ผมควรทำไงดี อยากทน แต่ก็ไม่อยากเจ็บ

เริ่มเรื่องเลยนะครับ ผมได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง เราห่างกันค่อนข้างมากประมาท 5-6 ปี เลยที่เดียว ผมเรียนมหาลัย แต่เทอเรียนมัธยม ม. 6 ครับ เธอเป็นเด็กแถวบ้านอ่ะครับ วันหนึ่งเราได้มีโอกาสคุยกันครับ เราก็คุยกันมากเรื่อยๆ แต่ตอนนั้นเธอมีแฟนที่คบกันมานานแล้วครับ ผมก็บอกเราคุยกันเฉยๆครับ ทุกอย่างก็เรือยๆในฐานะพี่น้องครับ จนมาถึงวันหนึ่งเธอเลิกกับแฟนเธอ เราเลยเริ่มคุยกันจิงจังมากขึ้นครับ จนผม สัญญาว่าจะคุยกันเรื่อย สะ 2 ปี ผมจะขอคบกับเธอครับ เธอก็เหมือนเออ ออ กับผม จนช่วงหนึ่งครับ เราติดกันมาก เราไปทานข้าวกัน เทียวกัน ดูหนัง ทุกอย่างดูดีไปหมด หลายคนอิจฉาผม อาจจะเพราะผมโคตรไม่หล่อ ฐานะธรรมดา หุ่นก็ยังดีไปวัดไปวาครีบ สรุปผ่านแค่เรื่องหุ่นมั้ง แต่เธอขาว น่ารักตามวัย หุ่นดีมาก ถึงจะชอบกินขนม เค้ก และบุฟเฟ่ต์ แต่ถือว่าเธอดูแลตัวเองดีมากครับ นอกเรื่องนิดนะครับ "ทุกครั้งในช่วงแรกๆ ผมผ่านร้านเค้ก จะต้องแวะไปซื้อเค้กให้เธอ ร้านไหนอร่อย ร้านไหนน่าทาน เธอจะส่งลิงค์มาให้ผม ผมมีหน้าทีหาโอกาสพาเธอไปทานตลอดครับ" ผมยอมรับผมมีความสุขมากเลยตอนนั้นครับ จนเปิดเทอม ผมก็ ปีสุดท้ายครับ ผมเรียนหนัก ทำวิจัย ผมยอมรับแทบจะไม่มีเวลาให้เธอเลย ผมรู้ว่าเธอนอยมากตอนนั้น เราเริ่มห่างๆกันเพราะผมเกือบทั้งหมดครับ พอผ่านมาระยะหนึ่ง ผมก็เริ่มมีเวลาครับ ผมพยายามทดแทนเวลาที่เสียไปครับ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยมีเวลาให้ผม ตอนนั้นผมเข้าใจแค่ว่า เธอเรียนหนัก ไหนจะสอบของ รร. และสอบเตรียมมหาลัยอีก ผมพยายามเข้าใจแบบนั้นมาตลอดครับ พยายามหาโอกาสไปทานข้าวกับเธอ พยายามจะทำทุกอย่างให้เรากับมาเหมือนเดิมให้ได้ แต่ยิ่งทำยิ่งแย่ครับ ในความรู้สึกผม จนมาถึงช่วงหนึ่ง ผมนอยมากๆครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับ ยิ่งทำยิ่งแย่ ยิ่งสร้างเหมือนยิ่งทำล้าย ครั้งหนึ่งผมเสียใจมากเลยจนต้องเริ่มปรึกษาเพือนๆ เพือนๆหลายๆคน ก็หลายๆความเห็น แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ทำไมไม่ตัดใจ จนผมมาเริ่มทบทวนทุกอย่างครับ จนได้คำตอบว่าผม "รักเธอ" แน่เลย เท่านั้นและครับ ผมลืมทุกความเห็นของเพือนๆ พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เรากลับมาเหมือนเดิม แต่สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรดีขึ้นครับ ผมนอยมากขึ้นๆ เรื่อย จนครั้งหนึ่งผมตั้งคำถามครับ "เธอทำไมเราไม่มีเวลาให้กันเลย ทำไมเรื่องคุยเรามันน้อยลง ไลน์ก็หาย" เป็นคำถามประมาณเดียวกับเธอ ตอนที่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้เธอครับ สรุปจบด้วยการ morning ตอนเช้าวันนั้นหายไปครับ [ปกติเราไม่ว่าผมหรือเธอใครจะตื่นก่อนหรือหลัง อย่างแรกของผมจับมือถือ เปิดหน้าไลน์แชทของเรา แล้วก็ MN ครับ แต่ถ้าสาย พอผมเปิดโทรสัพจะเห็น อรุณสวัสดิ์ ตื่นได้แล้ว มอนิ่ง มอไม่นิ่งบ้างและ ประมาณนี้เป็นอย่างแรกของวันเลยครับ ] แต่เช้าวันนี้หายไปครับ ผมสงสัย แต่ก็ไม่กล้าถาม เลยปล่อยเลยตามเลยครับ เพราะอาจอารมผมตอนนั้นด้วยที่โมโห และนอย ผสมกันครับ จบไม่ได้คุยมา 4 วัน เป็นครั้งแรกเลยครับ ที่เราไม่ได้คุยกันนานขนาดนี้ครับ วุ่นวายเลยครับ กระวนกระวาย จบด้วยการผมทักเธอ ขอโทดเธอที่ตั้งคำถามครับ [ปกติผมจะยอมขอโทดตลอดครับ จะผิดหรือจะเข้าข้างตัวเองว่า กูถูก!!! ผมก็จะขอโทดครับ เพราะครั้งหนึ่ง ผมดูเป็นต่อ ตอนที่เจ๊มิ้นกับยอมทเลาะกับ เจ๊มิ้นผิด แต่น้องครีมเด็กเก่าพี่ยมบอกว่า ผู้ชายที่น่ารักที่สุด คือผู้ชายที่ยอมขอโทดทั้งๆที่ตนไม่ผิดครับ ไหนๆความหล่อก็ไม่มี ฐานะก็ธรรมดาค่อนไปต่ำ ขอเอาความน่ารักเล็กๆนี้สู้ครับ] แต่ก็ยังไม่ดีขึ้นครับ ยังสั่นคอนตลอดครับ จนวันหนึ่งเราต่างคนต่างไปงานเลี้ยงครับ แต่สะดึกๆเธอขอมาด้วยครับ ผมก็ไปรับมานั้งกับเพือนผม อะไรๆก็เหมือนดีขึ้น ในความคิดผม เราคุยมากขึ้น ค่อยๆมีกิจกรรมรวมกันมากขึ้นครับ อย่างไปทานอะไรด้วยกัน เธอก็คอยๆส่งรีวิวร้านอาหารมาครับ ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นมากครับ ถึงเราจะผ่านช่วงแย่ๆมาค่อนข้างเยอะครับ แต่ผมก็ยังรักเธอครับ [ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เคยบอกเธอ มันเป็นความรู้สึกครับ กะว่าถ้าคบกัน ผมจะบอกเธอว่ารักเธอ ] จนอีกไม่กี่เดือนจะถึงวันครบรอบ 1 ปีแรกที่เราคุยกันมาครับ ผมตั้งใจจะขอเธอคบครับ ผมเลยลองถามเธอว่า ถ้าครับรอบ 1 ปี เราคุยกันเนีย พี่จะขอเราคบ เราจะคบกับพี่ไหม [ที่ผมถามเธอ ผมถามตลอดนะครับ ของขวัญวันเกิดเธอ อยากจะเซอไพร์ครีบ แต่ไม่รู้จะซื้ออะไรให้เธอ กลัวครับ กลัวว่าถ้าซื้อแล้วเธอไม่ใช้ จะซื้อทำไหม ผมเลยโทรไปถามเธอว่าอย่างได้อะไรเลย ผมผิวดำหน้าตาแย่ๆ ไม่ชอบสีชมพู่ ผมยอมบุกดง Sario เพือซื้อของขวัญให้เธอ เธอลากไปบ่อยครับ แต่ผมว่ามันน่าขนลุกแปลกนะรรับ ผช.คงเข้าใจกันนะครับ มีทุกอย่างครับตั้งแต่หวี ถึงกรรไกตัดเล็บเท้า มันดูบ่องแบ๋วไปหมด] ต่อครับ คำตอบที่ได้ "พี่ เค้าอยู่คนเดียวได้แล้ว ไม่มีพี่ เค้าก็อยู่ได้ ช่วงนี้หนูอินดี้ ชอบอยู่คนเดียว หนูว่าหนู อิรสะ อยากทำไรก็ทำ อยากเทียวไหนก็เทียว ไม่ต้องสนใจใคร ไม่ต้องรายงานใคร สบายดี และตอนนั้นตอนที่เราห่างกัน พี่ไม่น่ากลับมาเลย หนูทำใจกับการอยู่คนเดียวได้แล้ว" เท่านั้นและครับ ผม สตั๊ด เลยครับ เอ้าแล้วกูหล่ะ ที่ผ่านมาหล่ะ นี้คือคำถามแรกๆที่เข้ามาในหัวเลยครับ ผมก็เลยตอบไปว่า "เอ้า  แล้วพี่หล่ะ" อารมแบบไม่ให้เธอเครียด ผมนี้ไม่รู้จะพูดไรต่อเลย ได้แต่บอกเธอไปว่า "อืมม ถ้าอยากให้ไปตอนไหนก็บอกได้นะ [ผมเคยบอกเธอว่า ถ้าเจอคนดีกว่า ใช่กว่า โอเคกว่าไปได้นะ เพราะเราแค่คุยกัน จะคุยคนอื่นก็ได้นะ แต่ผมไม่คุยกับคนอื่นในเชิงชูสาวเลยครับ ส่วนใหญ่ก็เพือนผู้หญิง เพราะผมมีเพือนผู้หญิงพอๆกับเพือนผู้ชายเลย] " เธอก็พูดเล่นๆว่า "ไปดิ๊ ไปดิ๊" ผมรู้นะว่าเธอผู้เล่นอะ แต่ยิ่งได้ยินเหมือนยิ่งถูกไล่ครับ นอยๆครับบอกเลย


