ทุกคนเคยมีความคิดแบบนี้กันไหมคะ ไม่ไหวกับพฤติกรรมเด็กป.1คนนี้แล้ว

คือขอเล่าก่อนค่ะว่าเราอาศัยอยู่กับพ่อแม่ กันสามคนก่อนเด็กคนนี้จะเข้ามา เหตุจำเป็นที่เด็กคนนี้ต้องมาอยู่กับบ้านเราเพราะว่าพ่อกับแม่เด็ก(ที่เป็น พี่สาวต่างแม่ของเรา) ​แยกทางกันค่ะ แล้วพ่อและแม่เด็กก็ไม่มีความรับผิดชอบในการเลี้ยงดูคนที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเอง
ในตอนแรกเรารับมาเลี้ยงเขาก็ดูปกตินะคะ มีพัฒนาการตามเด็กป.หนึ่งทั่วไป แต่ด้วยความเรียนบ้านนอกมาเขาเลยอ่านไม่ค่อยออก อันนี้ก็ค่อยปรับกันไป
จนเขาอยู่กับเรามาถึงครึ่งปีเขามีพฤติกรรมแปลกๆค่ะ อยู่ข้างนอกบ้านเขาเหมือนเด็กปกติทั่วไปแต่อยู่ในบ้านเขาไม่ตอบ และนิสัยที่เราทนไม่ได้ที่สุดคือนิสัยขี้โกหกกับขี้ขโมย ที่ทำกับเราหลายรอบแล้วทางตัวเรากับพ่อแม่เราได้ติดต่อแม่เด็กแต่แม่เด็กบอกว่าลูกเขาเป็นคนดีลูกเขาไม่เคยมีพฤติกรรมอย่างนี้ และแม่เด็กก็จะกลับไปให้ย่าของเราเลี้ยง ซึ่งเราคิดว่ามันเป็นการผลักภาระไปให้คนอื่น แต่ถ้าอยู่กับเราเราก็เสียสุขภาพจิตเพราะว่าเราต้องระแวงของในบ้านของเราที่มันจะหายไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เราให้โอกาสเด็กคนนี้ถึง 3 ครั้งเขาไม่มีแม้แต่คำขอโทษเลย แล้วในวันนี้เราโกรธมากค่ะเราอยากรู้ว่าเราควรจัดการอารมณ์และกับเด็กคนนี้ยังไงดีคะ เราอยู่ในฐานะน้าของเขา