัวภรรยาและลูกใหม่มาเกือบจะ 20 ปีแล้วท่านไม่มีเคยรับภาระทำหน้าที่พ่อเลย(แต่ไม่เคยคิดน้อยใจ) ถือได้ว่าปู่กับย่าเปรียบเหมือนพ่อแม่เราไปแล้ว ณ ปัจจุบันท่านทั้งสองอายุรวมกันก็ 136 ปีจะได้ ถือว่าเป็นคนชราแล้ว แต่ทำไมลูกๆถึงไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อที่จะให้พ่อแม่ได้สุขสบาย มีแค่ลูกชายคนโตที่มีฐานะและความรับผิดชอบ(เราไว้ใจลุงมากที่สุดในบ้าน) แต่ลูกชายคนโตก็ทำงานในตัวจังหวัดไม่ค่อยสะดวก ส่วนลูกชายคนรองและคนเล็กนั้นการงานยังไม่สามารถหาเลี้ยงครอบครัวได้ เราต้องการให้ปู่กับย่าสุขสบายและมีความสุข ขอคำแนะนำด้วยค่ะ ตอนนี้เราช่วยงานที่บ้านขายของชำที่ปู่กับย่าขายมาตั้งแต่เราจำความได้ เพราะย่าเป็นโรคเบาหวานด้วย ปล่อยคนแกขายเองซื้อของเองไม่ได้แล้ว สงสารท่านเลยต้องเข้ามาช่วยได้1 ปีแล้ว อยู่กับคนแก่มากกว่า 10 ชั่วโมงในแต่ละวัน ได้แต่ทำตามคำสั่งท่าน ทำอะไรหลายๆอย่างที่ตัวเองไม่ชอบและฝืนอยู่พอควร ด้วยตรงนี้เลยทำให้อารมณ์และความคิดเปลี่ยนไป เก็บอารมณ์ไม่อยู่ เริ่มเก็บตัวในห้อง ไม่ค่อยอยากพูดคุยกับใคร เพราะเห็นความเห็นแก่ตัวของคนในครอบครัว ยิ่งอยากออกไปจากครอบครัวนี้ เราคิดว่าชีวิตดีได้ด้วยความคิดและการกระทำของเรา มันมีชีวิตอีกหลายชีวิตมาเกี่ยวข้อง เราควรจะทำอย่างไรดีค่ะ :'(
ขอสอบถามผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์ปัญหาต่างๆในครอบครัว หรือมีคำแนะนำ