ผมไม่รู้ดิว่าผมควรไงดี อาจจะเพราะผมสัญญาไว้ 2 ปี แต่นี้แค่ปีเดียวเอง หรือผมรักเธอครับ หรือกลัวการเสียใจครับ ถึงพยายามหาข้ออ้างให้ตัวเอง เพื่อไม่ให้ไปครับ
แต่พอมาคิดดูครับ บ้างที่ผมน่าจะไปคับทั้งที่ครั้งนึ่ง เธอเคยพูดว่า "ตอนนั้น ที่เราห่างๆกัน พี่ไม่น่ากลับมาเลย เพราะหนูทำใจได้แล้ว" และคำพูดเล่นว่า ไปดิ๊ ไปดิ๊ เธอพูดบ่อยครับในตอนนั้น และหลังๆเหมือนเราเกิดคนละยุคอะครับ มุกเธอก็ตามไม่ทัน อาจเพราะผมไม่ค่อยตามเรื่องพวกนี้ด้วยอยู่แล้ว คุยๆกันก็ไม่ค่อยเข้าใจกันอะครับ ช่วงนี้ผมฝึกงานแล้วด้วย ยุ่งๆด้วยครับ

แต่ผมรู้ตัวนะครับว่ารักเธอ แต่ผมก็จะไม่บอกรักใคร ถ้าไม่รักคนนั้นจิงๆ และถ้ายังไม่คบกันจิงจัง

ตอนนี้ผมไม่อยากเสียเธอไปเลยครับ แต่บ้างที่ตอนนี้ผมก็มีความรู้สึกเสียใจเล็กๆตลอดเลยครับ รู้ตัวนะครับ ว่าถ้าอยากหายก็ต้องทนเจ็บ แล้วจากกันไป แต่ผมก็พยายามคิดว่าถ้าผมรักเธอจริงๆ สักวันเธอจะต้องเห็น และอะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้ครับ ผมยังหวังแบบนั้นครับ

พิมพ์มาก็ตั้งเยอะ อาจจะอ่านงงไปบ้างนะครับ เพราะครับแรกที่พิมพ์ลงพันทิป อ่านสะส่วนมาก บ้างที กระทู้นี้ผมอาจจะอยากแค่ระบายมั้งครับ เห้ออออออ